Κονσερβοκούτι

O εκπρόσωπος του ΔΝΤ έμεινε άφωνος όταν τον ρώτησαν για το 13ο και 14ο μισθό στην Ελλάδα (video)

2012-01-28T09:00:00.000+02:00

O εκπρόσωπος του ΔΝΤ Ντέϊβιντ Χόλι απαντά (χωρίς να απαντά) για την κατάργηση του 13ου και 14ου μισθού, σε ερώτηση που του υπέβαλε ο Μιχάλης Ιγνατίου.
Ο Χόλι έμεινε άφωνος για 10 δευτερόλεπτα, μέχρι που οι δημοσιογράφοι ανησύχησαν ότι κάτι του συνέβη!!!!!!!!

Δείτε το βίντεο:

Όταν ο Μιχαλάκης δήλωνε “Ποιος έχει κρίση στην Ελλάδα;” (video)

2012-01-28T01:22:00.001+02:00

Βρήκαμε επιτέλους την απόδειξη οτι δεν είχε διαβάσει το Μνημόνιο! Αυθεντική δήλωση Χρυσοχοΐδη στο Αλτερ 8/12/2010.

ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ:ΑΝΥΠΑΚΟΗ ΚΑΙ ΜΑΖΙΚΟ ΛΑΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ

2012-01-28T01:11:00.000+02:00

Την επομένη ακριβώς των εκλογών ο Μίκης Θεοδωράκης επισήμανε ότι η χώρα κυβερνιέται πλέον και επίσημα από μία μικρή μειοψηφία η οποία προσπαθεί να επιβάλει πολιτικές με τις οποίες δεν συμφωνεί η πλειοψηφία του λαού.τόνισε επανειλημμένα ότι ο μόνος τρόπος αντίδρασης του λαού είναι η επίδειξη ανυπακοής σε κάθε τομέα, όπως άρνηση πληρωμής φόρων, διοδίων,λογαριασμών ΔΕΗ κλπ.Στόχος σύμφωνα με τον Μίκη Θεοδωράκη θα πρέπει να είναι η δημιουργία ενός μαζικού λαϊκού κινήματος που θα κάνει τις βασικές αλλαγές που χρειάζεται η χώρα.Από αυτό ακριβώς το λαϊκό κίνημα θα βγουν και οι νέες ηγεσίες που χρειάζεται ο τόπος.

Ποια δήλωσε: «Δεν έχω δει ποτέ τον Τσίπρα σαν άντρα»;

2012-01-28T00:52:00.001+02:00

Συνέντευξη του Προέδρου της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξη Τσίπρα, στον Real FM

2012-01-28T00:30:00.000+02:00

Εκτιμώ ότι ο κ. Παπαδήμος- και δεν θέλω να αμφισβητήσω την ειλικρίνειά του-ανεξαρτήτως του φόρτου εργασίας που είχε, έχει και επί της ουσίας πραγματικό πρόβλημα να απαντήσει στα ερωτήματα που του έθεσα.

Βρισκόμαστε μπροστά σε μια απίστευτη επικοινωνιακή προπαγάνδα από την πλευρά της κυβέρνησης να προσπαθήσει να παρουσιάσει ως απαίτηση της τρόικας κάτι το οποίο κατά την εκτίμησή μας είναι απαίτηση του ΣΕΒ. Δεν υπάρχει καμιά λογική και καμιά λογική δεν μπορεί να εξηγήσει το σε τι θα ωφελήσει τη μείωση του ελλείμματος και του δημόσιου χρέους η κατάργηση του 13ου και 14ου μισθού.

Προχωράμε σε ένα πολύ μεγάλο πλιάτσικο της δημόσιας περιουσίας, σε μια φτωχοποίηση των ελλήνων, μια κατάρρευση των ασφαλιστικών ταμείων γιατί αυτό σημαίνει PSI. Θα μειωθούν τα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων 10δις και δεν θα ανακεφαλαιοποιηθούν, θα μείνουν ακέραια τα ομόλογα τα οποία έχει στην κατοχή της η ΕΚΤ και θα ανακεφαλαιοποιηθούν οι τράπεζες, αλλά οι ίδιοι οι μέτοχοι που θα συνεχίσουν να είναι ιδιοκτήτες με λεφτά τα οποία θα πάρουν από δημόσιους πόρους.

Χρεοκοπία είναι αυτό το οποίο επέρχεται με την υπογραφή αυτής της δανειακής σύμβασης και μάλιστα με επαχθέστατους όρους. Χρεοκοπία δεν είναι μονάχα να μην έχουν οι τράπεζες τη δυνατότητα να δίνουν χρήματα στα ΑΤΜ. Χρεοκοπία είναι και να μην έχουν τα ασφαλιστικά ταμεία να πληρώνουν τις συντάξεις.

Αν υπογράψουμε αυτή τη δανειακή σύμβαση που θα μας δέσει χειροπόδαρα γιατί θα μετατρέψει και το δίκαιο του χρέους μας στο αγγλικό δίκαιο και ταυτόχρονα θα φέρει επαχθέστερα μέτρα, τον δεκάλογο που είδατε ήδη αναρτημένο, θα έχουμε μπει σε μια τροχιά τραγωδίας για τις επόμενες δεκαετίες.

Εμείς πιστεύουμε ότι σε αυτή τη δύσκολη στιγμή, που όντως η χώρα είναι με την πλάτη στον τοίχο εξαιτίας όμως των πολιτικών που εφαρμόστηκαν, η μόνη σωτηρία για το λαό είναι η παρέμβαση και η ενεργοποίηση του λαϊκού παράγοντα.

- Σήμερα είχατε υποβάλει μια ερώτηση προς τον πρωθυπουργό και δεν την κάνατε τελικά στην αίθουσα της Ολομέλειας, απ’ ό,τι κατάλαβα επειδή ενοχληθήκατε διότι δεν προσήλθε ο ίδιος ο πρωθυπουργός.
Όχι, δεν ενοχλήθηκα διότι με ενημέρωσε από χθες το βράδυ και μου είπε ότι δεν μπορεί να έρθει να απαντήσει διότι έχει κρίσιμες διαπραγματεύσεις με τους ομολογιούχους για το PSI. Ως εκ τούτου, περιμένω απαντήσεις από τον ίδιον τον πρωθυπουργό και όχι από άλλα μέλη της κυβέρνησης που δεν έχουν και καμιά αρμοδιότητα στα ζητήματα αυτά. Δεν θα μπορούσε να μου απαντήσει κάποιος άλλος, εκτός αν ενδεχομένως ήταν ο κ. Βενιζέλος, αλλά ούτε ο κ. Βενιζέλος μπορούσε. Το ζήτημα όμως δεν είναι να μείνουμε στους τύπους, αλλά στην ουσία. Εκτιμώ ότι ο κ. Παπαδήμος- και δεν θέλω να αμφισβητήσω την ειλικρίνειά του-ανεξαρτήτως του φόρτου εργασίας που είχε, έχει και επί της ουσίας πραγματικό πρόβλημα να απαντήσει στα ερωτήματα που του έθεσα.
- Γιατί τα ερωτήματα που του θέσατε αφορούν τα νέα σκληρά μέτρα που πρόκειται να συνοδεύσουν τη δανειακή σύμβαση.
Ακριβώς. Και απ’ όσα διαβάζω σήμερα στον τύπο και από αυτά που βλέπουν το φως της δημοσιότητας, μας γεννούν αναπάντητα ερωτηματικά. Σήμερα, βλέπουμε σε όλες τις εφημερίδες και στον ιστότοπο του Real ότι υπάρχει το κείμενο του νέου μνημονίου και των νέων μέτρων, δηλαδή το κείμενο που θα καθορίσει το πλαίσιο της διαπραγμάτευσης ανάμεσα στην κυβέρνηση και την τρόικα.
- Είναι οι δέκα εντολές και η μια είναι πιο επαχθέστερη από την άλλη.
Ακριβώς. Είναι οι δέκα εντολές και όντως η μια είναι επαχθέστερη από την άλλη. Παρ’ όλα αυτά, σε κανένα από τα δέκα σημεία δεν διαβάζω ρητή απαίτηση από την πλευρά της τρόικας για κατάργηση του 13ου και 14ου μισθού. Εδώ, βρισκόμαστε μπροστά σε μια απίστευτη επικοινωνιακή προπαγάνδα από την πλευρά της κυβέρνησης να προσπαθήσει να παρουσιάσει ως απαίτηση της τρόικας κάτι το οποίο κατά την εκτίμησή μας είναι απαίτηση του ΣΕΒ, των ελλήνων εργοδοτών. Δεν υπάρχει καμιά λογική και καμιά λογική δεν μπορεί να εξηγήσει το σε τι θα ωφελήσει τη μείωση του ελλείμματος και του δημόσιου χρέους η κατάργηση του 13ου και 14ου μισθού. Και, πράγματι, δεν το βλέπουμε και στις απαιτήσεις. Υπάρχει μια μεγάλη λαθροχειρία. Πριν από 15 μέρες ο ίδιος ο κ. Παπαδήμος στη βουλή είχε αφήσει ανοιχτό το ενδεχόμενο και είχε επιχειρηματολογήσει υπέρ της κατάργησης του 13ου και 14ου μισθού και είχε επιχειρηματολογήσει στο όνομα της ανταγωνιστικότητας. Η κατακραυγή ήταν γενική, δεν υπήρξε κανένα ουσιαστικό επιχείρημα που να μπορεί να στηρίξει ότι οι μισθοί στον ιδιωτικό τομέα παίζουν σημαντικό ρόλο στην ανταγωνιστικότητα γιατί αν ήταν έτσι η πιο ανταγωνιστική οικονομία θα ήταν η οικονομία του Μπαγκλαντές που έχει μισθούς πείνας. Μετά από όλη αυτή την κατακραυγή και σας θυμίζω και την παρέμβαση του κ. Καρβούνη, του εκπροσώπου της ΕΕ στην Ελλάδα, που είπε ότι δεν γνωρίζει να είναι απαίτηση της τρόικας η κατάργηση και μετά τη χθεσινή απάντηση του εκπροσώπου του ΔΝΤ, γίνεται φανερό ότι εδώ βρισκόμαστε ενώπιον ενός προσχεδιασμένου και ενορχηστρωμένου επικοινωνιακού σχεδίου να παρουσιαστεί μια απαίτηση των τραπεζιτών, των βιομηχάνων, του ΣΕΒ και όλων αυτών που είχαν αγαστή συνεργασία και συμμετοχή στην εκπόνηση του ίδιου του μνημονίου το να προχωρήσουν σε μέτρα που θα ωφελήσουν μονάχα αυτούς. Λειτουργούν ως μαυραγορίτες της περιόδου της Κατοχής. Θέλουν να κερδοσκοπήσουν πάνω σε κοινωνικά ερείπια.
- Πέρα από τις σκοπιμότητες και το επικοινωνιακό παιχνίδι εδώ υπάρχει και μια σειρά σκληρών μέτρων. Γίνεται λόγος για μείωση των δαπανών της υγείας, αύξηση των αντικειμενικών αξιών στα ακίνητα, μειώσεις στις επικουρικές συντάξεις…
Και κάτι ακόμα το οποίο είναι πιο σκανδαλώδες. Μέσα στις δέκα εντολές είναι αυτές οι σκληρές απαιτήσεις για μειώσεις και περικοπές και είναι και η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών με προνομιούχες μετοχές . Αντιλαμβάνεστε τι σημαίνει αυτό; Εδώ προχωράμε σε ένα πολύ μεγάλο πλιάτσικο της δημόσιας περιουσίας, σε μια φτωχοποίηση των ελλήνων, μια κατάρρευση των ασφαλιστικών ταμείων γιατί αυτό σημαίνει PSI. Θα μειωθούν τα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων 10δις και δεν ανακεφαλαιοποιηθούν, θα μείνουν ακέραια τα ομόλογα τα οποία έχει στην κατοχή της η ΕΚΤ και θα ανακεφαλαιοποιηθούν οι τράπεζες, αλλά οι ίδιοι οι μέτοχοι που θα συνεχίσουν να είναι ιδιοκτήτες με λεφτά τα οποία θα πάρουν από δημόσιους πόρους. Αυτό είναι πολύ μεγάλο σκάνδαλο.
- Αν είναι, όμως, έτσι και αν το PSIέχει όλα αυτά τα τρωτά που επισημάνατε και αν η δανειακή σύμβαση τόσο σκληρή και επαχθής, εσείς τι πιστεύετε ως εναλλακτική ότι θα μπορούσε να επιλεγεί από την ελληνική πλευρά;
Ακούω ότι ο πρωθυπουργός έχει αφήσει ανοιχτό ακόμα και το ενδεχόμενο παραίτησής του. Πιστεύω ότι η πολιτική ζωή δεν μπορεί να προχωρά με διαρκείς εκβιασμούς. Κατά τη δική μας εκτίμηση, η πιθανή παραίτηση του κ. Παπαδήμου και η κατάρρευση της κυβέρνησης του κ. Παπαδήμου δεν θα ήταν για εμάς μια αρνητική εξέλιξη. Θα ήταν μια συνεισφορά στην επίλυση του εθνικού ζητήματος που έχουμε μπροστά μας.
- Ακόμα και τώρα που δεν έχει κλείσει το PSI, δεν έχουμε εξασφαλίσει τα 130δις της μεγάλης δόσης;
Η ολοκλήρωση και η υλοποίηση του PSI, καθώς και η υπογραφή και ψήφιση από αυτή τη βουλή μιας δανειακής σύμβασης με τόσο επαχθείς για τον ελληνικό λαό όρους, θα ήταν μια τραγωδία.
- Και η χρεοκοπία δεν θα ήταν μια τραγωδία; Γιατί εδώ φαίνεται να υπάρχει ένας σαφές δίλημμα: ή χρεοκοπία ή δανειακή σύμβαση.
Αμφισβητούμε ευθέως αυτό το δίλημμα και θεωρούμε ότι χρεοκοπία είναι αυτό το οποίο επέρχεται με την υπογραφή αυτής της δανειακής σύμβασης και μάλιστα με επαχθέστατους όρους. Χρεοκοπία δεν είναι μονάχα να μην έχουν οι τράπεζες τη δυνατότητα να δίνουν χρήματα στα ΑΤΜ. Χρεοκοπία είναι και να μην έχουν τα ασφαλιστικά ταμεία να πληρώνουν τις συντάξεις. Δεν ξέρω τι από τα δυο είναι επαχθέστερο και βαρύτερο. Εμείς πιστεύουμε ότι σε αυτή τη δύσκολη στιγμή, που όντως η χώρα είναι με την πλάτη στον τοίχο εξαιτίας όμως των πολιτικών που εφαρμόστηκαν, η μόνη σωτηρία για το λαό είναι η παρέμβαση και η ενεργοποίηση του λαϊκού παράγοντα. Ακόμα και ο κ. Μόντι έβαλε κόκκινες γραμμές στην κ. Μέρκελ και χρησιμοποίησε τη δυσαρέσκεια του ιταλικού λαού, προκειμένου να εξηγήσει ότι αν δεν πάρει μια προοπτική βιωσιμότητας για την ιταλική οικονομία τότε αυτός ο λαός θα στραφεί εναντίον της ΕΕ. Τίποτα από αυτά δεν συνέβησαν ποτέ στα τραπέζια της διαπραγμάτευσης ανάμεσα στους έλληνες πρωθυπουργούς και τους ευρωπαίους εταίρους.
- Εσείς πιστεύετε ότι αν αύριο κιόλας προκηρύσσονταν εκλογές οι ευρωπαίοι θα έδιναν την πίστωση του χρόνου ώστε να διεξαχθούν εκλογές και οι απειλές που εκτοξεύουν τώρα γίνονται κατά κάποιον τρόπο εκβιαστικά και χωρίς να το εννοούν;
Εκτιμώ ότι για ένα διάστημα μέσα στο 2012 η Ελλάδα έχει ένα πολύ ισχυρό διαπραγματευτικό πλεονέκτημα. Το πλεονέκτημα είναι ότι σε κρίσιμη κατάσταση βρίσκεται και η γειτονική Ιταλία, η Ισπανία και αν η Ελλάδα πήγαινε σε ανεξέλεγκτη χρεοκοπία και έξοδο από το ευρώ, τότε την επόμενη μέρα οι αγορές θα επιτίθονταν στον επόμενο και ο επόμενος δεν είναι μια μικρά χώρα σαν την Ελλάδα, είναι η Ιταλία που έχει χρέος 1,9 τρις. Κοστίζει πιο ακριβά στους ευρωπαίους εταίρους μας και ιδίως στη Γερμανία να περισώσει την Ιταλία και την Ισπανία, που μόνο μέσα στο 2012 έχουν να αποπληρώνουν 500δις σε ομόλογα που λήγουν, απ’ ό,τι να στηρίξει με στοιχειώδεις πόρους την ελληνική οικονομία, προκειμένου να μην οδηγηθεί σε άτακτη χρεοκοπία. Η πιθανή κατάρρευση της επικείμενης συμφωνίας για το PSI και η μη υπογραφή της δανειακής σύμβασης, θα λειτουργούσε ως καταλύτης για να επανέλθει το πρόβλημα της Ελλάδας στις πραγματικές του διαστάσεις, τις διαστάσεις ενός αμιγώς ευρωπαϊκού προβλήματος. Στη Σύνοδο Κορυφής της Δευτέρας το ελληνικό θέμα δεν θα συζητηθεί καν και αυτό είναι μια πάρα πολύ αρνητική εξέλιξη. Εάν ολοκληρωθεί του PSI, που είναι μια διαδικασία μεγάλης κλοπής και διάλυσης των ασφαλιστικών ταμείων και ένα πλιάτσικο για τους ομολογιούχους που δεν θα φέρει κανένα όφελος στον ελληνικό λαό και αν υπογράψουμε αυτή τη δανειακή σύμβαση που θα μας δέσει χειροπόδαρα γιατί θα μετατρέψει και το δίκαιο του χρέους μας στο αγγλικό δίκαιο και ταυτόχρονα θα φέρει επαχθέστερα μέτρα, τον δεκάλογο που είδατε ήδη αναρτημένο, θα έχουμε μπει σε μια τροχιά τραγωδίας για τις επόμενες δεκαετίες. Η παραίτηση του κ. Παπαδήμου, ο οποίος μας απειλεί ως προς αυτό, θα ήταν μια πράξη ευθύνης και τον προτρέπουμε να το κάνει, διότι αυτές τις πολύ σημαντικές αποφάσεις για το μέλλον μας δεν μπορεί να τις αναλάβει μια βουλή στην οποία δεν έχει καμιά εμπιστοσύνη ο λαός. Συνεπώς, εμάς δεν μας τρομάζει και θεωρούμε ότι η ακύρωση των διαπραγματεύσεων αυτών και ακύρωση της δανειακής σύμβασης μπορούν να λειτουργήσουν ως καταλύτης για θετικότερες εξελίξεις, με την προϋπόθεση όμως ότι θα παρέμβει ενεργά ο λαϊκός παράγοντας και οι όποιες αποφάσεις παρθούν θα έχουν την έγκριση του λαού και ας μην ξεχνάμε ότι σε αυτόν τον τόπο γεννήθηκε η δημοκρατία και δεν μπορεί σε αυτόν τον τόπο να καταργείται τόσο βάναυσα.

Έσκασε η βόμβα: θέτουν προϋπόθεση για τη νέα δανειακή σύμβαση, την παραμονή Παπαδήμου ως το Φθινόπωρο !!

2012-01-28T00:04:00.001+02:00

Του ανταποκριτή στην Ουάσινγκτον Θάνου Δημάδη
Ζήτημα παράτασης της κυβέρνησης Παπαδήμου φέρεται να ζητούν οικονομικοί κύκλοι στην Ουάσινγκτον. Όπως χαρακτηριστικά σημειώνουν, μετά την ολοκλήρωση του προγράμματος ανταλλαγής ομολόγων θα ζητηθεί -ως προϋπόθεση για τη νέα δανειακή σύμβαση- οι τρεις πολιτικοί αρχηγοί να συνεχίσουν να στηρίζουν έως τον Σεπτέμβριο την κυβέρνηση, ώστε να έχουν δρομολογηθεί οι μεταρρυθμίσεις που έχουν ζητηθεί.
Κατά τη χθεσινή διυπουργική σύσκεψη ο πρωθυπουργός Λουκάς Παπαδήμος επεσήμανε τη μεγάλη πίεση χρόνου που ασκεί η τρόικα για να κλείσει η διαπραγμάτευση για τη νέα δανειακή σύμβαση. Σύμφωνα με κυβερνητικές πηγές, στη διυπουργική τονίστηκε ότι οι διαπραγματεύσεις με την τρόικα θα πρέπει να έχουν ολοκληρωθεί μέχρι τις 13 Φεβρουαρίου.
Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, στο «τραπέζι» τέθηκαν οι κατευθυντήριες γραμμές της επικείμενης σκληρής διαπραγμάτευσης με την τρόικα, επί του δεκασέλιδου σημειώματος που συνετάγη από εκπροσώπους της και ειδικότερα όλες οι πτυχές του εργασιακού και μισθολογικού ζητήματος, καθώς και ο τρόπος κάλυψηςτων αποκλίσεων του προϋπολογισμού του 2011 ύψους 2 δισ. ευρώ.
Μεταξύ άλλων, στο υπόμνημά της για το νέο δάνειο 130 δισ. ευρώ η τρόικα ζητά:
• Μείωση των επικουρικών συντάξεων
• Άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων
• Μειώσεις μισθών
• Καταργήσεις οργανισμών του δημοσίου με απολύσεις υπαλλήλων και
• Αυξήσεις στις αντικειμενικές αξίες των ακινήτων κατά 25%
Έγινε ακόμη γνωστό ότι το εν λόγω σημείωμα με τις απαιτήσεις των πιστωτών για τη χρηματοδότηση της χώρας έχει δοθεί στους πολιτικούς αρχηγούς και στους εμπλεκόμενους υπουργούς. Για το λόγο αυτό ο κ. Παπαδήμος αναμένεται να συγκαλέσει νέα σύσκεψη με τους πολιτικούς αρχηγούς των κομμάτων που συμμετέχουν στην κυβέρνηση το αργότερο μέχρι αύριο Σάββατο.
Σε ό,τι αφορά στις διαπραγματεύσεις για την ανταλλαγή των ελληνικών ομολόγων, επικρατεί αισιοδοξία ότι θα ολοκληρωθούν σύντομα και θα έχουν αίσια κατάληξη. Σήμερα Παρασκευή αναμένεται νέα συνάντηση του Λούκα Παπαδημου και του Ευάγγελου Βενιζέλου με τον επικεφαλής του Διεθνούς Χρηματοπιστωτικού Ινστιτούτου, Τσαρλς Νταλάρα.

Απίστευτο: Ο Γιώργος Παπανδρέου επέστρεψε στην Ελλάδα

2012-01-28T00:03:00.000+02:00

Και μετά το ταξίδι του στην Κόστα Ρίκα όπου έκανε τις δημόσιες σχέσεις του ο Γιώργος Παπανδρέου επιστρέφει στην εσωτερική πολιτική σκηνή με συσκέψεις με τον πρόεδρο της Βουλής Φίλιππο Πετσάλνικο, το γραμματέα της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΠΑΣΟΚ Βασίλη Έξαρχο και τους κοινοβουλευτικούς εκπροσώπους Πέτρο Ευθυμίου και Χρήστο Πρωτόπαππα.

Θέμα αυτών των συναντήσεων θα είναι, πιθανότατα, η εικόνα που παρουσίασε προχθές το ΠΑΣΟΚ κατά την ψήφιση του πολυνομοσχεδίου όπου έγιναν τα γνωστά τραγελαφικά που είχαν ως αποτέλεσμα μέχρι και την καταψήφιση άρθρου προτεινόμενου από την κυβέρνηση.

Τώρα αν θα έχει το θράσος να προχωρήσει σε κυρώσεις τη στιγμή μάλιστα που ο ίδιος έκανε «διακοπές» στην Καραϊβική, θα έχει πλάκα να το δούμε… Έτσι όπως το πάει πάντως, σε λίγο θα είναι είδηση το αν ασχολείται καθόλου με την κυβέρνηση που παρέδωσε στη χώρα…

Ο κοινωνικός διάλογος του βιομήχανου και του εργατοπατέρα

2012-01-27T23:57:00.001+02:00

Από τον Οδηγητή

Κανένας εκπαιδευτικός για μάθημα τα Σάββατα!

2012-01-27T23:45:00.000+02:00

Σε πολλά σχολεία οι εκπαιδευτικοί καλούνται να εργαστούν τα Σάββατα, για την αναπλήρωση των διδακτικών ωρών που δεν έγιναν λόγω καταλήψεων-κινητοποιήσεων των μαθητών.

Καταστρατηγούν με αυτό τον τρόπο βασικό εργασιακό δικαίωμα, αυτό της 5μερης εργασίας και μάλιστα δεν σκοπεύουν να δώσουν δεκάρα τσακιστή (το Σάββατο προβλέπεται υπερωριακή αποζημίωση, αλλά και πρόσθετη αμοιβή λόγω εργασίας σε μη εργάσιμη ημέρα)!

Στρώνουν το έδαφος για την παράταση του ωραρίου, την αύξηση των ωρών εργασίας (Έκθεση ΟΟΣΑ για την Εκπαίδευση στην Ελλάδα).

Το μέτρο της εργασίας τα Σάββατα δεν σκοπεύει στην επαρκή κάλυψη της ύλης.Είναι υποκριτικό το ενδιαφέρον του Υπουργείου. Απαιτούν αναπλήρωση των "χαμένων" διδακτικών ωρών λόγω καταλήψεων αυτοί που άφησαν τα παιδιά μας χωρίς βιβλία!

Το μέτρο επιδιώκει να στρέψει τους εκπαιδευτικούς, ενάντια στους μαθητικούς αγώνες. Θέλουν εκπαιδευτικούς που θα μπαίνουν μπροστά να σπάνε καταλήψεις, να λειτουργούν ως παιδονόμοι, όπως έχει δηλώσει κατ’ επανάληψη και η Υπουργός Παιδείας.

Σκοπεύουν επίσης να τιμωρήσουν τους μαθητές που τόλμησαν να βγουν στο δρόμο.

Η ίδια η Υπουργός Παιδείας δήλωσε όταν συναντήθηκε με το Δ.Σ. της ΟΛΜΕ:

«Όταν γίνονται καταλήψεις πληρώνεστε χωρίς να δουλεύετε» (9/1/2012). Άρα, ή σπάστε τις καταλήψεις ή δουλέψτε τσάμπα τα Σάββατα. Η τρομοκρατία και ο εκβιασμός πρέπει να πέσουν στο κενό!

Το θέμα συζητήθηκε στο Δ.Σ. της ΟΛΜΕ (18/1/2012), όπου πάρθηκε απόφαση κανείς εκπαιδευτικός να μην πάει για δουλειά.

Επιλέχθηκε η μορφή της κήρυξης στάσης εργασίας τα Σάββατα.

Η μορφή που επιλέχτηκε από την πλειοψηφία του Δ.Σ. της ΟΛΜΕ είναι λανθασμένη.

Αποδέχεται ουσιαστικά ότι το Σάββατο είναι εργάσιμη μέρα, ενώ οι εκπαιδευτικοί, ανεξάρτητα τι λέει ο νόμος, έχουν κατακτήσει την 5μερη εργασία.

Καλούμε τους εκπαιδευτικούς να απέχουν από τα μαθήματα του Σαββάτου

Καλούμε τις ΕΛΜΕ και τους Συλλόγους, τους εκπαιδευτικούς σε κάθε σχολείο να πάρουν αποφάσεις, ώστε να μην πάει κανένας για δουλειά το Σάββατο

Κάθε σχολείο μπορεί να ρυθμίσει τυχόν καθυστερήσεις στην κάλυψη της ύλης.

Κάθε εκπαιδευτικός στο μάθημά του έτσι κι αλλιώς θα κάνει τον αναγκαίο εξορθολογισμό της ύλης και θα διδάξει στους μαθητές του αυτά που πρέπει.

Αθήνα, 26/1/2012

πηγή

Ποιος θυμάται τις κυβερνήσεις Τζανετάκη και Ζολώτα;

2012-01-27T23:36:00.000+02:00

Σκαλίζοντας το παρελθόν

Στις 23 Νοέμβρη 1989 ανέλαβε η κυβέρνηση του Ξενοφώντα Ζολώτα, που έμεινε στην ιστορία ως “Οικουμενική Κυβέρνηση”, καθώς τη στήριζαν όλα (σχεδόν) τα κόμματα: η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και ο ενιαίος ακόμη Συνασπισμός της Αριστεράς και της Προόδου.

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙΣ ΤΖΑΝΝΕΤΑΚΗ ΚΑΙ ΖΟΛΩΤΑ
του ΠΕΤΡΟΥ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ*

Ανατομία ενός εγκλήματος

Το «ΠΡΙΝ» ανοίγει σήμερα το φάκελο μιας σκοτεινής, παρ’ όλα όσα έχουν γραφτεί και ειπωθεί, και κυρίως τραγικής, για την Αριστερά και το λαϊκό κίνημα, περιόδου της πρόσφατης πολιτικής ιστορίας του τόπου: της τριετίας ‘88-’90.

Μιας περιόδου εξαιρετικά πυκνής σε οδυνηρές εξελίξεις, που έφεραν την Αριστερά στη σημερινή κατάσταση της πολυδιάσπασης και της πολιτικής περιθωριοποίησης: Κοινό πόρισμα ΚΚΕ-ΕΑΡ, Συνασπισμός, κυβέρνηση Τζαννετάκη, καρατόμηση της ΚΝΕ, οικουμενική κυβέρνηση Ζολώτα, εκκαθαρίσεις των διαφωνούντων (από τα αριστερά, βεβαίως) στο ΚΚΕ, διάσπαση στον ΣΥΝ… Οι ιστορικοί του μέλλοντος θα φρίξουν και θα αναρωτηθούν πώς τόσο λίγοι (και με τις δύο έννοιες) άνθρωποι, μέσα σε τόσο λίγο χρόνο, πήραν τόσο πολλές ολέθριες αποφάσεις. Τουλάχιστον, ας τους διευκολύνουμε.

Γιατί τώρα; Ασφαλώς όχι μόνο για την αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας. Ούτε μόνο λόγω επικαιρότητας, με δεδομένη την αναθέρμανση της δημόσιας συζήτησης για το καλοκαίρι του ‘89. Αλλά κυρίως γιατί το παρελθόν ζει μέσα στο παρόν και υποθηκεύει το μέλλον τον αριστερού κινήματος.

Ζει το πνεύμα της οικουμενικής, παρά τις καρικατούρες των νέων αναμετρήσεων «του ήλιου με το σκότος», όχι μόνο στα 289 ΝΑΙ των βουλευτών της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΝ, για το Μάαστριχ, ούτε μόνο στις οικουμενικές συσκέψεις στο Προεδρικό Μέγαρο. Αλλά και στα πολιτικά σενάρια για οικουμενικές κυβερνητικές λύσεις με πρόσχημα, ίσως, κάποιες ανησυχητικές εξελίξεις στα βόρεια σύνορα και με πραγματικό στόχο την ομαλή μετάβαση από τον Καραμανλικό ευρωπαϊσμό των δύο προηγούμενων δεκαετιών στον επιθετικό «εθνικολαϊκισμό» της νέας εποχής.

Ζει το πνεύμα της συγκυβέρνησης και της «κατάργησης των διαχειριστικών γραμμών» τόσο στον… νεοτζαννετακισμό της ηγεσίας του ΚΚΕ, όσο και στη νέα εκδοχή του «αθροίσματος των δημοκρατικών δυνάμεων» που λανσάρουν, σε διάφορες παραλλαγές, όλες οι αλληλοσπαρασσόμενες τάσεις του Συνασπισμού.

Κυρίως όμως ζουν οι καταθλιπτικές συνέπειες αυτής της περιόδου στην καθημερινή ζωή των εργαζομένων και της νεολαίας, δηλαδή της κοινωνικής βάσης της Αριστεράς. Γιατί το περίφημο «θετικό έργο» των κυβερνήσεων Τζαννετάκη και Ζολώτα (από τις ρυθμίσεις για τη διαιτησία και το σχέδιο Γιάνναρου για τις προβληματικές, μέχρι την ανοιχτά απεργοσπαστική δράση των ηγεσιών του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΝ στην απεργία των ΟΤΑ και τα περίφημα «μπλε μεροκάματα» της ΓΣΕΕ για τη σωτηρία της «εθνικής οικονομίας») αποδείχθηκε ιδανικό λίπασμα για να φυτρώσουν τα σαρκοβόρα άνθη του νεοσυντηρητισμού.

Γι’ αυτό δεν είναι περίεργο που κάθε ομιλητής της Αριστεράς, όταν έρχεται σήμερα σ’ επαφή με οποιοδήποτε λαϊκό ακροατήριο, σχεδόν πάντα αντιμετωπίζει το ενοχλητικό, μονότονο, πιεστικό και γεμάτο δικαιολογημένη καχυποψία ερώτημα: «Ας πούμε ότι συμφωνούμε με τις θέσεις σας. Τι εγγυήσεις έχουμε ότι αύριο δεν θα τα βρείτε πάλι με τον Μητσοτάκη ή με τον Παπανδρέου, ή και με τους δύο, όπως τότε;».

Δυστυχώς όμως, παρότι έχουμε ήδη μια απόσταση ασφαλείας από την κρίσιμη εκείνη περίοδο, ούτε η ηγεσία του ΚΚΕ ούτε εκείνη του ΣΥΝ τολμούν να προχωρήσουν στην αναγκαία «κάθαρση» της ίδιας της Αριστεράς. Η «αυτοκριτική» τους συνεχίζει να είναι — παλιά μου τέχνη κόσκινο — κάτι σαν την χριστιανική εξομολόγηση: «ξεπλένει» τις παλιές αμαρτίες, έτσι ώστε οι εξομολογούμενοι να μπορούν να ριχτούν με καινούρια ορμή στις επόμενες. Συνένοχοι όλοι, τηρούν σαν εφτασφράγιστα μυστικά τα πραγματικά γεγονότα εκείνων των ημερών και αρκούνται στο γνωστό παιχνίδι «ο όφις με εξηπάτησε».

Το «ΠΡΙΝ» (σαν περιοδικό στην αρχή, και σαν εφημερίδα στη συνέχεια) συντάχθηκε από την πρώτη στιγμή της έκδοσης του — προτού ακόμα συγκροτηθεί η κυβέρνηση Τζαννετάκη — με τις ανυπότακτες δυνάμεις της Αριστεράς, που διαχώρισαν τη θέση τους από τις ολέθριες επιλογές της ηγεσίας της. Τις ακολούθησε στον περιπετειώδη και οδυνηρά δύσβατο δρόμο για μια νέα ριζοσπαστική Αριστερά πληρώνοντας χωρίς μεμψιμοιρίες το αντίστοιχο τίμημα. Γι’ αυτό έχει και το ηθικό δικαίωμα και την πολιτική υποχρέωση να πει όλη την αλήθεια για πρόσωπα και πράγματα, σε αντίθεση με τους εν αφθονία «μετά Χριστόν προφήτες». Ακριβώς γι’ αυτό η ματιά του μπορεί να είναι αντικειμενική αν και όχι, βέβαια, αμερόληπτη.

Το καλοκαίρι του ‘89 υπήρξε μια ιστορική τομή για την ελληνική Αριστερά —η σημαντικότερη στα χρόνια που ακολούθησαν τη μεταπολίτευση— όχι όμως και κεραυνός εν αιθρία. Το κυβερνητικό σύνδρομο της Αριστεράς έχει πολύ βαθιές ρίζες. Οι ιστορικοί θα τις αναζητήσουν, ίσως, στο παρασκήνιο της μεταπολίτευσης, στον Καρα-μανλισμό των πρώτων μεταπολιτευτικών χρόνων (του ΚΚΕ εσωτερικού ανοιχτά, της ηγεσίας του ΚΚΕ πιο διακριτικά) και στον εκΠΑΣΟΚισμό της Αριστεράς στις αρχές της δεκαετίας του ‘80. Οι θεωρητικοί θα πάνε, πιθανότατα, πιο πριν, ανατρέχοντας στη λογική των συμμαχιών του παραδοσιακού κομμουνιστικού κινήματος, που εδραιώθηκε τη δεκαετία του ‘30. Μια δημοσιογραφική έρευνα δεν μπορεί παρά να είναι πιο σεμνή στις επιδιώξεις της και πιο περιορισμένη στον χρονικό της ορίζοντα. Αφετηρία μας, σ’ αυτό το φλας-μπακ, είναι το 1984— μια χρονιά που της έμελλε να αποδειχθεί σημαδιακή για την Αριστερά, αλλά και γενικότερα για τις πολιτικές εξελίξεις.

Tο μοιραίο ‘84

Το 1984 η Ελλάδα έζησε ένα καυτό καλοκαίρι. Τρία είναι τα βασικά γεγονότα που μας ενδιαφέρουν στα πλαίσια αυτής της έρευνας:

— Η στροφή στην πολιτική του ΚΚΕ στον απόηχο του αποτελέσματος των Ευρωεκλογών, που πιστοποίησε την ανερχόμενη επιρροή του νεοσυντηρητισμού, την αντοχή τον ΠΑΣΟΚ και τη στασιμότητα της Αριστεράς.

Είχε προηγηθεί ο «εκΠΑΣΟΚισμός» του ΚΚΕ με τη γραμμή της «πραγματικής αλλαγής» που προώθησε ο Χ. Φλωράκης, εκλαΐκευσε ο Μ. Ανδρουλάκης και επικύρωσε το 11ο Συνέδριο του ΚΚΕ, παρά την εμφάνιση —για πρώτη φορά μετά το 9ο Συνέδριο— σοβαρών αριστερών διαφωνιών σε τόσο μαζική κλίμακα. Αυτή τη γραμμή έφτασε στα έσχατα όρια της στην προεκλογική εκστρατεία του ‘84 με το περίφημο σύνθημα για «άθροισμα των δημοκρατικών δυνάμεων» (ΠΑΣΟΚ-ΚΚΕ), που έριξε ο Χ. Φλωράκης στην προεκλογική συγκέντρωση της Λάρισας.

Μια βδομάδα μετά τις Ευρωεκλογές, ο Κυριακάτικος Ριζοσπάστης δημοσιεύει άρθρο τον Μίμη Ανδρουλάκη, που δίνει το σύνθημα για μια θεαματική στροφή πολιτικής (χωρίς να υπάρχει απόφαση της ΚΕ ή του ΠΓ και χωρίς ο ίδιος ο Μ. Ανδρουλάκης να έχει γίνει ακόμα μέλος του ΠΓ). Ήταν ένα δηλητηριασμένο φρούτο. Το φρούτο ήταν η σωστή διαπίστωση ότι στέρεψε πια για το ΚΚΕ «η μήτρα της γενιάς της ΕΑΜικής Αντίστασης». Το δηλητήριο βρισκόταν στην «κατάργηση των διαχειριστικών γραμμών «δεξιά-αντιδεξιά» —μια προσπάθεια υπέρβασης του εκΠΑΣΟΚισμού, στον οποίο πρωτοστάτησε ο ίδιος, από δεξιότερες θέσεις. Ο τότε ηγετικός πυρήνας του ΚΚΕ (συμπεριλαμβανομένης της Α. Παπαρήγα που «απάντησε» με δικό της άρθρο) κατάφερε να καταπιεί το δηλητήριο χωρίς να αγγίξει το φρούτο: υπερασπίστηκε τη «γενιά της Αντίστασης» και τα σύμβολα, αλλά δέχτηκε στην πράξη τη «νέα πολιτική».

— Η επιλογή του Κ. Μητσοτάκη στην ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας, στη θέση του Ευ. Αβέρωφ (Αύγουστος ‘84). Ο πρώην αποστάτης λανσάρεται σαν «ο άνθρωπος που μπορεί να νικήσει τον Α. Παπανδρέου». Ένα από τα βασικά «ατού» που διαθέτει είναι οι παραδοσιακά καλές σχέσεις του με την Αριστερά. Αμέσως μετά την εκλογή του θέτει σε λειτουργία δύο παράλληλους διαύλους επικοινωνίας: με τον Χ. Φλωράκη, μέσω του Μ. Θεοδωράκη (και μέσω δημοσιογράφων, για τους οποίους θα μιλήσουμε αργότερα) και με τον Μ, Ανδρουλάκη μέσω του γαμπρού του, Παύλου Μπακογιάννη.

Ο ρόλος του Θεοδωράκη

— Η «νομιμοποίηση» του Μίκη Θεοδωράκη ως μέλους του ΚΚΕ. Παρότι ο Μίκης είχε κατέβει σαν υποψήφιος δήμαρχος του ΚΚΕ το ‘78 και είχε εκλεγεί βουλευτής το 1981, η «νομιμοποίηση» του συναντούσε σοβαρές αντιστάσεις λόγω του γνωστού (όπως και του λιγότερο γνωστού) παρελθόντος του. Το θέμα λύθηκε με απόφαση της ΚΕ ύστερα από εισήγηση του Χ. Φλωράκη.

Κάπου εδώ επιβάλλεται να ανοίξουμε μια παρένθεση. Ο ρόλος του Μίκη Θεοδωράκη στις εξελίξεις στο εσωτερικό της Αριστεράς, και όχι μόνο, είναι πολύ σημαντικότερος απ’ ό,τι υποπτεύονται οι περισσότεροι.

Ήδη από την περίοδο της δικτατορίας ο Μίκης λειτουργούσε ως σύνδεσμος μεταξύ της Αριστεράς (τόσο του ΚΚΕ, όσο και του ΚΚΕ εσωτερικού) με παράγοντες της Δεξιάς και γενικότερα του αστικού χώρου,_ συμπεριλαμβανομένου και του Κ. Μητσοτάκη. Όπως εκμυστηρεύτηκε ο ίδιος, μάλιστα, σε σχετικά πρόσφατη τηλεοπτική του συνέντευξη, έπαιξε ρόλο «ταχυδρόμου» στο παρασκήνιο της μεταπολίτευσης, μεταφέροντας μήνυμα υποστήριξης των Αμερικανών στον Κ. Καραμανλή, τη στιγμή που στην Ελλάδα συζητιόταν η λύση Π. Κανελλόπουλου.

Ας σημειωθεί, ακόμα, πως όταν ο Χ. Φλωράκης φέρνει, το 1978, στο ΚΚΕ τον Μ. Θεοδωράκη (που μέχρι πριν λίγο έλεγε τους Κνίτες… Γενίτσαρους!) ξεσπάσει το πρώτο κύμα αμφισβήτησης επιλογών της κομματικής ηγεσίας από ένα σημαντικό τμήμα της βάσης. Όταν ανακοινώνεται η υποψηφιότητα Θεοδωράκη στο Δήμο της Αθήνας στο Φεστιβάλ της ΚΝΕ-ΟΔΗΓΗΤΗ στο Περιστέρι, όλος ο κόσμος παγώνει και δεν ακούγονται παρά τα χειροκροτήματα των 2-3 πρώτων σειρών των επισήμων! Στη συνέχεια, για πρώτη φορά μετά τη δικτατορία, καταψηφίζεται η απόφαση της ΚΕ από ορισμένες ΚΟΒ και από πολλά κομματικά μέλη.

Ακολουθεί η αλήστου μνήμης «Κίνηση για την Ενότητα της Αριστεράς» (ΚΕΑ), που στήνουν οι Χ. Φλωράκης – Μ. Ανδρουλάκης – Μ. Θεοδωράκης.

Οι προεκλογικές μεταγραφές στελεχών, που προέρχονται από την ΕΔΑ και το ΚΚΕ εσωτερικού, ελάχιστα πράγματα πρόσφεραν στο ΚΚΕ.Ό κυριότερος ρόλος της ΚΕΑ ήταν η άμβλυνση του ιδεολογικού μετώπου του ΚΚΕ με τον ευρωκομουνισμό και η νομιμοποίηση δεξιών απόψεων σε τμήμα του κομματικού σώματος.

Το 1984, λοιπόν, ο Μίκης γίνεται επιτέλους μέλος του ΚΚΕ, παρά τις διαφωνίες μελών της ΚΕ. Σ’ εκείνη τη συνεδρίαση, μάλιστα, ο Γρ. Φαράκος έθεσε αμέσως ζήτημα διορισμού τον Μίκη στην ΚΕ ή και στο ΠΓ του κόμματος, λέγοντας ότι «δεν μπορούμε να τον έχουμε ως απλό μέλος· ή θα τον βάλουμε και στην καθοδήγηση, ή καθόλου». Αμέσως μετά, ο Μίμης Ανδρουλάκης έθεσε γενικότερο θέμα αλλαγής της ηγεσίας του κόμματος με ανασύνθεση του ΠΓ. Η κίνηση αυτή είχε την εκ των προτέρων έγκριση του Χ. Φλωράκη. Στόχος τους ήταν να ωριμάσουν τα πράγματα και να υπερνικηθούν οι όποιες αντιστάσεις. Τελικά, ο Μίκης δεν διορίζεται στην ΚΕ, αλλά αποκτά προσωπικό γραφείο στον 10ο όροφο του Περισσού, δίπλα ακριβώς από το γραφείο του Χαρίλαου, και θεωρείται από το μηχανισμό άτυπο μέλος του ηγετικού πυρήνα του κόμματος!

Η υπόθεση της «Πρώτης»

Την περίοδο 1985-’88 ωριμάζει, αργά αλλά σταθερά, το κλίμα που θα επιτρέψει τον «ιστορικό συμβιβασμό» του ‘89. Πρώτος σταθμός ήταν η εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας, όταν ο Α. Παπανδρέου διώχνει τον Κ. Καραμανλή από το ύπατο αξίωμα (έχοντας εξασφαλίσει, μέσω
του αμερικανού πρεσβευτή Ρ. Κίλι, την ανοχή των ΗΠΑ) και προωθεί τον Σαρτζετάκη. Σ’ όλη εκείνη την περίοδο το ΚΚΕ αποφεύγει επιμελώς να υψώσει τους τόνους εναντίον του Καραμανλή (μάλιστα ο Χ. Φλωράκης δηλώνει ότι ήταν πολύ καλός στο πόστο του). Στην επίμαχη ψηφοφορία στη Βουλή, ένα από τα τρία «γαλάζια» ψηφοδέλτια ήταν εκείνο του Μίκη Θεοδωράκη.

Τον Απρίλη του 1986 εκδίδεται η ΠΡΩΤΗ σαν ανεξάρτητη εφημερίδα της Αριστεράς. Χρηματοδοτείται από πέντε εκδότες και υποστηρίζεται αρχικά από όλες τις τάσεις της Αριστεράς που ελπίζουν, καθεμιά από τη δική της σκοπιά, ότι οι απόψεις τους θα βρουν διόδους προς ένα ευρύτερο λαϊκό αναγνωστικό κοινό. Το εγχείρημα έχει στην αρχή μια ορισμένη απήχηση και η διεύθυνση της εφημερίδας (ο Λ. Κομίνης αρχικά και ο Π. Κολιοπάνος για ένα μικρό διάστημα στη συνέχεια) καταφέρνει να κρατάει τις ισορροπίες, διατηρώντας αρκετούς βαθμούς ελευθερίας από τα κομματικά ιερατεία.

Δεν πρόλαβε όμως να κλείσει χρόνος και εκδηλώνεται ένα «βελούδινο πραξικόπημα». Ξαφνικά (;) οι τέσσερις από τους πέντε εκδότες ωθούνται σε αποχώρηση και την ΠΡΩΤΗ αναλαμβάνει εξ ολοκλήρου ο Χρ. Καλογρίτσας. Πολλοί τον είπαν τότε «αχυράνθρωπο», παρατηρώντας ειρωνικά ότι οι μόνοι που τον ξέρουν στην πιάτσα είναι κάτι Ιταλοί με παρτίδες με τη Μαφία. Οι ίδιοι θεώρησαν ότι δικαιώθηκαν αργότερα, όταν ο Χρ. Καλογρίτσας απέσπασε δύο δάνεια (ύψους 40 και 25 εκατομμυρίων αντίστοιχα) από τον Κοσκωτά. Για την ιστορία ας σημειώσουμε ότι μετά το κλείσιμο της ΠΡΩΤΗΣ ο Χρ. Καλογρίτσας ανέλαβε την έκδοση του Ε-ΠΤΑΜΙΣΙ, για να το κλείσει κι αυτό «φεσώνοντας» την αγορά με ακάλυπτες επιταγές συνολικού ύψους πολλών δεκάδων εκατομμυρίων.

Με την αλλαγή φρουράς τη διεύθυνση της εφημερίδας αναλαμβάνει τυπικά ο Ν. Τσαγκρής και ουσιαστικά ο άξονας Μπακογιάννη -Ανδρουλάκη μέσω των δημοσιογραφικών του εκπροσώπων (οι εκπρόσωποι του πρώτου αναλαμβάνουν αμέσως συμπληρωματικούς ρόλους συνδέσμων του Κ. Μητσοτάκη με τον Χ. Φλωράκη). Έκτοτε η ΠΡΩΤΗ επωμίζεται το καθήκον να λέει αυτά που δεν μπορούν (ακόμα) να γραφτούν μέσω του Ριζοσπάστη και να στηρίξει όλες τις δεξιές στροφές της ηγεσίας του ΚΚΕ.

Όταν υπογράφεται πια το κοινό πόρισμα ΚΚΕ-ΕΑΡ, οι δημοσιογράφοι της «ανεξάρτητης» ΠΡΩΤΗΣ – μέλη του ΚΚΕ που διαφωνούν από τα αριστερά, απολύονται ή εξωθούνται σε παραίτηση από τον Καλογρίτσα και στη συνέχεια διαγράφονται από το ΚΚΕ! Σ5 αυτή την περίπτωση ανέλαβε να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά για λογαριασμό του Χ. Φλωράκη ο εκ των «ανανεωτικών» του ΚΚΕ, Γ. Μαρούκης.
Από κει και πέρα ο δρόμος ήταν ανοιχτός: η ΠΡΩΤΗ έπεσε με τα μούτρα στην προετοιμασία του κλίματος για τη συγκυβέρνηση και όταν εκπλήρωσε την αποστολή της οδηγήθηκε, φυσικά, στο κλείσιμο. Τα υπόλοιπα (ότι την έκλεισε ο Φλωράκης γιατί ήταν «ανανεωτική» κλπ.) είναι ιστορίες για αγρίους.

Τα προεόρτια

Επόμενος σταθμός, οι δημοτικές εκλογές του ‘86 που πιστοποιούν τη δυναμική άνοδο της Δεξιάς με την εκλογή των Μ. Έβερτ – Σ. Κούβελα -Α. Ανδριανόπουλου στους τρεις βασικούς δήμους. Στο β’ γύρο το ΚΚΕ ρίχνει τελικά σύνθημα για «ψήφο κατά συνείδηση» και «καταδίκη του δικομματισμού», προβάλλοντας αυτή τη θέση σαν πράξη χειραφέτησης της Αριστεράς από το ΠΑΣΟΚ και τα παραδοσιακά αντιδεξιά σύνδρομα.

Είναι γεγονός, όμως, ότι ο Χ. Φλωράκης είχε δηλώσει πριν το β’ γύρο ότι «πρέπει να δοθεί ένα μάθημα στο ΠΑΣΟΚ στο δήμο της Αθήνας», δίνοντας ουσιαστικά το ελεύθερο για ψήφο στον Έβερτ. Από την πλευρά του, ο Μίμης Ανδρουλάκης είχε προτείνει στον Χ. Φλωράκη να βγει ανοιχτά το ΚΚΕ με γραμμή υπέρ του Έβερτ στο β’ γύρο, κάτι που κρίθηκε όμως ότι δεν είχε ωριμάσει ακόμα. Πάντως, συμφωνήθηκε μεταξύ Μητσοτάκη -Φλωράκη η αμοιβαία υποστήριξη των δύο κομμάτων στις περιπτώσεις όπου ο υποψήφιος ενός εκ των δύο κατέβαινε στο β’ γύρο αντιμέτωπος με τον υποψήφιο του ΠΑΣΟΚ—κάτι που υλοποιήθηκε, κυρίως στη Β’ Αθήνας.

Αμέσως μετά τις δημοτικές εκλογές μπαίνουν τα σκαριά για τον μετέπειτα Συνασπισμό, καθώς η ηγεσία του ΚΚΕ ρίχνει το σύνθημα της «συμπαράταξης της Αριστεράς». Αυτή τη γραμμή έρχεται να επικυρώσει (εκ των υστέρων, ως είθισται) το 12ο Συνέδριο του ΚΚΕ (12-16 Μαΐου 1987), αναθεωρώντας ουσιαστικά το πρόγραμμα του κόμματος ώστε να γίνει δυνατός ο «ιστορικός συμβιβασμός» με την ΕΑΡ.

Στο συνέδριο διαφαίνεται ήδη σαφώς ότι ο Χ. Φλωράκης έχει αναλάβει προσωπικά να ξεκαθαρίσει το κόμμα από την «αριστερή διαφωνία» (στελέχη της γενιάς του Πολυτεχνείου και πλειοψηφία της ΚΝΕ). Αυτή ήταν η εγγύηση που του ζητούσαν τα «κέντρα» για να του δώσουν το πράσινο φως να «παίζει» σε χοντρά πολιτικά παιχνίδια.

Έτσι, ο ίδιος ο τότε Γενικός Γραμματέας του ΚΚΕ προχωράει —στην Επιτροπή προτάσεων και στο ίδιο το σώμα του Συνεδρίου— σε μια εκστρατεία λάσπης εναντίον στελεχών του ΚΚΕ και της ΚΝΕ, με αποκορύφωμα την (αποτυχημένη, πάντως) προσπάθεια του να θέσει εκτός ΚΕ ακόμα και τον Κ. Τζιαντζή (Γραμματέα Σπουδάζουσας της ΚΝΕ στην εξέγερση του Πολυτεχνείου), πνέων τα μένεα για την «αιρετική» τοποθέτηση του στις εργασίες του Συνεδρίου. Αμέσως μετά το Συνέδριο αρχίζει η (επίσης αποτυχημένη) προσπάθεια να «ξηλωθεί» ο Γ. Γράψας από τη θέση του Γραμματέα της-ΚΝΕ.

Αντίστροφη μέτρηση

Η αυγή του 1988 σηματοδοτεί την έναρξη της αντίστροφης μέτρησης για τις αλυσιδωτές εξελίξεις που σημειώθηκαν την επόμενη χρονιά:

8 Ιανουαρίου 1988: Ξεκινάει η πολύκροτη δίκη Κοσκωτά – «Έθνους», που έφερε στην επιφάνεια το περίφημο σκάνδαλο. Σχεδόν ταυτόχρονα επιδεινώνονται απότομα οι σχέσεις Παπανδρέου – Σαρτζετάκη. Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, ήδη από την κρίση του Μαρτίου του ‘87 με την Τουρκία, φλερτάριζε με το ενδεχόμενο να πάει σε πρόωρες εκλογές, υψώνοντας τους τόνους του αντιαμερικανισμού, θέτοντας ζήτημα αμερικανικών βάσεων. Λέγεται, όμως, ότι ο Μητσοτάκης εκβίασε τον Σαρτζετάκη επικαλούμενος το σκάνδαλο Κοσκωτά (είναι γνωστό ότι αυτός που πήγε τον Σαρτζετάκη στην Εκάλη ήταν ο μακαρίτης Μένιος Κουτσόγιωργας, χωμένος ως το λαιμό στο σκάνδαλο). Ο Σαρτζετάκης, λοιπόν, αρνείται να κάνει το χατίρι του Παπανδρέου, θέτοντας τον όρο για πρόωρες εκλογές και διορισμό υπηρεσιακής κυβέρνησης. Ο Παπανδρέου είναι ήδη πρωθυπουργός με ημερομηνία λήξης.

11 Ιουνίου 1988: Το εκδοτικό τραστ κάνει δυναμική εισβολή στο πολιτικό παιχνίδι με τη σημαία της «κάθαρσης». Το σύνθημα δίνει ο εκδότης της Ελευθεροτυπίας, Χρ. Τεγόπουλος, με πρωτοσέλιδο άρθρο του για το σκάνδαλο Κοσκωτά. Δημοσιογράφοι του Έθνους, της Ελευθεροτυπίας και της Πρώτης λειτουργούν επίσημα πια σαν σύνδεσμοι Περισσού-Ρηγίλλης.

25 Αυγούστου 1988: Ο Ανδρέας Παπανδρέου στο Χέρτφιλντ με σοβαρό πρόβλημα υγείας. Η Νέα Δημοκρατία και το εκδοτικό τραστ θέτουν ζήτημα αναπλήρωσης του (ουσιαστικά μπαίνει θέμα συνταξιοδότησης). Κυκλοφορεί το σενάριο για «λύση Αλευρά» και «κυβέρνηση εντίμων». Ο Χρ. Φλωράκης με δήλωση του συντάσσεται ανοιχτά με αυτούς τους κύκλους, ζητώντας αντικατάσταση του Α. Παπανδρέου.

1 Σεπτεμβρίου 1988: Για πρώτη φορά εμφανίζεται κοινό μέτωπο 17 κομμάτων της αντιπολίτευσης (ουσιαστικά της ΝΔ, του ΚΚΕ και της ΕΑΡ) για τους όρους της επικείμενης εκλογικής αναμέτρησης.

6 Σεπτεμβρίου 1988: Ο Καραμανλής επιστρέφει στο προσκήνιο. Πρώτη συνάντηση του με τον Μητσοτάκη. Λέγεται ότι εκεί συμφωνήθηκε να επανέλθει στην Προεδρία. Στο μεταξύ έχουν επιταχυνθεί οι διαδικασίες για την συγκρότηση του Συνασπισμού (κυρίως μεταξύ ΚΚΕ-ΕΑΡ), την εκκαθάριση των διαφωνούντων σε ΚΚΕ-ΚΝΕ και την δρομολόγηση του κόμματος σε δεξιότερες θέσεις. Στις 20 Μαΐου 1988 γίνεται η πρώτη συνάντηση Φλωράκη-Κύρκου — μια πράξη προσωπικής πολιτικής ταπείνωσης για τον ηγέτη του ΚΚΕ, που είχε να καμαρώνει μέχρι τότε ότι «νίκησε τον αναθεωρητισμό και ξανασυσπείρωσε το κόμμα». Συμβολικό: την ημέρα ακριβώς της «ιστορικής συνάντησης» των δύο ανδρών στον Περισσό, λίγα μέτρα παραπέρα, στην αίθουσα Συνεδρίων, γινόταν η Συνδιάσκεψη Αθήνας της ΚΝΕ εν όψει του 4ου Συνεδρίου της. Ένα Συνέδριο στο οποίο το ΠΓ του ΚΚΕ και προσωπικά ο Χ. Φλωράκης ξεκινάνε την κούρσα των «εκκαθαρίσεων» και του οργανωμένου φραξιονισμού που θα οδηγήσει στην διάσπαση του επόμενου χρόνου.

Ο «αρραβώνας» ΚΚΕ-ΕΑΡ καταλήγει σε γάμο τον Δεκέμβριο του 1988 με το κοινό πόρισμα των δύο κομμάτων. Πρόκειται για ανοιχτό πραξικόπημα της ηγετικής ομάδας του ΚΚΕ (Φλωράκης-Ανδρουλάκης), αφού το κείμενο του κοινού πορίσματος (που οδηγούσε σε ντε φάκτο αναθεώρηση των θέσεων του 12ου Συνεδρίου για την ΕΟΚ και το σοσιαλισμό) δεν πέρασε ποτέ από την ΚΕ, ούτε καν από το ΠΓ. Όπως άλλωστε, δεν πέρασε ποτέ από κανένα όργανο η αναθεώρηση της θέσης του ΚΚΕ για την ΕΟΚ από τους Φαράκο-Αλαβάνο. Με αυτά και με αυτά στρώθηκε ο δρόμος για την συγκρότηση του Συνασπισμού.

Τον Απρίλιο του ‘89: ο Λ. Κύρκος πηγαίνει στις ΗΠΑ. Όπως εξομολογούν εκ των υστέρων στελέχη της ΕΑΡ (που σήμερα… ΠΑΣΟΚίζουν), αποστολή του Κύρκου ήταν να πάρει το «πράσινο φως» από τις ΗΠΑ για μια συμμετοχή του Συνασπισμού σε κυβέρνηση συμμαχίας με τη Δεξιά. Ο τότε πρεσβευτής των ΗΠΑ στην Ελλάδα Ρ. Κιλι δεν προσφερόταν για τέτοιου είδους συζητήσεις λόγω των στενών σχέσεων που είχε οικοδομήσει με τον Α. Παπανδρέου. Επιστρέφοντας στην Αθήνα, ο Λ. Κύρκος είχε αποσπάσει το «Ο.Κ» των Αμερικανών. Όσο για τους Σοβιετικούς, η ολοκληρωτική επικράτηση των πιο δεξιών απόψεων της γκορμπατσοφικής ηγεσίας ήδη τον Δεκέμβριο του ‘88 είχε εξαλείψει τα τυχόν εμπόδια, όπως εκμυστηρευόταν τότε ο ίδιος ο Λ. Κύρκος.

Ας σημειωθεί ότι, σύμφωνα με διασταυρωμένες πληροφορίες, οι αμερικανικές υπηρεσίες άλλαξαν στάση σε ό,τι αφορά τις ελληνικές πολιτικές εξελίξεις γύρα) στον Ιούνιο του ‘88. Από τότε στα αρμόδια για τη χάραξη πολιτικής κέντρα αίρεται η υποστήριξη στο ΠΑΣΟΚ και γίνεται λόγος για κυβερνήσεις συνεργασίας με κορμό τη Νέα Δημοκρατία. Απέμενε μόνο να υποβάλουν τα πιστοποιητικά τους οι αναγκαίες «τσόντες».

Οι εκλογές του Ιουνίου

Η προεκλογική εκστρατεία του Συνασπισμού, εν όψει των εκλογών της 18ης Ιουνίου του 1989 είναι ένας πραγματικός τραγέλαφος. Η συνάντηση των «4» (Μητσοτάκης –Φλωράκης -Κύρκος-Στεφανόπουλος) με τον Σαρτζετάκη στις 3 Ιανουαρίου έχει ήδη βάλει ψύλλους στ αφτιά των αριστερών για ενδεχόμενο μετεκλογικής σύμπραξης με τη Δεξιά. Ο Λ. Κύρκος έχει εξάλλου μιλήσει ανοιχτά για «κυβέρνηση κάθαρσης με ευρύτερη στήριξη και από συντηρητικές δυνάμεις». Το ενδεχόμενο αυτό αφήνει ανοιχτό (τουλάχιστον) ο Χ. Φλωράκης στη συνέντευξη Τύπου που έδωσε στις 15 Μαΐου, αναφερόμενος στο προηγούμενο του συμφώνου Σοφούλη-Σκλάβαινα.

Ξεσηκώνεται σάλος από τα μέλη του ΚΚΕ, ακόμα και από πολλά στελέχη της ΚΕ (της γενιάς του Πολυτεχνείου, αλλά και Αντιστασιακών). Ο Χ. Φλωράκης προσπαθεί να εκτονώσει τις αντιδράσεις. Στην προεκλογική συγκέντρωση του Συνασπισμού στη Καισαριανή πετάει το περίφημο «κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάζει», για να υπογραμμίσει ότι η ΝΔ δεν μπορεί και δεν θέλει να κάνει κάθαρση. Στην τελευταία του προεκλογική συνέντευξη Τύπου στο Ζάππειο (13 Ιουνίου) ο Χ. Φλωράκης λέει ότι το προηγούμενο του συμφώνου Σοφούλη-Σκλάβαινα μπορεί να επαναληφθεί μόνο σε περίπτωση πολέμου ή εξωτερικής απειλής, ότι το ζήτημα της παραγραφής μπορεί να ξεπεραστεί με δέσμευση όλων των κομμάτων και απορρίπτει την πρόταση Κύρκου περί κυβέρνησης της κάθαρσης.

Όλα αυτά, βέβαια, ήταν για τον φόβο των Ιουδαίων. Ο Χ, Φλωράκης ήταν ήδη «έτοιμος από καιρό» να στηρίξει οποιαδήποτε λύση θα του επέβαλλαν. Δύο μήνες αργότερα, σε συνέντευξη του στην Ελευθεροτυπία (23 Ιουλίου) θα δικαιολογήσει την κυβέρνηση Τζαννετάκη, και πάλι με το περίφημο… σύμβολο Σοφούλη-Σκλάβαινα! Η Ρεζάν τον έχει ήδη ανακηρύξει «Μακρυγιάννη της Αριστεράς».

Ωστόσο αυτές οι Οβιδιακές μεταμορφώσεις δεν πέρασαν χωρίς αντιστάσεις μέσα στο ΚΚΕ. Για να καμφθούν, χρειάστηκαν μια σειρά μηχανορραφίες που ξεπερνούν τη φαντασία όλων των σεναριογράφων. Με το παρασκήνιο όμως εκείνων των ημερών του Ιουνίου του ‘89, όπως και με τον σχηματισμό της κυβέρνησης Ζολώτα θα ασχοληθούμε στο επόμενο φύλλο μας.

ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΚΟΜΠΑΡΣΟΙ

Κάθε πολιτικό σενάριο χρειάζεται πρωταγωνιστές και κομπάρσους. Στην περίπτωση μας οι πρωταγωνιστές είναι πασίγνωστοι, ενώ οι κομπάρσοι ξεγλιστράνε στο σκοτάδι της άγνοιας. Ήρθε λοιπόν η ώρα να αποδοθούν τα του Καίσαρος τω Καίσαρι. Σ’ αυτή τη στήλη καταγράφουμε μόνο τα συμπεράσματα. Η οικονομία του χώρου μας επιβάλλει να σταθούμε σήμερα μόνο σε ορισμένα μέλη του θιάσου. Από τους υπόλοιπους ζητάμε συγγνώμη και… θα επανέλθουμε στην πρώτη ευκαιρία.

Κ.ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ: Τον κατηγορούν ότι, ενώ είναι μαιτρ της τακτικής, δεν είχε ποτέ του πολιτική στρατηγική. ‘Ίσως να ‘χουν δίκιο σ’ όλα τα ζητήματα εκτός από ένα: την προσωπική του ανάδειξη. Το καλοκαίρι του ‘89 με την κυβέρνηση Τζαννετάκη έπαιξε το παιχνίδι της ζωής του και κέρδισε: αυτό ήταν τακτική. Όμως δεν θα το ‘χε καταφέρει ποτέ, αν δεν είχε επενδύσει στις σχέσεις του με την Αριστερά, και ειδικά με ορισμένους ανθρώπους-κλειδιά.

Α.ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ: Εμφανίσθηκε σαν το κυριότερο θύμα της κυβέρνησης Τζαννετάκη, που πάτησε στη συνέχεια την πεπονόφλουδα της οικουμενικής. Ουδέν αναληθέστερον. Στην πραγματικότητα τις κρίσιμες μέρες του Ιουνίου του ‘89 έστησε με εξαιρετική μαεστρία τη δική του παγίδα στην Αριστερά, δρώντας ανεξάρτητα αλλά παράλληλα με τον Κ. Μητσοτάκη. ‘Ίσως μάλλον και να τον ξεπέρασε στην τέχνη της μηχανορραφίας.

Χ.ΦΛΩΡΑΚΗΣ: Ο μοιραίος άνθρωπος του ΚΚΕ. Σ’ αυτόν ανήκει το μεγαλύτερο μερίδιο της ευθύνης για όλα… Μέσα στο κόμμα του έκανε ό,τι ήθελε ο ίδιος — κάτι που αποδείχθηκε καταστροφικό για το κόμμα. Έξω από αυτό, έκανε ό,τι του έλεγαν άλλοι — κάτι που αποδείχθηκε καταστροφικό για τον ίδιο. Έμμονη ιδέα του, η εξασφάλιση της υστεροφημίας. Τραγωδία του ότι την αναζήτησε στις πιο ακατάλληλες διευθύνσεις.

Λ.ΚΥΡΚΟΣ: Με το ταξίδι τους στις ΗΠΑ, τον Απρίλιο του ‘89, πήρε το πράσινο φως για την παγκόσμια ευρεσιτεχνία της συγκυβέρνησης. Έχοντας ήδη στο ενεργητικό του την διάλυση του ΚΚΕ εσωτερικού, ανέλαβε να διαλύσει και το ΚΚΕ. Η αποστολή του σημείωσε μόνο μερική επιτυχία, αρκετή όμως ώστε να του εξασφαλίσει μια τιμητική συνταξιοδότηση.

Μ.ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ: Ειδικευμένος από παλιά σε επικίνδυνες αποστολές. Σύνδεσμος μεταξύ Μητσοτάκη-Φλωράκη, αγγελιοφόρος των Αμερικανών προς τον Καραμανλή τις παραμονές της μεταπολίτευσης, διατηρούσε στενές σχέσεις με τους Μ. Ανδρουλάκη και Λ. Κύρκο όλη τη μεταπολιτευτική περίοδο. Η υπόθεση του δεν υπάγεται, βέβαια, στη σφαίρα της ψυχανάλυσης. Ας πούμε ότι δούλευε με δελτίο παροχής υπηρεσιών…

Θ.ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ: Ο κατάλληλος άνθρωπος, στην κατάλληλη θέση, την κατάλληλη στιγμή. Έμπιστος του Κ. Μητσοτάκη και ιδανικός για το ρόλο του ταχυδρόμου του στον Περισσό, μια και η οικογένεια του συνδεόταν με μια ειδική ιστορική σχέση με τον Χ. Φλωράκη. Μια σχέση που ο Κ. Μητσοτάκης αξιοποίησε για λογαριασμό του ακριβώς την αποφασιστική στιγμή.

Π.ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗΣ: Έπαιξε επιτελικό ρόλο στην προετοιμασία του κλίματος για έναν «ιστορικό συμβιβασμό αλά ελληνικά». Ο άξονας Μπακογιάννη-Ανδρουλάκη κινεί τα νήματα των αχυράνθρωπων της ΠΡΩΤΗΣ μετά από την απομάκρυνση των πρώτων διευθυντών της και την περιθωριοποίηση μεγάλου μέρους των συντακτών της. Η μοίρα του επεφύλασσε να γίνει θύμα των ίδιων των προϊσταμένων του.

Μ.ΑΝΔΡΟΥΛΑΚΗΣ: Έγινε «πορτ-παρόλ» του ΚΚΕ και δεξί χέρι του Χ. Φλωράκη για να παίξει το ρόλο του «λαγού» σε γκραν-πρι στίβου, που τρέχει πιο μπροστά από τους άλλους δρομείς για να τους παρασύρει σε πιο γρήγορο τέμπο. Οι «λαγοί» πληρώνονται γι’ αυτή τη δουλειά, ξέροντας ότι στα μισά της κούρσας θα λαχανιάσουν και θα βγουν έξω. Ο Μίμης είχε την αυταπάτη ότι θα μπορούσε και να κόψει το νήμα…

ΓΡ.ΦΑΡΑΚΟΣ: Το παιδί για τις βρόμικες δουλειές. Τυπική περίπτωση λαθεμένου επαγγελματικού προσανατολισμού, θα είχε διαπρέψει σίγουρα σαν βιβλιοθηκάριος ή παιδονόμος. Τοποθετήθηκε υπηρεσιακός γραμματέας του ΚΚΕ μόνο και μόνο για να προχωρήσει στις εκκαθαρίσεις και να μην «λερωθεί» ο Χαρίλαος. Τελικά την έπαθε όπως ο Σαρτζετάκης, Στην ιστορία του ΚΚΕ θα πάρει μια θέση αμέσως μετά τον… Τσίπα της Κατοχής.

ΜΕΡΟΣ Β΄

ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΟΥ ΙΟΥΝΙΟΥ ΣΤΗ ΔΙΑΣΠΑΣΗ ΤΟΥ ΚΚΕ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΝΕ

Στο πρώτο μέρος της έρευνας, που δημοσιεύτηκε στο προηγούμενο φύλλο του ΠΡΙΝ, προσπαθήσαμε να ανασυνθέσουμε την πορεία της Αριστεράς από το ’84 και μετά, εξετάζοντας με την εκ των υστέρων γνώση τους κυριότερους σταθμούς αυτής της περιόδου και φέρνοντας στην επιφάνεια άγνωστες πτυχές.

Το συμπέρασμα που προκύπτει από την αδυσώπητη λογική των γεγονότων είναι ότι οι εξελίξεις του ’89 (τα κυβερνητικά όργια, οι εκκαθαρίσεις στο ΚΚΕ και την ΚΝΕ, η κρίση της Αριστεράς) δεν προήλθαν από κάποια «στιγμιαία» πολιτικά λάθη του τότε ηγετικού πυρήνα του ΚΚΕ. Αντίθετα, προετοιμάστηκαν εν ψυχρώ και εντελώς συνειδητά, πολύ πριν από το τραγικό «φινάλε».

Παρ’ όλα αυτά , το καλοκαίρι και το φθινόπωρο του ’89 θα μείνουν στην ιστορία όχι απλά σαν ένας ακόμη κρίκος στην αλυσίδα της πολιτικής και ηθικής κατάπτωσης της κατεστημένης Αριστεράς, αλλά σαν ποιοτική τομή σ’ όλη τη μετεμφυλιακή πορεία της. Είναι η τελική κρίση ή, αν το θέλετε, το «σημείο μη επιστροφής». Είναι η στιγμή που ο ηγετικός της πυρήνας κόβει τον ομφάλιο λώρο με το νέο ριζοσπαστισμό που γεννήθηκε στην αντιδικτατορική πάλη και ωρίμασε στους μεταπολιτευτικούς αγώνες. Από εδώ και πέρα, οι παραδοσιακοί κομματικοί μηχανισμοί της Αριστεράς χάνουν κάθε πολιτική ανεξαρτησία από το αστικό μπλοκ εξουσίας και πέφτουν σε μια τραγική κατάσταση πολιτικής ομηρίας. Η διάσπαση ήταν πια αναπόφευκτη και το ιστορικό δίλημμα αμείλικτο: η Αριστερά του μέλλοντος ή θα γεννηθεί «εκτός των τειχών» ή δεν θα υπάρξει καθόλου!

Στο σημερινό, δεύτερο και τελευταίο μέρος της έρευνας θα μιλήσουμε για το σκοτεινό παρασκήνιο που καλύπτει τις εξελίξεις, στο χρονικό διάστημα που αρχίζει αμέσως μετά τις εκλογές της 19ης Ιουνίου και τελειώνει με το σχηματισμό της οικουμενικής κυβέρνησης Ζολώτα. Οι περισσότερες πράξεις του δράματος εξελίσσονται στον Περισσό, μια και η στάση του ΚΚΕ ήταν αυτή που έπαιξε τον καθοριστικό ρόλο στις εξελίξεις (η ΕΑΡ ήταν έτσι κι αλλιώς «έτοιμη από καιρό» δια πάσαν χρήσιν). Το χρονικό των γεγονότων δείχνει ότι οι κύριοι πρωταγωνιστές αυτής της υπόθεσης έπαιξαν πολύ διαφορετικούς ρόλους από αυτούς που τους αποδόθηκαν. — Ο Μητσοτάκης εμφανίζεται όχι στο ρόλο του «Έλληνα Άλντο Μόρο», όπως περίπου ισχυρίζεται ο Μ. Ανδρουλάκης, αλλά σε εκείνον του στυγνού πολιτικού εκβιαστή απέναντι στην αιχμάλωτη ηγεσία της Αριστεράς.

Ο Παπανδρέου εμφανίζεται όχι στο ρόλο του θύματος, αλλά του μηχανορράφου που ουσιαστικά σπρώχνει ο ίδιος την Αριστερά στην κυβέρνηση Τζαννετάκη, επιλέγοντας το μη χείρον βέλτιστων.

Ο δε Χ. Φλωράκης παίζει βέβαια, όχι το ρόλο του «Μακρυγιάννη της Αριστεράς», αλλά του Κρόνου που τρώει τα παιδιά του, παραπλανώντας ασύστολα όλο το κομματικό δυναμικό (πλην ελαχίστων ανθρώπων της εμπιστοσύνης του).

Αλλά ας αφήσουμε τα γεγονότα να μιλήσουν μόνα τους…

Την επομένη των εκλογών της 18ης Ιουνίου, ο Κ. Μητσοτάκης παίρνει από τον Σαρτζετάκη διερευνητική εντολή σχηματισμού κυβέρνησης. Λίγες ώρες αργότερα στέλνει το πρώτο του «βαποράκι» στον Χ. Φλωράκη (όχι βέβαια στον Περισσό αλλά στο σπίτι του, στο Χαλάνδρι), που χειρίζεται εν λευκώ τη στάση τόσο του ΚΚΕ όσο και του ΣΥΝ.

Το ΠΓ του ΚΚΕ — που συνεδριάζει μόνο για να τηρηθούν οι τύποι, την ίδια μέρα — καλείται όλη αυτή την περίοδο απλώς να νομιμοποιήσει τις επιλογές του, ενώ η ΚΕ είναι «πονοκέφαλος» για τον ηγετικό πυρήνα, μια και αναμένεται να εκδηλωθούν έντονες αντιδράσεις σε οποιαδήποτε απόφαση που θα μετατρέπει την Αριστερά σε τσόντα είτε της ΝΔ είτε του ΠΑΣΟΚ.

Τα «βαποράκια»

Τρίτη 20 Ιουνίου, δυο μέρες μετά τις εκλογές: Ο Χ. Φλωράκης συγκαλεί την ΚΕ για να βολιδοσκοπήσει τις διαθέσεις της. Σ’ αυτή τη συνεδρίαση ο Γενικός Γραμματέας (ακόμα) του ΚΚΕ εξαπατά συνειδητά το στελεχικό δυναμικό του κόμματος, με εξαίρεση το στενό κύκλο των «μυημένων»:
Στη σύντομη εισήγηση του, αφού προσπερνά με μια ανάσα το εκλογικό αποτέλεσμα και περιγράφει τα πιθανά κυβερνητικά σενάρια, αφήνει μεν ανοιχτά όλα τα ενδεχόμενα για τη στάση του Συνασπισμού, αλλά ζητάει από την ΚΕ να εγκρίνει ως προσανατολισμό» της την ψήφο ανοχής σε μια κυβέρνηση του… ΠΑΣΟΚ, με κάποιες προϋποθέσεις!

Αφού τελειώνει, όμως, την παρουσίαση της εισήγησης του ΠΓ, προσθέτει, σαν Γενικός Γραμματέας τώρα και με «αθώο» πληροφοριακό ύφος: «Πρέπει να σας ενημερώσω ότι χθες το βράδυ ήρθε σπίτι μου ο Χρ. Θεοχαράτος (σ.σ. διευθυντής, τότε, του Έθνους) να μου μεταφέρει ανεπίσημα πρόταση του Μητσοτάκη για κυβέρνηση από ΝΔ και ΣΥΝ. Την ίδια πρόταση μου μετέφεραν και σήμερα το πρωί, επίσημα πια. Μιλάνε για κυβέρνηση βραχύβια, με κύριο στόχο την κάθαρση και με τέσσερις όρους» (σ.σ. αναγνώριση της Αντίστασης, άρση των συνεπειών του εμφυλίου, πλουραλισμός στην ΤV, κρίσιμα για τις εκλογές υπουργεία στο ΣΥΝ—μάλιστα ο Μητσοτάκης τους έδινε τότε και το υπουργείο Εργασίας, για ευνόητους λόγους).

Αυτό που δεν είπε ο Χ. Φλωράκης στην ΚΕ ήταν ότι επίσημος κομιστής της πρότασης Μητσοτάκη την Τρίτη το πρωί στον Περισσό ήταν ο νυν υπουργός Δημόσιας Τάξης Θ. Αναγνωστόπουλος. Ο αρχηγός της ΝΔ είχε τους λόγους του να στείλει την κρίσιμη στιγμή το συγκεκριμένο άτομο στον Χ. Φλωράκη: ελάχιστοι, ίσως, γνωρίζουν ότι ο πατέρας του Θ. Αναγνωστόπουλου είχε μεσολαβήσει για να διοριστεί ο Χ. Φλωράκης στα ΤΤΤ — όπου στη συνέχεια ανέπτυξε έντονη επαναστατική δράση. Με αυτή την κίνηση, λοιπόν, ο Κ. Μητσοτάκης υπογράμμιζε με τον τρόπο του ότι «έχει μπέσα»…

Πάντως, σε εκείνη τη συνεδρίαση το ενδεχόμενο σχηματισμού κυβέρνησης με τη Νέα Δημοκρατία δεν συζητήθηκε καν, καθώς οι νύξεις του Χ. Φλωράκη ήταν μεταξύ τυριού και αχλαδιού και όλοι έφυγαν με την εντύπωση ότι «καταρχήν διαλέγουμε σαν μικρότερο κακό, ψήφο ανοχής σε μια βραχύβια κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, υπό όρους». Αυτή την απόφαση της ΚΕ πήγαν να αναλύσουν τα μέλη της την επόμενη μέρα στις Αχτιδικές οργανώσεις και στις ΚΟΒ. Προς μεγάλη τους όμως έκπληξη, από το μεσημέρι της Τετάρτης άκουγαν στα ραδιόφωνα ανακοίνωση της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΝ που μίλαγε ουσιαστικά για κυβέρνηση της κάθαρσης (υπονοώντας σαφώς τη ΝΔ, στο πνεύμα των προεκλογικών δηλώσεων Κύρκου). Με άλλα λόγια, ο ηγετικός πυρήνας του ΚΚΕ εξαπατούσε ολόκληρο το κόμμα, ακόμα και την ΚΕ του, ενώ πέρναγε τις ειλημμένες ήδη αποφάσεις του από το Συνασπισμό.

Την Παρασκευή 23 Ιουνίου και ενώ «τρέχει» η δεύτερη διερευνητική εντολή που βρίσκεται στα χέρια του ΠΑΣΟΚ, γίνεται μια μάλλον αδιάφορη συνεδρίαση της ΚΕ που δεν αλλάζει ουσιαστικά τον «καταρχήν προσανατολισμό». Η μόνη εξέλιξη είναι ότι τίθεται από το ΠΓ θέμα «κυβέρνησης εντίμων» και συζητιέται η «λύση Αλευρά».

Τρίτη 27 Ιουνίου: Ο Ανδρέας Παπανδρέου βρίσκεται στην εντατική του Γενικού Κρατικού μετά από την επιδείνωση της υγείας του (τώρα πόσο σοβαρή ήταν η επιδείνωση, αυτό μάλλον δε θα το μάθουμε ποτέ). Το ίδιο βράδυ σκάει σαν βόμβα η είδηση για τη συνάντηση των Μητσοτάκη- Φλωράκη- Κύρκου στη Γλυφάδα. Επίσημα, η ηγεσία του ΚΚΕ δεν έχει αλλάξει θέση. Λίγο πιο μακριά από τη Γλυφάδα, όμως, και συγκεκριμένα στην πλατεία Κοραή του Πειραιά, ο εξ απορρήτων του Χ. Φλωράκη Μ. Ανδρουλάκης, μιλώντας σε συγκέντρωση του Συνασπισμού, λέει ότι δεν μπορεί να υποστηριχθεί κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και ρίχνει το σύνθημα για «κυβέρνηση της κάθαρσης», υπονοώντας σαφώς τη ΝΔ.

Ενδεικτικό του κλίματος που επικρατούσε μέσα στο ΚΚΕ είναι το γεγονός ότι την επόμενη μέρα ανώτερα στελέχη του κόμματος ζητούσαν από τους Χ. Φλωράκη και Ν. Καλούδη να επαναφέρουν στην κομματική τάξη τον Μ. Ανδρουλάκη, θεωρώντας ότι αυτά που είπε ήταν προσωπικές του θέσεις! «Ο Χαρίλαος δεν μπορεί να κάνει τέτοιο λάθος», έλεγαν τότε…

Η παγίδα Παπανδρέου

Και φτάνουμε στη μοιραία Πέμπτη 29 Ιουνίου. Στο Γενικό Κρατικό πραγματοποιείται συνάντηση Παπανδρέου- Φλωράκη, όπου εξετάζεται το ενδεχόμενο σχηματισμού κυβέρνησης από τα δυο κόμματα. Εκεί ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ κάνει τη μεγάλη μπλόφα του: αφήνει να εννοηθεί ότι είναι πρόθυμος να συμφωνήσει σε βραχύβια κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ – ΣΥΝ με πρωθυπουργό τον Στεφανόπουλο. Ικανοποιεί μάλιστα όλους τους όρους του Χαρίλαου για την κάθαρση και τα κρίσιμα υπουργεία. Ταυτόχρονα, βάζει τον παρευρισκόμενο Λιβάνη να πετάξει μια πρόταση για «κυβέρνηση μακράς πνοής» (κάτι που δεν μπορούσε να δεχθεί ο ΣΥΝ), για να την απορρίψει ο ίδιος, καθησυχάζοντας τον πρόεδρο του ΣΥΝ. Ο Φλωράκης νιώθει ότι δεν έχει περιθώρια να αρνηθεί και συμφωνεί «καταρχήν», επιφυλασσόμενος να περάσει τη συμφωνία από την ΚΕ του κόμματος.

Η κρίσιμη συνεδρίαση της ΚΕ πραγματοποιείται το βράδυ της ίδιας μέρας. Εκεί ο Χ. Φλωράκης εισηγείται την περίφημη «λύση χιαστί»: δηλαδή, να φτιάξει ο ΣΥΝ κυβέρνηση με ένα από τα δύο μεγάλα κόμματα (ΝΔ ή ΠΑΣΟΚ), με πρωθυπουργό από το άλλο κόμμα, έτσι ώστε ο επικεφαλής της κυβέρνησης «να μην είναι φερέφωνο κανενός». Στο κλίμα εκείνων των στιγμών, οι περισσότεροι πίστεψαν ότι «πάμε για κυβέρνηση με το ΠΑΣΟΚ και με πρωθυπουργό τον Στεφανόπουλο».

Ωστόσο ο Χ. Φλωράκης ήταν ήδη έτοιμος να πάει σε κυβέρνηση με τον Μητσοτάκη, και αναζητούσε απλώς το πρόσχημα. Ο ίδιος στη συνεδρίαση είπε ότι «δεν πρέπει να αποκλείσουμε κυβέρνηση και με τη ΝΔ» (πάντα στα πλαίσια της «λύσης χιαστί») και ζήτησε εξουσιοδότηση της ΚΕ για τους μετέπειτα χειρισμούς του. Είπε, μάλιστα, χαρακτηριστικά: «Αν είχαμε την τόλμη, κι αν δεν είσαστε καθυστερημένοι μερικοί από τη γενιά σας (σ.σ. του Πολυτεχνείου) και μερικοί αντιστασιακοί, θα έπρεπε από τώρα να πάμε για κυβέρνηση με τον Μητσοτάκη». Η απάντηση που πήρε από τον Κ. Τζιαντζή, ήταν: «Τόλμη, σύντροφε Χαρίλαε, χρειάζεται μερικές φορές για να πεις ΟΧΙ και να πας κόντρα στο ρεύμα». Φωνή βοώντος εν τη ερήμω…

Ας σημειωθεί, ακόμα, ότι στην ίδια συνεδρίαση ο Χ. Φλωράκης έβαλε τον Β. Ευφραιμίδη να παίζει ρόλο «αβανταδόρου» και να προτείνει ανοιχτά κυβέρνηση με τη Νέα Δημοκρατία. Τελικά, με τις πολλαπλές ψηφοφορίες που έγιναν, πάρθηκε απόφαση για «λύση χιαστί» και δόθηκε εξουσιοδότηση στον Χ. Φλωράκη για τους χειρισμούς.

Την απόφαση αυτή (όπως και όλες τις άλλες αυτής της περιόδου) καταψήφισαν και τα 15 μέλη της ΚΕ που αποχώρησαν αργότερα και προχώρησαν στην ίδρυση του Νέου Αριστερού Ρεύματος. Επιπλέον, την καταψήφισαν τα μέλη της ΚΕ Δ. Γεωργάτος, Αντ. Καλαμπόγιας, Θ. Τζιαντζής και Στρ. Τσαμπής. Για την ιστορία, ας συμπληρώσουμε ότι την καταψήφισε, από τα δεξιά όμως, και ο Κ. Κερασουνλής που ήθελε «εδώ και τώρα» κυβέρνηση με τον Μητσοτάκη και απ’ ό,τι φαίνεται είχε παρεξηγήσει εν τη αφελεία του τον Χαρίλαο, πιστεύοντας ότι πάει για κυβέρνηση με το ΠΑΣΟΚ.

Την επόμενη μέρα (Παρασκευή 30 Ιουνίου), η αποφασιστική ώθηση για τη συγκυβέρνηση ΝΔ-ΣΥΝ δίνεται από τον ίδιο τον… Α. Παπανδρέου! Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ τορπιλίζει κάθε προοπτική συνεργασίας με τον ΣΥΝ, κάνοντας δηλώσεις για «κυβέρνηση μακράς πνοής», ενώ ταυτόχρονα ο Κ. Στεφανόπουλος (προφανώς «μιλημένος») δηλώνει ότι δεν πρόκειται να δεχθεί. Παράλληλα, σύμφωνα με όσα εκμυστηρεύθηκαν αργότερα κατ’ ιδίαν στενοί συνεργάτες του, διαδίδει ο ίδιος μέσω Κρεμαστηνού ότι «είναι πολύ άρρωστος και, έτσι κι αλλιώς, δεν πρόκειται να δικαστεί για το σκάνδαλο Κοσκωτά». Όλα αυτά «έσπρωχναν» τον Χαρίλαο να πει το μεγάλο «ναι» σε κυβέρνηση με τη ΝΔ, καθησυχάζοντας τον για το ενδεχόμενο μιας δίωξης του Α. Παπανδρέου που, προφανώς, απευχόταν. Ανάλογα καθησυχαστικά μηνύματα του έστειλε, στις «δώδεκα παρά πέντε» ο Κ. Μητσοτάκης μέσω δημοσιογράφων.

Με συνοπτικές διαδικασίες

Το πρωί της επόμενης μέρας (Παρασκευή 30 Ιουνίου), ο Χ. Φλωράκης συγκαλεί την Πολιτική Επιτροπή του Συνασπισμού. Εδώ τα πράγματα είναι πιο εύκολα: Γράφοντας στα παλιά της τα παπούτσια την απόφαση της ΚΕ του ΚΚΕ για «λύση χιαστί», η αντιπροσωπία του κόμματος συμφωνεί χωρίς προσχήματα στη «λύση Τζαννετάκη». Ο Χ. Φλωράκης συνυπογράφει, φυσικά, την απόφαση, παρατηρώντας μόνο (για το φόβο των Ιουδαίων) ότι «πρέπει να ενημερώσει το κόμμα του»!

Αμέσως μετά προχωράει σε ένα πρωτοφανές εσωκομματικό πραξικόπημα: Δεν συγκαλεί καν ούτε την ΚΕ ούτε το ΠΓ για την, τυπική έστω, επικύρωση της ιστορικής αυτής απόφασης. Απλώς συγκαλεί, μέσω της Γραμματείας της ΚΕ, μια «έκτακτη σύσκεψη όσων μελών της ΚΕ βρίσκονται στην Αθήνα»! Η τεχνική γραμματεία αρχίζει να ειδοποιεί τα μέλη της ΚΕ στις 2.30 το μεσημέρι για τη σύσκεψη που θα γίνει στα γραφεία της ΚΟΑ στις… 5 μ.μ.!!!

Στη σύσκεψη παραβρέθηκε κάτι λιγότερο από το 1/4 των μελών της ΚΕ και (όλως τυχαίως) απουσίαζαν γιατί «δεν βρέθηκαν» μια σειρά στελέχη της «αριστερής διαφωνίας». Εκεί ο Χ. Φλωράκης τους ενημέρωσε απλώς ότι «πάμε για κυβέρνηση με τον Τζαννετάκη», λέγοντας ότι «αυτό είναι μέσα στα πλαίσια της απόφασης που πήραμε χθες βράδυ»!!! Κι αυτό, τη στιγμή που τα απόντα μέλη της ΚΕ «εκλαΐκευαν» στις Αχτίδες και στις ΚΟΒ γιατί είναι προτιμότερη μια κυβέρνηση τον ΠΑΣΟΚ με πρωθυπουργό τον… Στεφανόπουλο!!! Ένα-δυο μέλη της ΚΕ που προσπάθησαν να εκφράσουν τις αντιρρήσεις τους (Θ. Σκαμνάκης – Γ. Μανιάτης) δέχθηκαν βίαιη φραστική επίθεση από το Γενικό Γραμματέα του ΚΚΕ που διέλυσε με συνοπτικές διαδικασίες τη σύσκεψη, χωρίς να αποτολμήσει έστω ενδεικτική ψηφοφορία! Αυτό ήταν αρκετό για να ανακοινωθεί την επόμενη μέρα (31 Ιουνίου) η συγκρότηση της κυβέρνησης Τζαννετάκη!

Η επικύρωση της από την ΚΕ του ΚΚΕ (εννοείτε, με τις διαφωνίες αυτών που αναφέρθηκαν, κι αφού είχε ήδη ανακοινωθεί δημόσια από τον Κ. Κάππο η κατηγορηματική του αντίθεση), έγινε, ως συνήθως, κατόπιν εορτής, στη συνεδρίαση του Ιουλίου. Στη μνημειώδη, πραγματικά, εισήγηση του ΠΓ (που ψηφίστηκε ομόφωνα από τα μέλη του ΠΓ και παρουσιάστηκε από τον Χ. Φλωράκη) αναφέρονται μεταξύ άλλων τα εξής:

«Η Αριστερά παρουσιάζεται ως ανερχόμενη πολιτική δύναμη», ενώ… «η εποχή της αυτοδυναμίας διακόπηκε».
Ο Συνασπισμός γίνεται «ρυθμιστική δύναμη» και «νομιμοποιείται» (δίς!) με την κυβέρνηση Τζαννετάκη η συμμετοχή της Αριστεράς σε κυβερνητικά σχήματα.
Είναι λαθεμένη η άποψη «μερικών συντρόφων» (!) ότι σημειώνεται «γενική άνοδος των νεοσυντηρητικών απόψεων». (Η Αυγή την ίδια εποχή το έλεγε πιο καθαρά: η ΝΔ εκφράζει έναν… «ιδιόμορφο ριζοσπαστισμό», έγραφε από τις στήλες της στέλεχος της ΕΑΡ!).
Για τις όποιες «αδυναμίες» του ΣΥΝ και του ΚΚΕ φταίνε οι… «μεμψιμοιρίες» ορισμένων στελεχών και μελών του κόμματος και κυρίως η… ΚΝΕ! Τίθεται ήδη θέμα εκκαθαρίσεων στο ανώτερο στελεχικό δυναμικό της ΚΝΕ και στις οργανώσεις Ηπείρου, Αθήνας, Θεσσαλονίκης, Λάρισας και Πάτρας! Αρχίζουν δηλαδή οι «προγραφές» των θυμάτων του «ματωμένου γάμου» με τη Δεξιά! Τα στελέχη της ΚΕ που διαχώρισαν τη θέση τους προειδοποιούνται ότι θα τεθούν εκτός κόμματος αν δεν «επανακαθορίσουν» (δίς!) γρήγορα τη στάση τους.

Αυτή την αποστολή αναλαμβάνει, άλλωστε, ο ανεκδιήγητος Γρ. Φαράκος, που ορίζεται γραμματέας της ΚΕ: να φέρει σε πέρας το έργο των εκκαθαρίσεων, για να μη «λερωθεί» ο Χαρίλαος, που μεταπηδά στη θέση του προέδρου της ΚΕ — μια «προσωποπαγή» θέση, που είχε φροντίσει ο ίδιος να δημιουργήσει, τροποποιώντας το καταστατικό του κόμματος, ήδη στο 12ο Συνέδριο. Των φρονίμων τα παιδιά…

Η μεγάλη σφαγή

Από τη στιγμή αυτή, μέχρι και τις επόμενες εκλογές, η ΚΕ του ΚΚΕ ασχολείται σχεδόν αποκλειστικά με το ζήτημα των εκκαθαρίσεων.

Στις 31 Ιουλίου συγκαλείται η ΚΕ για να διαγράψει τους Ν. Κοτζιά και Κ. Μπατίκα, που είχαν στείλει επιστολή στην ΚΕ, καταθέτοντας τις διαφωνίες τους.

Στις 16 Σεπτεμβρίου πραγματοποιείται μια κρίσιμη συνεδρίαση για την ΚΝΕ. Το ΠΓ ζητάει από την ΚΕ να επικυρώσει άλλο ένα απροκάλυπτο εσωκομματικό πραξικόπημα — τυπική περίπτωση φραξιονισμού από τα πάνω: Να αντικαταστήσει με το έτσι θέλω τη διεύθυνση της εφημερίδας της ΚΝΕ Οδηγητής και γραμματείς περιοχών, και να διαλύσει ολόκληρες τις οργανώσεις Σπουδάζουσας της νεολαίας. Ταυτόχρονα, καλύπτει πέντε μέλη του γραφείου του ΚΣ της ΚΝΕ, που με επιστολή τους στις εφημερίδες κατ δίκαζαν το γραμματέα της Γράψα και την πλειοψηφία του ΚΣ.

Στις 21 Σεπτεμβρίου, αμέσως μετά το Φεστιβάλ της ΚΝΕ, παίζεται η τελική πράξη του δράματος: Αποφασίζεται η κατάργηση ολόκληρου του ΚΣ της ΚΝΕ και η αντικατάσταση του από διορισμένη… «επιτροπή σωτηρίας» (τύφλα να ‘χει ο… Γιανάεφ!)
Τα υπόλοιπα είναι πασίγνωστα…

Και στις τρεις συνεδριάσεις της ΚΕ που προαναφέραμε, αυτοί που πρωτοστάτησαν στις «εκκαθαρίσεις» ήταν: Πρώτα απ’ όλα ο νέος γενικός γραμματέας της ΚΕ Γρ. Φαράκος, ο «σπεσιαλίστας» του είδους. Τσολάκης, ο Μ, Ανδρουλάκης, ο επίσης «ανανεωτικός» Γ. Μαρούκης και η Μ. Δαμανάκη. Συνυπεύθυνα όμως είναι όλα τα τότε μέλη της ΚΕ που δεν τόλμησαν να αντισταθούν στο πογκρόμ εναντίον της ΚΝΕ και των 15 συντρόφων τους.

Επίλογος

Στις 25 Σεπτέμβρη του ‘89 συγκαλείται η ΚΕ του ΚΚΕ για να καθορίσει τη στάση του κόμματος απέναντι στην κυβέρνηση ου Τζαννετάκη, με αφορμή το περίφημο θέμα του «συν ένα». Όπως θα θυμούνται, ίσως, οι αναγνώστες, το ΠΑΣΟΚ είχε προτείνει ανατροπή της κυβέρνησης Τζαννετάκη από τη Βουλή και σχηματισμό κυβέρνησης με το ΣΥΝ, με αντικείμενο την κατάργηση του «συν ένα» από τον εκλογικό νόμο (πρακτικά, την καθιέρωση απλής αναλογικής) και τη διεξαγωγή νέων εκλογών.

Το ΠΓ εισηγείται να μη ψηφιστεί η πρόταση μομφής του ΠΑΣΟΚ, παρότι η απλή αναλογική ήταν σημαία του ΚΚΕ επί χρόνια ολόκληρα. Το γιατί το εξήγησε ο ίδιος ο Χ. Φλωράκης λίγες μέρες αργότερα (4 Οκτώβρη ‘89), μιλώντας στους εργάτες της ΠΥΡΚΑΛ.

«Μη με αγριοκοιτάς εμένα», είπε σε κάποιον (προφανώς «αντι-κομματικό») ακροατή του. «Στο αυτοκίνητο μου έχω ένα φάκελο, να! Σήμερα τον δώσανε! Ασήκωτος είναι!» Και συνέχισε: «Δηλαδή τι έπρεπε να κάνουμε; Να τραβήξουμε το χαλί κάτω από την κυβέρνηση Τζαννετάκη και να πέσει; Γιατί ο Μητσοτάκης μου το είπε καθαρά: «Εγώ το θέλω το συν ένα , είναι προς το συμφέρον μου». Ανοιχτά και παστρικά. Λοιπόν, έπρεπε να ρίξουμε την κυβέρνηση για το συν ένα»;

Αυτό τους έλειπε… Μη χάσει η Βενετία βελόνι! Αλλά το «συν ένα» επανήλθε δριμύτερο στην ΚΕ του ΚΚΕ από τον ίδιο τον Χ. Φλωράκη μετά τις εκλογές του Νοεμβρίου, στα προεόρτια της οικουμενικής.

Η κρίσιμη συνεδρίαση έγινε στις 15 Νοεμβρίου. Ο Χ. Φλωράκης ενημερώνει την ΚΕ για τις επαφές του με τους Κ. Μητσοτάκη και Α. Παπανδρέου (τότε, με τα «Κώστα μου», «Αντρέα μου», «αγαπητέ μου Χαρίλαε»…) και καταλήγει:
«Τα δυο κύρια ζητήματα για μας, που πρέπει να καθορίσουν τη στάση μας για το σχηματισμό κυβέρνησης, είναι:
1) Να μην πάμε τώρα σε νέες εκλογές.
2) Η κατάργηση του συν ένα.
Αν δεν συμφωνήσει ο Μητσοτάκης στο “συν ένα”, δεν πάμε σε κυβέρνηση μαζί του».

Συμπλήρωσε όμως και πάλι «πονηρά» ότι: «Το συν ένα κοντεύει να κυριαρχήσει στα πάντα. Και ήταν λάθος μας που δεν το ξεκαθαρίσαμε από την αρχή ότι δεν βάζουμε μόνο θέμα εκλογικού νόμου.
Αποπροσανατόλισε το μαζικό κίνημα (σσ. “κουφαθείτε” μαζί μας!) και το οδήγησε σε κοινοβουλευτικές αυταπάτες (σ.σ. στ’ άρματα, στ’ άρματα!!)». Άλλη μια φορά, ο Χαρίλαος ήταν ήδη «στο κόλπο» για την οικουμενική και απλώς ήθελε να φέρει την ΚΕ ενώπιον τετελεσμένων γεγονότων.
Όπερ και εγένετο. Λίγο αργότερα συμφώνησε στο σχηματισμό οικουμενικής, γράφοντας εκεί που δεν πιάνει το, μελάνι και το «συν ένα» και όλους τους άλλους «όρους» (πάγωμα των διαπραγματεύσεων για τις βάσεις κ.λ.π.).

Η ΚΕ του ΚΚΕ κλήθηκε απλώς να επικυρώσει τις «πρωτοβουλίες» του Χαρίλαου στις 25 Νοεμβρίου, Στις επικρίσεις που δέχθηκε για την παραβίαση της προηγούμενης απόφασης απάντησε ατάραχος ότι απλώς… «άλλαξαν οι προϋποθέσεις και τα δεδομένα,’ άλλαξαν τα συνολικά στοιχεία»!
Στην ίδια συνεδρίαση, λάμπει το άστρο του Γρ. Φαράκου, Στο κλείσιμο του, ο σκιώδης γραμματέας του ΚΚΕ στηλιτεύει τους διαφωνούντες – μέλη της ΚΕ ότι… «ήρθαν εδώ με ορισμένο στόχο. Ήρθαν να βάλουν θέση που ζεσταίνει από άλλα κέντρα»! Και αφού διαπιστώνει ότι «οι αντίπαλες μας δυνάμεις κατακρημνίζονται» (!!!) και μόνο ο ΣΥΝ… νικάει και δέρνει, θέτει ζήτημα μέτρων κατά των διαφωνούντων.
Αυτή τη φορά δεν χρειάστηκε. Την επόμενη μέρα, οι «15» της Κεντρικής Επιτροπής έδιναν στη δημοσιότητα τις επιστολές της παραίτησης τους. Από εκεί και πέρα, τα πράγματα πήραν το δρόμο τους.

Ηθικόν δίδαγμα; Μάλλον δεν χωράει ηθικό δίδαγμα σ* αυτή την ιστορία. Άλλωστε ακόμα δεν έχει γραφτεί καν ο επίλογος. Τα «φαντάσματα» του Τζαννετάκη και του Ζολώτα ζωντανεύουν ξανά και ξανά στα στοιχειωμένα σπίτια του Περισσού και της Θεμιστοκλέους. Και είναι τόσο αποκρουστικά, που έχουν διώξει, εδώ και κάμποσο καιρό, και τις τελευταίες Ερινύες…

*ΠΡΙΝ, Νοέμβρης 1992

Όχι στις ιερόδουλες που κλέβουν τους πελάτες...

2012-01-27T23:30:00.000+02:00

ΚΚΕ: «Στα τσακίδια η Τρόικα»!

2012-01-27T22:57:00.001+02:00

Σκληρή επίθεση κατά της κυβέρνησης και της Τρόικας για το θέμα των μισθών και των εργασιακών εξαπέλυσε το ΚΚΕ. «Η απάντηση που πρέπει να δώσει η εργατική τάξη στους τροϊκανούς είναι μία: στα τσακίδια και μην ξεχάσετε να πάρετε μαζί σας τα κόμματα που συνδιαλέγεστε και τον ΣΕΒ που υπηρετείτε. Το νέο σφαγείο που μας στήνετε όλοι μαζί, δεν θα τo δεχτούμε είτε υπογράψουν είτε όχι οι αρχηγοί των κομμάτων της πλουτοκρατίας και η ΓΣΕΕ, που τα συναποφασίζετε», αναφέρει σε ανακοίνωση του το ΚΚΕ.
http://www.protothema.gr

Τα θέλουν όλα

2012-01-27T20:36:00.001+02:00

ΤΑ ΜΟΝΟΠΩΛΙΑ ΤΑ ΘΕΛΟΥΝ ΟΛΑ

Άνοιξε η όρεξη και τα μονοπώλια τα θέλουν όλα. Να καταργήσουν ότι έχει απομείνει σε εργατικό δικαίωμα. Οι πολιτικοί τους υπηρέτες ΠΑΣΟΚ – Ν.Δ. – ΛΑΟΣ εντείνουν τηνιδεολογική τρομοκρατία, απειλούν και εκβιάζουν.

Η δήλωση Κουτρουμάνη ότι όλα είναι στο τραπέζι δεν αφήνει κανένα περιθώριο αναμονής.

Το ΠΑΜΕ καλεί την εργατική τάξη να ξεσηκωθεί. Να προετοιμαστεί γρήγορα για την απάντησή της. Ή θα υποταχτούμε και θα τα σαρώσουν όλα, ή θα τους πάρουμε φαλάγγι.

Η υπόθεση του αγώνα στα χέρια της εργατικής τάξης. Καμία εμπιστοσύνη στη ΓΣΕΕ.

Τώρα να γίνουν συσκέψεις – συζητήσεις στους χώρους δουλειάς αποφασίζοντας 24ωρη απεργία, όπως προτείνουν οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ για τις 9 Φλεβάρη και κλιμάκωση της πάλης.

πηγή: Εκτελεστική Γραμματεία ΠΑΜΕ

Αυτός - σίγουρα - το διάβασε!

2012-01-27T16:21:00.001+02:00

«Το Μνημόνιο είναι ευλογία για τον τόπο» είχε δηλώσει μετά την ψήφισή του ο αντιπρόεδρος του Παπανδρέου και νυν αντιπρόεδρος του Παπαδήμου, ο Θ. Πάγκαλος.
Μάλιστα, ο κύριος αντιπρόεδρος σε συνέντευξή του («Καθημερινή», 27/11/2011), υπεραμυνόμενος της... «ευλογίας», όταν του τέθηκε η ακόλουθη ερώτηση
«Είχατε πει ότι το Μνημόνιο είναι ευλογία για τη χώρα. Εξακολουθείτε να το πιστεύετε (...);»,
απαντούσε:
«Εγώ θέλω να μου δώσει επιτέλους κάποιος ένα καλύτερο Μνημόνιο. Αν διαβάσω ένα τέτοιο κείμενο, θα παραδεχθώ ότι "κάναμε λάθος". Αντί εναλλακτικής πρότασης, όμως, ακούω μόνον μπούρδες».

Είναι, λοιπόν, προφανές:

Ο Πάγκαλος, άνθρωπος που ξέρει να ξεχωρίζει τις «μπούρδες» - με την ίδια ακριβώς ικανότητα που αντιλαμβάνεται και το τι είναι «ευλογία» - αποτελεί, αν μη τι άλλο, χαρακτηριστικό δείγμα πολιτικού ταγού που όχι μόνο το διάβασε, αλλά το ξεκοκάλισε το Μνημόνιο!

Πηγή

Ο θίασος (σκίτσο)

2012-01-27T16:17:00.000+02:00

Φούλ προπαγάνδα από το παπαγαλάκι!Καψής: Δεν θα επωφεληθεί η χώρα από πιθανή επιστροφή στη δραχμή

2012-01-27T16:12:00.001+02:00

Η έξοδος της Ελλάδας από την ευρωζώνη δεν θα φέρει ανάκαμψη της οικονομίας, δήλωσε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παντελής Καψής, προσθέτοντας ότι η χώρα αυτή τη στιγμή διαπραγματεύεται ένα νέο δάνειο 130 δισ. ευρώ, το οποίο χρειάζεται για να αποφύγει τη χρεοκοπία και ότι στο υπόμνημα της τρόικας δεν τίθεται θέμα αύξησης των αντικειμενικών αξιών των ακινήτων, ούτε νέα φορολογικά μέτρα.

Mιλώντας στον ΣΚΑΙ ο κ. Καψής πρόσθεσε ότι...
αυτοί που νομίζουν πως η χώρα θα επωφεληθεί από την επιστροφή στη δραχμή, κάνουν λάθος, εάν νομίζουν ότι έτσι θα επιδιορθωθεί η οικονομική κατάσταση στη χώρα.
«Αν γυρίσουμε στη δραχμή, τα πράγματα δεν θα φτιάξουν, ακριβώς το αντίθετο θα συμβεί. Το βιοτικό μας επίπεδο θα υποχωρήσει πάρα πολύ. Η δραχμή δεν θα ανακάμψει, αντίθετα, θα βρεθούμε σε πάρα πολύ χαμηλότερο οικονομικό επίπεδο», τόνισε.
Μίλησε ακόμη για την αναγκαιότητα λήψης του νέου δανείου, καθώς εκτιμά ότι χωρίς αυτό η Ελλάδα δεν θα μπορεί να πληρώσει το ομόλογο των 14,4 δισ. ευρώ που λήγει στις 20 Μαρτίου.
«Πιθανότατα ναι. Εάν δεν πάρουμε το δάνειο, πώς θα βρούμε λεφτά. Υπάρχει κενό στη χρηματοδότηση, θα αναγκαστούμε να μην πληρώσουμε τα ομόλογα, και αυτό θα σημαίνει χρεοκοπία», δήλωσε ο Καψής.
Πρόσθεσε πως «είμαστε μια οικονομία στο χείλος της χρεοκοπίας και αγωνιζόμαστε να μην χρεοκοπήσουμε», πρόσθεσε.
Επίσης, σημείωσε ότι «δεν τίθεται θέμα αύξησης των αντικειμενικών αξιών των ακινήτων, ούτε νέα φορολογικά μέτρα» στο υπόμνημα της τρόικας για το δάνειο των 130 δισ. ευρώ.
Επιβεβαίωσε ωστόσο ότι έχει τεθεί το θέμα του εξορθολογισμού και των απολύσεων στο Δημόσιο τομέα, ενώ άφησε ανοικτό το ενδεχόμενο να αναλάβει προσωπικά ο πρωθυπουργός το θέμα των μισθών.
Παράλληλα, γνωστοποίησε ότι θα υπάρξει επικοινωνία του πρωθυπουργού με τους αρχηγούς των κομμάτων που στηρίζουν την κυβέρνηση αμέσως μόλις ολοκληρωθεί η συμφωνία με το PSI και το προ- μνημόνιο.
Σε ερώτηση εάν θα ζητηθούν έγγραφες διαβεβαιώσεις από τους αρχηγούς των κομμάτων, απάντησε ότι «αυτή τη στιγμή δε μας απασχολούν οι διαβεβαιώσεις, αλλά η ουσία».
«Είχαμε την ελπίδα ότι τα τρία κόμματα που συγκυβερνούν θα έλεγαν ΟΧΙ στις παράλογες απαιτήσεις της τρόικας. Αλλά δυστυχώς λένε περισσότερα ΝΑΙ», σχολίασε από την πλευρά του ο γενικός γραμματέας της ΓΣΕΕ, Νίκος Κιουτσούκης.
www.ethnos.gr

Δυτική Μακεδονία: Διήμερη επίσκεψη της Αλέκας Παπαρήγα σε Κοζάνη και Πτολεμαίδα

2012-01-27T16:03:00.001+02:00

Περιοδεία στην Περιφερειακή ενότητα Κοζάνης πρόκειται να πραγματοποιήσει στις 8 και 9 Φεβρουαρίου η γενική γραμματέας του Κομμουνιστικού κόμματος Ελλάδος Αλέκα Παπαρήγα. Σύμφωνα με πληροφορίες η κ. Παπαρήγα θα μιλήσει σε ανοιχτή συγκέντρωση στην Αίθουσα τέχνης στην Κοζάνη ενώ έχει προγραμματιστεί και επίσκεψη της στο 1^ο Επαγγελματικό Λύκειο Πτολεμαΐδας.

ΕΡΑ ΚΟΖΑΝΗΣ Σύνταξη Μαίρη Κεσκιλίδου

Άθλια προπαγάνδα

2012-01-27T15:52:00.001+02:00

Η χτεσινή «Καθημερινή» είχε πρωτοσέλιδη φωτογραφία τις ουρές λαϊκών ανθρώπων στο Σύνταγμα για να πάρουν δωρεάν λαχανικά από τους αγρότες της Βοιωτίας. Η συνειδητή λαθροχειρία στο θέμα ξεπερνά κάθε όριο. Στον τίτλο μιλά για «έμπρακτη διαφήμιση των λαχανικών της Βοιωτίας» και κάπου στο τέλος της λεζάντας γράφει αυτό που πραγματικά αποτυπώνει η εικόνα των εξαθλιωμένων (οι άνεργοι πολλαπλασιάζονται, οι άστεγοι το ίδιο, όπως και τα υποσιτιζόμενα παιδιά), την «ανέχεια». Αθλια δημοσιογραφία, με δεδομένο επίσης ότι στο πρωτοσέλιδο σχόλιό της αναφέρει: «Πριν να είναι αργά, ο πρωθυπουργός πρέπει να πει τα πράγματα με το όνομά τους και να κηρύξει συναγερμό... Τα ψέματα τέλειωσαν...έχουμε όλοι ευθύνη για να αποφευχθεί η μεγάλη καταστροφή της ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας, που θα φέρει φτώχεια, βία και αίμα στους δρόμους». Τι θέλει να πει; Γρήγορα κατάργηση κάθε εργασιακού δικαιώματος, να σωθεί το κεφάλαιο από την κρίση, γι' αυτό λέει «πριν είναι αργά». Ωμός εκβιασμός τα περί καταστροφής, για υποταγή του χρεοκοπημένου λαού, για τη φτώχεια. Πόση παραπάνω από την εξαθλίωση που ωθεί στο ψάξιμο δωρεάν λαχανικών για τροφή; «Το κεφάλαιο, που έχει τόσο "σοβαρούς λόγους" ν' αρνιέται τα βάσανα της εργατικής γενιάς που το περιβάλλει, καθορίζεται τόσο λίγο στην πραχτική κίνησή του... από το ασυγκράτητο ξεκλήρισμα του πληθυσμού, όσο και από την ενδεχόμενη πτώση της γης πάνω στον ήλιο... Στην κατηγορία για σωματικό και πνευματικό μαρασμό, για πρόωρο θάνατο... απαντάει: Μήπως θα 'πρεπε να μας βασανίζει αυτό το βάσανο μια και αυξάνει τις απολαύσεις (τα κέρδη) μας;». (Κ. Μαρξ, «Το Κεφάλαιο», τ. 1ος, σελ. 283). Οσο για τη βία, έχουν το φόβο της οργανωμένης ταξικής πάλης που μπορεί να τους σαρώσει. Σ' αυτήν τη ρότα ο λαός.

Σε εκλογική συνεργασία προχωρούν Δημοκρατική Αριστερά ( Κουβέλης )και Ελεύθεροι Πολίτες ( Οικονόμου )

2012-01-27T15:00:00.000+02:00

Την «εκλογική και πολιτική συνεργασία των δυνάμεων της Δημοκρατικής Αριστεράς και του σοσιαλιστικού χώρου» αναμένεται να ανακοινώσουν τη Δευτέρα, σε κοινή συνέντευξη Τύπου, ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ Φώτης Κουβέλης και ο ανεξάρτητος βουλευτής Βασίλης Οικονόμου, ο οποίος εκπροσωπεί την κίνηση «Ελεύθεροι Πολίτες».

Αυτός - σίγουρα - το διάβασε...

2012-01-27T14:15:00.000+02:00

Είναι, λοιπόν, προφανές:
Ο Πάγκαλος, άνθρωπος που ξέρει να ξεχωρίζει τις «μπούρδες» - με την ίδια ακριβώς ικανότητα που αντιλαμβάνεται και το τι είναι «ευλογία» - αποτελεί, αν μη τι άλλο, χαρακτηριστικό δείγμα πολιτικού ταγού που όχι μόνο το διάβασε, αλλά το ξεκοκάλισε το Μνημόνιο!

Πηγή:

Διπλή επίθεση Τσίπρα

2012-01-27T13:50:00.000+02:00

Το Μνημόνιο πέτυχε ως σχέδιο φτωχοποίησης των Ελλήνων και κατάργησης του κοινωνικού συμβολαίου, είπε χθες ο Αλέξης Τσίπρας μιλώντας σε ανοιχτή πολιτική εκδήλωση του ΣΥΡΙΖΑ στη Νέα Ιωνία.

Ο επικεφαλής του κόμματος είπε στην ίδια εκδήλωση ότι το λεγόμενο PSI εξελίσσεται σε μεγάλη κλοπή των αποθεματικών των Ταμείων και σε ωραίο πλιάτσικο για την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και τους ιδιώτες ομολογιούχους, για να υπενθυμίσει εν συνεχεία στον Λουκά Παπαδήμο ότι δεν είναι πλέον αντιπρόεδρος της ΕΚΤ αλλά Πρωθυπουργός που οφείλει να υπερασπίζεται όχι τα συμφέροντα των τραπεζών αλλά τα δικαιώματα του λαού.

Πρόσθεσε ότι κάποιος πρέπει να εξηγήσει στον Πρωθυπουργό ότι χρεοκοπία δεν σημαίνει μόνο να μην έχουν λεφτά οι τράπεζες, αλλά και να καταρρεύσουν τα Ταμεία και να μην έχουν να δώσουν συντάξεις.

ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ. Αναφερόμενος στα εσωτερικά του ΠΑΣΟΚ ο Αλέξης Τσίπρας σχολίασε: «Δεν είναι τυχαίο ότι αποσυντίθεται μία γιγαντιαία κοινοβουλευτική πλειοψηφία και παρουσιάζονται φαινόμενα τραγελαφικά, όπως προχθές στην ψηφοφορία για το πολυνομοσχέδιο». Και κατέληξε λέγοντας ότι το ΠΑΣΟΚ καταρρέει και παίρνει μαζί του και την κυβέρνηση του Μνημονίου αφού «γελοιοποιούνται λέγοντας ότι δεν διάβασαν το Μνημόνιο».

ΚΥΒΕΡΝΟΥΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ 147 ΕΤΑΙΡΕΙΕΣ!

2012-01-27T13:30:00.000+02:00

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΕΛΑΣΤΙΚ*

Ποιος κυβερνά τον κόσμο; Το κλασικό και σχεδόν γραφικό αυτό ερώτημα, που σε κάθε εποχή δέχεται διαφορετικές απαντήσεις, έχει την απάντησή του και στις μέρες μας: μόλις 147 επιχειρήσεις! Μπορείτε να απαντήσετε και 737 επιχειρήσεις, καθώς οι 147 πρώτες ελέγχουν το 40% της παγκόσμιας οικονομίας, ενώ οι 737 (στις οποίες συμπεριλαμβάνονται και οι 147) ελέγχουν το 80% της οικονομίας του πλανήτη! Είναι απίστευτη πραγματικά η συγκέντρωση του κεφαλαίου και η αλληλοδιασύνδεση των κολοσσιαίων επιχειρήσεων που κυριαρχούν στην υδρόγειο.

Οι πάντες υπέθεταν ισχυρότατη συγκέντρωση ελέγχου, αλλά τέτοιο πράγμα, μερικές εκατοντάδες επιχειρήσεις αλληλοδιαπλεκόμενες να έχουν συμμετοχή σε εταιρείες που εκπροσωπούν το 80% της παγκόσμιας οικονομίας από πλευράς κύκλου εργασιών, κανένας δεν το φανταζόταν. Γι' αυτό και έχει προκαλέσει παγκόσμιο σάλο, αίσθηση και συζητήσεις η πρωτοποριακή μελέτη τριών Ελβετών ερευνητών του Πολυτεχνείου της Ζυρίχης, που αποκάλυψε τα στοιχεία αυτά.

Ο Τζέιμς Γκλάτφελντερ, ο Στέφανο Μπατιστόν και η Στεφανία Βιτάλι, ειδικοί στα σύνθετα δίκτυα, ανέλαβαν ένα εξαιρετικής σημασίας και τεράστιου όγκου δουλειάς έργο. Αντλησαν τα στοιχεία της βάσης δεδομένων του ΟΟΣΑ για τις επιχειρήσεις (Οτβίς) για το έτος 2007, το οποίο τότε περιλάμβανε στοιχεία για 37 εκατομμύρια επιχειρήσεις σε όλον τον κόσμο (σήμερα περιλαμβάνει 44 εκατομμύρια εταιρείες).

Από αυτά τα 37.000.000 ξεχώρισαν 43.060 επιχειρήσεις, οι οποίες ανταποκρίνονται στα κριτήρια που θέτει ο ΟΟΣΑ για να οριστούν ως πολυεθνικές. Από εκεί και πέρα άρχισε η κοπιαστική και πρωτότυπη δουλειά των ερευνητών: ερεύνησαν τι ποσοστό συμμετοχής έχει η καθεμιά από τις μεγάλες αυτές επιχειρήσεις παγκόσμιας κλίμακας σε άλλες επιχειρήσεις, μικρές ή μεγάλες.

Εκπληκτοι διαπίστωσαν ότι κάθε μία από αυτές τις 43.000 επιχειρήσεις είχε κατά μέσο όρο πακέτα μετοχών (όχι πλειοψηφικά, εννοείται) σε άλλες 20 επιχειρήσεις αυτής της κατηγορίας! Η αλληλοδιαπλοκή μεταξύ τους δηλαδή ήταν τεράστιας έκτασης, πέρα φυσικά από τις μετοχές εταιρειών μικρότερου μεγέθους που κατείχαν και οι οποίες αποκάλυψαν ένα δίκτυο 600.000 αλληλεξαρτώμενων εταιρειών.

Η περαιτέρω επεξεργασία των στοιχείων αυτών έφερε στο φως τις 147 προαναφερθείσες επιχειρήσεις (τα τρία τέταρτα των οποίων ανήκουν στον χρηματοπιστωτικό τομέα, με πρώτη στον κόσμο τη βρετανική τράπεζα Μπάρκλεϊς) που εκπροσωπούν το 40% της παγκόσμιας οικονομίας. Διαπιστώνεται έτσι η ύπαρξη «μιας οικονομικής υπερ-οντότητας στο παγκόσμιο δίκτυο των μεγάλων εταιρειών», όπως επισημαίνουν οι Ελβετοί ερευνητές.

Η αλληλοδιασύνδεση αυτών των πανίσχυρων επιχειρήσεων ενισχύεται ακόμη περισσότερο από δάνεια που χορηγούν η μία στην άλλη, από ασφάλιστρα κινδύνου (CDS) και από άλλα υψηλού κινδύνου χρηματοοικονομικά προϊόντα εντελώς αδιαφανή.

Το πολύ σημαντικό όμως στοιχείο επίσης είναι ότι αυτή η στενότατη αλληλοδιασύνδεση αυξάνει τρομερά τους κινδύνους μετάδοσης σε περιόδους οικονομικών κρίσεων, γιατί «σε άσχημες εποχές οι επιχειρήσεις εμφανίζουν ταυτόχρονα προβλήματα» και έτσι δρουν άκρως αποσταθεροποιητικά για το σύστημα.

Αυτό αποδείχτηκε περίτρανα το φθινόπωρο του 2008 με την κατάρρευση της επενδυτικής τράπεζας Λίμαν Μπράδερς. Ετσι εξηγείται γιατί η χρεοκοπία μίας και μόνης τράπεζας (34ης στη λίστα των Ελβετών ερευνητών το 2007) πυροδότησε μια παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση - ακριβώς λόγω της ισχυρότατης αλληλοδιασύνδεσης αυτών των γιγαντιαίων επιχειρήσεων.

Η μελέτη των ερευνητών του Πολυτεχνείου της Ζυρίχης δεν μετράει φυσικά την τρομερή πολιτική ισχύ που δίνει σε αυτές τις 147 εταιρείες η κολοσσιαία οικονομική τους δύναμη. «Στις ΗΠΑ κατόρθωσαν πάνω απ' όλα οι πρώην συνεργάτες της τράπεζας Γκόλντμαν Σαξ που βρίσκονται στην αμερικανική κυβέρνηση και στο Κογκρέσο καθώς και οι λομπίστες της Γουόλ Στριτ να εμποδίσουν κάθε πραγματικό έλεγχο του χρηματοπιστωτικού τομέα... Επίσης στην Αγγλία, στην Ελβετία ή στη Γερμανία πολύ λίγα έχουν γίνει στο θέμα αυτό», έγραφε η συντηρητική γερμανική εφημερίδα «Ντι Βελτ».

Σκάνδαλο
Αντί για φόρους επιδοτήσεις

Ισχύς χωρίς οικονομικά ανταλλάγματα δεν σημαίνει τίποτα στην εποχή μας. Γι' αυτό και οι κολοσσιαίες επιχειρήσεις που προαναφέραμε δεν πληρώνουν ουσιαστικά φόρους. Οπως γράφουν οι «Τάιμς της Νέας Υόρκης», η Τζένεραλ Ελέκτρικ για παράδειγμα, με κέρδη μέσα στις ΗΠΑ το 2010 ύψους 5 δισεκατομμυρίων δολαρίων, όχι μόνο δεν πλήρωσε ούτε ένα δολάριο φόρο, αλλά πήρε κι από πάνω προνομιακές επιδοτήσεις τριών δισεκατομμυρίων δολαρίων! Σκανδαλώδες, αλλά συνηθισμένο πλέον. Αρκεί να φανταστεί κανείς ότι στις ΗΠΑ της δεκαετίας του 1950, το κράτος εισέπραττε από τις επιχειρήσεις το 30% των εσόδων του, ενώ το 2009 εισέπραξε μόλις το... 6,6%! Τώρα τα κράτη «γδέρνουν» φορολογικά τους πολίτες τους. Οι εταιρείες κάνουν πάρτι.

* Δημοσιεύτηκε στο ΕΘΝΟΣ την Παρασκευή 27 Ιανουαρίου 2012

Π. Λαφαζάνης: Τσίρκο υπό δοτό πρωθυπουργό η κυβέρνηση

2012-01-27T12:40:00.000+02:00

Υποβαθμίζουν στο ΠΑΣΟΚ την πρωτοφανή απόρριψη υπουργικής τροπολογίας από τους βουλευτές, και δη με ονομαστική ψηφοφορία, για το ωράριο των φαρμακείων. "Η κυβέρνηση έχει καταρρεύσει. Στην ουσία, δεν υπάρχει συγκυβέρνηση αυτή την ώρα. Υπάρχει ένα τσίρκο τριών κομμάτων, τα οποία εμφανίζονται υπό έναν δοτό πρωθυπουργό, τον Λουκά Παπαδήμο, και παριστάνουν ότι είναι κυβέρνηση σε αυτή τη χώρα", τόνισε στη Βουλή ο Παναγιώτης Λαφαζάνης, υπογραμμίζοντας ότι "η κυβέρνηση αυτή πλέον δεν εκφράζει ούτε την κοινοβουλευτική πλειοψηφία, την οποία υποτίθεται ότι αντιπροσωπεύει". Είναι "πολιτικό μήνυμα συντριβής και καταδίκης της συγκυβέρνησης του δοτού πρωθυπουργού", επεσήμανε ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ.

"Ούτε τσίρκο είναι η κυβέρνηση, όπως την αποκαλέσατε, ούτε δοτός είναι ο πρωθυπουργός με 256 ψήφους", υποστήριξε ο προεδρεύων Βαγγέλης Αργύρης. Ο Απόστολος Κακλαμάνης είπε ότι οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ "δεν καταψήφισαν τη συγκεκριμένη πολιτική της κυβέρνησης, αλλά την επιμονή του υπουργού να επιβάλει, παρά τον κανονισμό, αυτό το οποίο νόμιζε". Σε χαρακτηρισμούς εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ, "που είναι στυλοβάτης του συστήματος", προχώρησε ο Βασίλης Κεγκέρογλου. "Με την αρνητική τους ψήφο συμμετέχουν, απολαμβάνουν τα προνόμια, τα οποία 'καταγγέλλουν' οι ίδιοι, και στηρίζουν το σύστημα. Εμπαίζουν αυτούς που απʼ έξω προσβλέπουν σε αυτούς", είπε ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ καλώντας τον ΣΥΡΙΖΑ "να αφήσει τις κορώνες, τους παλικαρισμούς και τις αυτογελοιοποιήσεις".

Ενδεικτικό όμως της κατάστασης στο ΠΑΣΟΚ είναι ότι, χθες, 15 βουλευτές με επιστολή τους στον υπουργό Εργασίας Γιώργο Κουτρουμάνη ζητούν να έχουν δικαίωμα ιατροφαρμακευτικής κάλυψης όσοι βγήκαν στην ανεργία την περίοδο 2009 - 2010. Την επιστολή υπογράφουν οι Γιάννης Αμοιρίδης, Νίκος Ζωίδης, Γιάννης Βλατής, Θανάσης Χαντάβας, Ηλίας Θεοδωρίδης, Τάσος Σιδηρόπουλος, Βασίλης Κεγκέρογλου, Παναγιώτης Δημητρουλόπουλος, Γιώργος Παπαμανώλης, Παύλος Στασινός, Σάββας Εμινίδης, Αφροδίτη Παπαθανάση, Νίκος Τσώνης, Βασίλης Τόγιας και Δημήτρης Βαρβαρίγος

10ΣΕΛΙΔΟ ΦΙΡΜΑΝΙ - ΦΩΤΙΑ ΤΗΣ ΤΡΟΪΚΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ - 2!

2012-01-27T12:05:00.000+02:00

"ΕΥΕΛΙΞΙΑ" ΜΕΙΩΣΕΩΝ ΜΙΣΘΩΝ ΣΤΟΝ ΙΔΙΩΤΙΚΟ ΤΟΜΕΑ ΚΑΙ ΑΠΟΛΥΣΕΩΝ ΣΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ!

150.000 ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ ΣΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ!

ΝΕΑ ΜΕΤΡΑ ΛΕΗΛΑΣΙΑΣ ΥΨΟΥΣ €2,2 ΔΙΣ ΜΕ ΑΥΞΗΣΗ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΩΝ ΑΞΙΩΝ ΑΠΟ 01.01.2012!

Μέτρα - φωτιά περιλαμβάνει το 10σελιδο κείμενο με τις υποδείξεις της τρόικας προς την συγκυβέρνηση του μαύρου μετώπου, για τα νέα μνημονιακά μέτρα.

Το υπόμνημα αυτό, σύμφωνα με το Έθνος φέρει ημερομηνία 23 Ιανουαρίου και έχει διανεμηθεί στον Λ. Παπαδήμο και στους ΓΑΠ - Σαμαρά - Καρατζαφέρη.

Το κείμενο αυτό θα αποτελέσει και τον κορμό του πρώτου κύματος μέτρων τα οποία θα εφαρμοστούν αμέσως μετά την συνυπογραφή του μνημονίου - 2 και της νέας δανειακής σύμβασης.

Τα μέτρα που περιέχονται στο 10σελιδο κείμενο, συνιστούν ένα ακόμα μπαράζ λεηλασίας σε όλα τα επίπεδα, τόσο στο δημοσιονομικό τομέα όσο και στο επίπεδο του ξεχαρβαλώματος των εργατικών εισοδημάτων και των εργασιακών δικαιωμάτων.

Ας δούμε, όμως, τα κύρια σημεία του 10σελιδου υπομνήματος κωδικοποιημένα:

1) Μειώσεις μισθών ιδιωτικού τομέα: Στο κείμενο μπαίνει μια γενικόλογη αναφορά για "ευελιξία" των μισθών στον ιδιωτικό τομέα. Αυτό δεν σημαίνει πως η τρόικα αναδιπλώθηκε, αλλά ότι απλώς δεν επιθυμεί να βγαίνει "μπροστά" με συγκεκριμένες δημόσιες προτάσεις για μειώσεις μισθών. Το στοιχείο αυτό φάνηκε ξεκάθαρα χθες από την απολύτως αμήχανη αντίδραση του εκπροσώπου του ΔΝΤ, Ντέιιντ Χόλεϊ, όταν ερωτήθηκε για το κείμενο εργασίας (μπορείτε να το διαβάσετε πατώντας εδώ) το οποίο επέδωσε η τρόικα στο Λ. Παπαδήμο στα τέλη της προηγούμενης εβδομάδας και στο οποίο ζητείτο ευθέως η οριζόντια κατάργηση του 13-14ου μισθού!

Με άλλα λόγια η τρόικα συνεχίζει να ζητά την οριζόντια κατάργηση των εν λόγω μισθών, προκαλώντας προβλήματα στους εταίρους της συγκυβέρνησης (ΠΑΣΟΚ - ΝΔ - ΛΑΟΣ) που θα προτιμούσαν κάτι τέτοιο να γίνει μετά τις εκλογές ή εν πάσει περιπτώσει κάποιους μήνες αργότερα...

Πάντως, ακόμα και αν υπάρξει πρόσκαιρη αναβολή του κουρέματος του 13ου - 14ου μισθού αλλά και του κατώτατου μισθού, μόνο και μόνο, η άμεση εφαρμογή άλλων μέτρων, όπως η κατάργηση των αυτόματων μισθολογικών ωριμάνσεων ή το περαιτέρω κλάδεμα της ισχύς συλλογικών συμβάσεων (πχ ουσιαστική κατάργηση διαδικασίας της διαιτησίας, ατομικές συμβάσεις κλπ), συνιστούν απίστευτα δώρα προς το μεγάλαιο κεφάλαιο!

2) Μείωση ασφαλιστικών εισφορών ιδιωτικού τομέα: Ζητείται η άμεση μείωση των εργοδοτικών ασφαλιστικών εισφορών κατά 5%, με παράλληλη μείωση των εμη-σημαντικών δαπανών κοινωνικής ασφάλισης. Κοινώς θα την πληρώσουν πάλι οι εργαζομένοι και οι συνταξιούχοι!

3) Απελευθέρωση απολύσεων και μειώσεων μισθών στις τράπεζες: Ειδικά για τις τράπεζες ζητείται η απελευθέρωση των απολύσεων και των μισθολογικών κουρεμάτων. Ουσιαστικά η τρόικα, αναλαμβάνει το ρόλο του προστάτη του τραπεζικού κεφαλαίου προκειμένου να ξεπεράσει την κρίση του τσακίζοντας τις ζωές των τραπεζοϋπαλλήλων.

4) Επικουρικές συντάξεις: Υποδεικνύεται η άμεση δημιουργία ενός και μόνο επικουρικού ταμείου με μείωση των συντάξιμων αποδοχών σε ποσοστό που θα ξεκινά από το 15% και θα φτάνει το 40%

5) Απολύσεις στο Δημόσιο: Μπαίνει με ρητό τρόπο, η απαίτηση για απολύσεις προωπικού μέσω της μείωσης των δημοσίων υπαλλήλων κατά 150.000 άτομα μέχρι το 2015. Υπενθυμίζεται πως το σύνολο των μισθοδοτούμενων από το δημόσιο φτάνει τις 720.000 άτομα συμπεριλαμβανομένων κατηγοριών όπως οι ένστολοι, οι ιερείς κλπ. Οι καθαυτό δημόσιοι υπάλληλοι είναι περίπου 350.000 συνεπώς η μείωση αυτή μπορεί να γίνει μόνο με απολύσεις! Η ιδέα της εφεδρείας δεν υπάρχει στο τραπέζι καθώς όπως είχε ομολογήσει και ο Υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης Δ. Ρέππας, «..η εφεδρεία έδωσε ένα αποτέλεσμα, έδωσε ένα πολιτικό μήνυμα ισχυρό, γιατί ήτανε μια δραστική τομή αυτή η πολιτική, με την έννοια ότι έπεσε ένα ταμπού..». Ήταν με άλλα λόγια, το προεόρτιο!

6) Νέα δημοσιονομικά μέτρα λεηλασίας ύψους €2,2 δις: Όπως είναι γνωστό ο προϋπολογισμός του 2011, εκτροχιάστηκε πλήρως λόγω της ύφεσης που προκάλεσε η ίδια η μνημονιακή λιτότητα. Αυτή "μαύρη τρύπα" θα επιχειρηθεί να κλείσει το 2012, με δημοσιονομικά μέτρα ύψους €2,2 δις, δηλαδή, με την ίδια αντιλαϊκή και συνάμα αναποτελεσματική πολιτική. Στο στόχαστρο έχουν μπει η φαρμακευτική δαπάνη αλλά και κονδύλια του Υπουργείου Άμυνας.

7) Αύξηση αντικειμενικών αξιών κατά 25%: Μετά το χαράτσι της ΔΕΗ, επιχειρείται μια νέα φοροεπιδρομή σε όσους ανθρώπους του μόχθου κατάφερα ν να αγοράσουν ή έτυχε να κληρονομήσουν ένα σπίτ!

8) Φορολογία: αύξηση αντικειμενικών αξιών κατά 25% αναδρομικά από την 1η Ιανουαρίου 2012, ανάκληση ευνοϊκών ρυθμίσεων ληξιπρόθεσμων και ασφαλιστικών εισφορών, αλλαγή των προϊσταμένων του φοροεισπρακτικού μηχανισμού που δεν πιάνουν τους στόχους, τοποθέτηση γενικού γραμματέα Φορολογικών Θεμάτων με εξειδίκευση στο αντικείμενο, επανεξέταση όλων των φοροαπαλλαγών, εκδίκαση του 50% των φορολογικών υποθέσεων που εκκρεμούν στα δικαστήρια έως το τέλος Ιουλίου 2012 και του υπολοίπου 50% έως τον Μάρτιο του 2013, προστασία πολιτών που καταγγέλλουν περιστατικά διαφθοράς.

9) Τράπεζες: να μειωθούν μισθοί και προσωπικό στις τράπεζες, να παρουσιασθεί σχέδιο για την Αγροτική έως τον Μάρτιο και να αλλάξει ο νόμος για το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας.

Ειδικότερα, προτείνεται η τροποποίηση της σχετικής νομοθεσίας (συμπεριλαμβανομένου του εμπορικού δικαίου και του νόμου για το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας) ώστε να επιτραπεί/απαιτηθεί η χρήση εργαλείων με κοινές άνευ ψήφου μετοχές για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών σε βιώσιμες τράπεζες.

Επίσης, προτείνεται η Τράπεζα της Ελλάδας να εισάγει κανονισμό με τον οποίο οι απαιτήσεις για την κεφαλαιακή επάρκεια (core tier) των τραπεζών θα διαμορφωθούν στο 9% από τις αρχές του 2012 και στο 10% από τον Ιούλιο του 2013.

Πηγή:

Τουρκία: Εκτός το μάθημα της «εθνικής ασφάλειας» στα σχολεία

2012-01-27T12:01:00.001+02:00

Πρώτη καταχώρηση: Παρασκευή, 27 Ιανουαρίου 2012, 06:51

Καταργείται το μάθημα της εθνικής ασφάλειας από το διδακτικό πρόγραμμα όλων των σχολείων ανά την τουρκική επικράτεια, σύμφωνα με ανακοίνωση του πρωθυπουργού της χώρας, Recep Tayyip Erdogan.
Η Τουρκία είχε επανειλημμένα επικριθεί από την Ευρωπαϊκή Ένωση για το συγκεκριμένο μάθημα.
Όσον αφορά στους 9.300 αξιωματικούς του στρατού που δίδασκαν στα σχολεία «εθνική ασφάλεια»... θα επιστρέψουν στους στρατώνες.

ΣΠΕΙΡΑ ΤΟΚΟΓΛΥΦΩΝ

2012-01-27T11:49:00.001+02:00

Του ΝΙΚΟΥ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ*
Τι είναι η τοκογλυφία;

Η τοκογλυφία - το επιβεβαιώνουν κάθε μέρα τα κανάλια που μεταδίδουν υπό μορφή σίριαλ τα περί της σπείρας στη Θεσσαλονίκη - είναι συνώνυμη με την πιο αισχρή εκμετάλλευση του ανήμπορου.

Είναι ένας επονείδιστος εκβιασμός. Μια αφαίμαξη έως φυσικής εξόντωσης του αδύναμου από τον ισχυρό. Είναι μια πορεία προς την καταστροφή για όποιον μπλεχτεί στα δίχτυα των τοκογλύφων, που λειτουργούν ως μαφία, ως γκάνγκστερς, ως τραμπούκοι

Είναι αλητεία και απανθρωπιά μαζί.

Και το θύμα των τοκογλύφων - που προφανώς δεν έπεσε στα νύχια των τοκογλύφων από χόμπι αλλά από ανάγκη - τι είναι; Μα αυτό που προφανώς είναι: Θύμα.

Δεν νοείται, και άλλωστε δεν το είδαμε από κανέναν από τους δακρύβρεχτους τηλεπαρουσιαστές ή τους σχολιαστές της υπόθεσης της Θεσσαλονίκης να τα βάζει με το θύμα.

Ολοι, μέχρι βαθμού σπαραξικάρδιου - για τις ανάγκες του φακού - μελοδράματος, συντάσσονται με τους ανθρώπους που για τον έναν ή τον άλλον λόγο βρέθηκαν να «χρωστάνε» στους τοκογλύφους.

Δεν είδαμε τους κυρίους σχολιαστές

- αυτό τους το... αναγνωρίζουμε -

ούτε να αλλάζουν τους ρόλους, ούτε να αποκαλούν «θύτη» το θύμα των τοκογλύφων, ούτε να τον αποπαίρνουν, ούτε να του ζητούν ευθύνες για το δράμα του, ούτε πολύ περισσότερο να ισχυρίζονται ότι «τέτοιος άμυαλος» που ήταν «καλά να πάθει» και ότι «του άξιζε» να του πίνουν το αίμα οι τοκογλύφοι.

***

Μέχρι εδώ όλα είναι πολύ σωστά και πολύ λογικά.

Μόνο να...

Σε αυτή τη χώρα - για να τα πάρουμε από την αρχή - υπάρχει, ξέρετε, μια σπείρα τοκογλύφων που δρα ασύστολα.

Την απαρτίζουν οι ελληνικές τράπεζες, οι διασυνδεμένες με χίλια νήματα με

τους βιομήχανους,

τους εφοπλιστές και

τα μονοπώλια.

Αυτές οι τράπεζες, που κατέχουν σεβαστό μέρος των ομολόγων του δημοσίου χρέους για την «εξόφληση» του οποίου ο λαός αυτής της χώρας υφίσταται Μνημόνια, είναι οι ίδιες τράπεζες που - τα δυο τελευταία χρόνια της κοινωνικής καταστροφής - έχουν λάβει «ενισχύσεις» πάνω από 170 δισ. ευρώ...

Επίσης, αυτή τη σπείρα των τοκογλύφων που αλωνίζει στη χώρα, πολυπλόκαμη καθώς είναι, την απαρτίζουν ντόπιοι και ξένοι «φουσκωτοί» (σ.σ.: τους λένε και «τεχνοκράτες») διαφόρων ευαγών ιδρυμάτων που ακούνε στα ονόματα

Ευρωπαϊκή Ενωση,

Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα,

Διεθνές Νομισματικό Ταμείο,

Διεθνής Ενωση Τραπεζών κ.ο.κ.

Τέλος, είμαστε υποχρεωμένοι για την πληρότητα του... ρεπορτάζ να αναφέρουμε ότι, για την εν λόγω σπείρα, υπάρχει έντονη φημολογία πως την εκπροσωπούν πρόσωπα, που, όπως συνηθίζεται σε αυτές τις περιπτώσεις, θεωρούνται «υπεράνω υποψίας»:

Κάποιοι, μάλιστα, ισχυρίζονται ότι ανάμεσα στους «ανθρώπους» της σπείρας συμπεριλαμβάνονται

πολιτικοί (που λειτουργούν ως τραπεζίτες),

τραπεζίτες (που λειτουργούν ως πολιτικοί),

διαμορφωτές της κοινής γνώμης (που λειτουργούν ως «παπαγαλάκια»),

κι άλλα τέτοια ανθρωποειδή (που λειτουργούν ως ΔουΝουΤοειδή)...

Ε, λοιπόν, με τούτη τη σπείρα των τοκογλύφων,

•στην οποία ο ελληνικός λαός μέσα στη δεκαετία του 2000 τής πλήρωσε σε τόκους και σε χρεολύσια μισό τρισ. ευρώ (!),

• με τούτη τη σπείρα που, παρότι έχει «γδάρει» τους Ελληνες, τώρα λέει ότι ο ελληνικός λαός της χρωστάει κι άλλα 360 δισ. ευρώ (!),

• με τούτη τη σπείρα, που λέει ότι ο ελληνικός λαός θα είναι «βιώσιμος» μόνο στην περίπτωση που θα ζει για να την πληρώνει, ότι ο λαός μετά από μια νέα δεκαετία με νέους τόκους, τότε, κατά το 2020, και πάλι θα της χρωστάει ακόμα περί τα 300 δισ. ευρώ και βάλε(!),

συμβαίνει κάτι το (φαινομενικά) αξιοπερίεργο:

Πρόκειται για μια σπείρα τοκογλύφων, που όχι μόνο χαίρει πλήρους ασυλίας, αλλά που εδώ και δυο χρόνια από κανάλια, ραδιόφωνα, εφημερίδες και από το καθεστωτικό πολιτικό σύμπαν αποκαλείται «ομάδα σωτηρίας»!

Που η συμπεριφορά της και η δράση των εκπροσώπων της παρουσιάζεται σαν «πατριωτισμός»!

Που οι εκβιασμοί, η τρομοκρατία, οι τραμπουκισμοί και οι αλητείες της προπαγανδίζονται σαν «φιλανθρωπία» των «δανειστών»
και που τα θύματά της, όλος ο ελληνικός λαός, ελεεινολογούνται σαν «κοπρίτες», «ανεπρόκοποι», «μπαταχτζήδες» και «κοπρίτες»!

Πράγματι, άλλες σπείρες τοκογλύφων να θεωρούνται κακές κι άλλες σπείρες τοκογλύφων να θεωρούνται «καλές», μοιάζει παράξενο. Φυσικά, κάποιος λόγος θα υπάρχει. Και δεν μπορεί - όλα μας τα λένε - κάποια στιγμή η κυρία Τρέμη, ο κ. Καψής, ο κ. Πρετεντέρης, ο κ. Κύρτσος, η κυρία Στάη, θα μας το εξηγήσουν κι αυτό...

* Δημοσιεύτηκε στο ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ την Παρασκευή 27 Ιανουαρίου

ΤΑ ΡΟΜΠΟΤ ΤΟΥ ΕΚΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟΥ

2012-01-27T11:40:00.000+02:00

Του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΣΩΤΗΡΗ

Τα πολιτικά ρομπότ του εκσυγχρονισμού, αυτό το ιδιότυπο δημιούργημα της ύστερης μεταπολίτευσης, τα πολιτικά πρόσωπα, δηλαδή, που διαθέτουν τη μοναδική ικανότητα να εκστομίζουν ατάραχα κι ατσαλάκωτα τις πιο κυνικές και κοινωνικά ανάλγητες πολιτικές προτάσεις, έχουν και την ιδιότητα, εκτός των άλλων, να είναι και βαμπίρ της δημοσιότητας.

Πώς αλλιώς να κρίνουμε το γεγονός ότι η κ. Άννα Διαμαντοπούλου, η μόνη Υπουργός που τα τελευταία... 60 χρόνια κατάφερε να ξεκινήσει σχολική χρονιά χωρίς σχολικά βιβλία, που συνέδεσε το όνομά της, με το μεγαλύτερο κύμα μείωσης εκπαιδευτικών μονάδων στη νεότερη ιστορία, που αδιαφορεί για το ότι τα πανεπιστημιακά κτίρια μετατρέπονται σε χώρους άσκησης χειμερινής διαβίωσης επειδή δεν έχουν πετρέλαιο, έχει το θράσος να περιφέρεται στα κανάλια και τις διάφορες εκδηλώσεις του εσμού των καταναγκαστικά «εκσυγχρονιστών», εκφωνώντας πολιτικές διακηρύξεις για το μέλλον του τόπου, αυτή που είναι δομικά συνυπεύθυνη για την υπονόμευση αυτού του μέλλοντος.

Πρόσφατο παράδειγμα, και ομολογουμένως εκ των κορυφαίων, η παρέμβασή της στην εκδήλωση «Για την Ελλάδα τώρα», στις 22 Γενάρη. Εκεί, στην Παλιά Βουλή και υπό τη φρούρηση τριών σειρών αστυνομικών, μαζεύτηκαν αρκετά από τα υποψήφια στελέχη του υπό διαμόρφωση «κόμματος της λογικής», κοινώς πολιτικοί των κομμάτων εξουσίας που όχι μόνο υποστηρίζουν ότι πρέπει να αποδεχτούμε τα Μνημόνια και το σάρωμα των κοινωνικών κατακτήσεων, αλλά, πολύ περισσότερο, εάν δεν υπήρχαν τα Μνημόνια, θα έπρεπε εμείς να τα είχαμε εφεύρει.

Σημείο αιχμής της κ. Διαμαντοπούλου ότι η χώρα χρειάζεται «Εθνική Ατζέντα» για να διατηρήσει τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό και να αποφύγει την καταστροφή. Αυτή η ατζέντα οφείλει να περιλαμβάνει την πλήρη συμμόρφωση και κατά γράμμα εφαρμογή των απαιτήσεων των πιστωτών, στο πλαίσιο μιας «υπεύθυνης συνεργασίας» μαζί τους. Ό,τι στην ιστορική μνήμη της Ευρώπης, η λέξη «συνεργασία» συνδέθηκε ανεξίτηλα με την αποδοχή της κατοχής από τις Δυνάμεις του Άξονα στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, είναι κάτι που μάλλον της διέφυγε, αλλά παρόλα αυτά η ιστορική αναλογία είναι αρκετά δηλωτική των προθέσεων.

Όμως, το πιο εντυπωσιακό είναι η περιφρόνηση κάθε έννοιας δημοκρατικής νομιμοποίησης, ακόμη και με τα κουτσουρεμένα και πολλαπλά φαλκιδευμένα όρια του μετανεωτερικού κοινοβουλευτισμού. Αντίθετα, η πρότασή της είναι το «ρεύμα της μεταρρύθμισης» να κυβερνήσει, υπό τον κ. Λουκά Παπαδήμο, περίπου στο διηνεκές, μέσα από τη διαμόρφωση «κυβέρνησης εθνικής σωτηρίας». Η μικρή λεπτομέρεια ότι ο ελληνικός λαός ουδέποτε ψήφισε τον κ. Παπαδήμο, δεν κλήθηκε να κρίνει εάν αποδέχεται αυτόν τον εκ των Τραπεζών και των πιστωτών επιβληθέντα πρωθυπουργό, ούτε βέβαια ρωτήθηκε εάν συμφωνεί με την κοινωνική ερήμωση που φέρνουν αυτές οι πολιτικές, είναι κάτι που προφανώς δεν απασχολεί την κ. Διαμαντοπούλου.

Αποδεικνύεται για άλλη μια φορά το βαθιά αντιδημοκρατικό και αυταρχικό πρόσωπο του σύγχρονου φιλελευθερισμού. Η διαρκής επίκληση της έκτακτης ανάγκης μετατρέπεται σε μια συνεχή αναίρεση της λαϊκής κυριαρχίας και της ουσιαστικής δημοκρατικής διαδικασίας. Το σύγχρονο πρόσωπο του ολοκληρωτισμού δεν είναι απαραίτητο να φέρει μικρό μύστακα και να ωρύεται ενώπιον πλήθους στη Νυρεμβέργη. Πλέον προτιμά το συντηρητικό κουστούμι του τραπεζίτη, που με συγκαταβατικό χαμόγελο ανακοινώνει ότι η «θεραπεία σοκ» είναι αναγκαία, έστω και με τις αναπόφευκτες παρενέργειες, ή τον αυτάρεσκο ακκισμό των διαφημιστών της «μεταρρύθμισης» όπως η κ. Διαμαντοπούλου.

Στο χέρι των λαϊκών δυνάμεων και των κοινωνικών κινημάτων είναι να μετατρέψουν τα τηλεχαμόγελα των κάθε λογής «εκσυγχρονιστών» στην αναγκαία έκφραση τρόμου απέναντι σε ένα κύκλο εξεγέρσεων που έχει ήδη ξεκινήσει. Το πραγματικό «κόμμα της λογικής» είναι η αγωνιζόμενη κοινωνία.

Πηγή: Εφημερίδα Νέα της Λέσβου

Αλ.Τσίπρας: Θα υποστούμε τη λαίλαπα της δεκαετίας για να έχουμε το 2020 ένα μη διαχειρίσιμο χρέος;

2012-01-27T10:55:00.000+02:00

Συμφωνία που θα οδηγήσει τη χώρα σε τραγωδία χαρακτήρισε ο πρόεδρος της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας το PSI, ενώ κατηγόρησε για μια ακόμη φορά την κυβέρνηση, με αφορμή τις συζητήσεις για το “κούρεμα”, ότι δεν διαπραγματεύεται.

Αυτοί που κάνουν τα χατίρια σε 4-5 μεγαλοφαρμακοποιούς μιλούν για συντεχνίες

Ως ενδεικτικό παράδειγμα ανέφερε χθες, στη συνέντευξη που παραχώρησε στο ραδιόφωνο της ΝΕΤ, το γεγονός ότι το ΔΝΤ, η γερμανική πλευρά, “η τρόικα δηλαδή”, ήταν εκείνη που έφερε αντιρρήσεις στην ανακοίνωση των πιστωτών κι όχι η ελληνική κυβέρνηση.

Στο ουσιαστικό πάντως κομμάτι της συμφωνίας, ο Αλ. Τσίπρας ισχυρίστηκε ότι, ακόμη και στην πιο αισιόδοξη περίπτωση με τα χαμηλότερα δυνατά επιτόκια και το πλέον υψηλό "κούρεμα", το αποτέλεσμα θα είναι, το 2020, ένα χρέος στο 120% του ΑΕΠ, όσο δηλαδή ήταν πριν από το Μνημόνιο! Κι έτσι αναρωτήθηκε ποιος είναι ο λόγος να "υποστούμε όλη αυτή τη λαίλαπα της δεκαετίας", αφού θα φθάσουμε να έχουμε ένα χρέος μη διαχειρίσιμο, σπεύδοντας να υποδείξει την απάντηση: η μείωση μισθών, η διάλυση του κοινωνικού κράτους, η εκποίηση της δημόσιας περιουσίας κ.ο.κ.

Ο Αλ. Τσίπρας, σχολιάζοντας τις τελευταίες πολιτικές εξελίξεις, κατήγγειλε ότι, ενώ υποτίθεται πως η κυβέρνηση είναι ειδικού σκοπού, επιχειρεί να διεκπεραιώσει πολύ σοβαρά ζητήματα, που δεν αφορούν στο PSI και τη δανειακή σύμβαση. “Η μείωση μισθών στον ιδιωτικό τομέα τι σχέση έχει με το χρέος”, είπε ρητορικά και συνέχισε μιλώντας ιδιαιτέρως αιχμηρά για τις χθεσινές διαρροές του Μαξίμου περί υποταγής των βουλευτών σε συντεχνίες: “Αυτοί που κάνουν τα χατίρια τεσσάρων-πέντε μεγαλοφαρμακοποιών μιλούν για συντεχνίες. Βρισκόμαστε μπροστά σε εικόνα κατάρρευσης”.

Συζητήσεις ενόψει εκλογών

Η ανάγκη αποσαφήνισης του προγράμματος της ριζοσπαστικής αριστεράς βρέθηκε χθες στο επίκεντρο της Πολιτικής Γραμματείας του Συνασπισμού. Η συνεδρίαση, στην ουσία, ήταν σε συνέχεια των όσων συζητήθηκαν προχθές το βράδυ στη Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ, αφού στόχος είναι να “κλείσουν” όλα τα θέματα που απασχολούν το εσωτερικό της αριστεράς και να βρεθεί το σχήμα σε πλήρη εκλογική ετοιμότητα.

Εκτός λοιπόν από τους προγραμματικούς άξονες, οι συζητήσεις αφορούν και τις συνεργασίες: Ο ΣΥΡΙΖΑ, προωθώντας το αίτημα συγκρότησης αντιμνημονιακού μετώπου, έχει πραγματοποιήσει συναντήσεις με όλες σχεδόν τις δυνάμεις της ευρύτερης αριστεράς, καθώς και με άτομα, αλλά και συλλογικότητες, που αποδεσμεύονται από το ΠΑΣΟΚ. Οι διαθέσεις όλων έχουν σε σημαντικό βαθμό ξεκαθαριστεί και ζητούμενο πια είναι το πώς θα γίνει το βήμα παρακάτω.

Στο εσωτερικό του σχήματος υπάρχουν διαφορετικές αποχρώσεις για τις συμμαχίες και η ηγεσία του ΣΥΝ θέτει ως προτεραιότητα όλες οι εκκρεμότητες να λήξουν το συντομότερο δυνατό ώστε το σχήμα να αφιερωθεί αποκλειστικά στην εξωστρεφή παρέμβαση. Οι περιοδείες άλλωστε των στελεχών συνεχίζονται, ενώ σήμερα ο Αλ. Τσίπρας μιλά στην εκδήλωση του ΣΥΡΙΖΑ Νέας Ιωνίας μαζί με την βουλευτή Σοφία Σακοράφα και τον Αντώνη Νταβανέλο από τη Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ (7:30 μ.μ., 1ο Λύκειο).

ΠΡΟΜΕΛΕΤΗΜΕΝΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΤΟΥ ΑΡΑΧΘΟΥ ΣΤΗΝ HΠΕΙΡΟ!

2012-01-27T10:35:00.000+02:00

Ο ΑΡΑΧΘΟΣ ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΕΙ ΚΑΙ ΑΛΛΟ ΦΡΑΓΜΑ!

Του ΒΑΣΙΛΗ ΠΡΙΜΙΚΗΡΗ

Τις τελευταίες μέρες ο λαός της Ηπείρου, οι Ηπειρώτες της Αποδημίας όσο και φορείς της περιοχής του ορεινού όγκου των Τζουμέρκων βρίσκονται σε αναστάτωση, αναβρασμό και επαγρύπνηση γιατί όλως απρόσμενα η κυβέρνηση δια του Υπουργού Περιβάλλοντος κ. Παπακωσταντίνου επανέφερε με τις φωτογραφικές διατάξεις των άρθρων 52 και 56 του πολυνομοσχεδίου του ΥΠΕΚΑ που συζητείται αυτές τις μέρες στη βουλή το θέμα του φράγματος Αγίου Νικολάου στον Άραχθο ποταμό.

Εάν κατασκευασθεί το νέο αυτό φράγμα εκτός της οικολογικής καταστροφής που σίγουρα θα επέλθει στην περιοχή θα εξαφανισθούν και δύο τεράστιας αρχιτεκτονικής και ιστορικής σημασίας κατασκευάσματα όπως αυτό του μεγαλύτερου μονότοξου γεφυριού της Πλάκας και του παλιού Τελωνείου, μνημείου της εθνικής μας αντίστασης. Τα μνημεία αυτά μπορεί να γλύτωσαν παλιά από την ΔΕΗ κινδυνεύουν όμως ξανά σήμερα από την απληστία των ιδιωτών. Η εταιρία ΜΗΧΑΝΙΚΗ Α.Ε του κ. Εμφιετζόγλου πήρε την έγκριση από την πολιτεία για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας και παρά την αντίθεση όλων των φορέων της Τοπικής Αυτοδιοίκησης για την κατασκευή και νέου φράγματος στην περιοχή του Αγ. Νικολάου επανέρχεται μεθοδευμένα στην κατασκευή του φυσικά με τις πλάτες της κυβέρνησης Παπαδήμου.

Πράγματι είναι δύσκολο να μην αντιληφθεί κανείς ότι ένα επιπλέον φράγμα από τα δύο που υπάρχουν στον Άραχθο, ότι θα καταστρέψουν κυριολεκτικά το όλο οικοσύστημα αλλά και μια δραστηριότητα ήπιου τουρισμού που έχει αναπτυχθεί στην περιοχή.

Πάνε να φτιάξουν ένα φράγμα που θα λειτουργήσει για 40-50 χρόνια ώσπου να γεμίσει λάσπη και ερημιά και όλα αυτά για να κερδοσκοπήσει μια ιδιωτική εταιρία πουλώντας ρεύμα στην ΔΕΗ. Ορισμένοι μιλούν για « ανάπτυξη» για το « συμφέρον του τόπου και τις πατρίδας» ξεχνώντας ότι καμιά ανάπτυξη δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς σεβασμό στο περιβάλλον. Χωρίς κανείς να είναι αντίθετος με τις εναλλακτικές πηγές ενέργειας από την άλλη δεν μπορεί να μην προβληματισθεί βλέποντας την επερχόμενη καταστροφή σ΄ αυτό το ποτάμι.

Οι χιλιάδες πολίτες της περιοχής με την συμβολική κατάληψη του ιστορικού γεφυριού της Πλάκας πριν από χρόνια κατέστησαν σαφές τότε στην κυβέρνηση αλλά και σ΄ όλους τους νεοφιλελεύθερους τεχνοκράτες φωστήρες του δικομματισμού ότι τους θεωρούν υπεύθυνους για την καταστροφή που επιχειρείται στον Άραχθο .

Σήμερα διαμηνύουν με κάθε τρόπο στους συμβούλους των κατασκευαστικών εταιριών ότι δεν χρειάζονται την « ανάπτυξη» που τους προσφέρουν και ότι θα αντισταθούν με κάθε μέσο για να μην καταστραφεί ο τόπος τους. Το παράδειγμα της Κερατέας είναι ακόμα φρέσκο που έδειξε σε όλους ότι δεν μπορεί να προχωρήσει κανένα έργο όταν έχεις όλη την κοινωνία απέναντι.

Ο κ. Παπακωσταντίνου συνεχίζοντας την αντιλαϊκή νεοφιλελεύθερη μνημονιακή πολιτική της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ χθες και του μαύρου μετώπου σήμερα, αυθαίρετα χωρίς να έχει την ελάχιστη δημοκρατική ευαισθησία να ρωτήσει τους πολίτες της περιοχής επαναφέρει ένα θέμα που θεωρείται « κλεισμένο» από πολλά χρόνια.. Στην λογική του ξεπουλήματος των πάντων λες και είναι δικό τους αυλάκι ο Άραχθος στο όνομα μιας κάποιας υποτιθέμενης ανάπτυξης επιχειρούν να καταστρέψουν ότι έχει απομείνει όρθιο από ανθρώπους και φύση .

Όλες οι οργανωμένες εκφράσεις του Ηπειρώτικου λαού θεωρώντας απαράδεκτη την προσπάθεια παράκαμψης των θεσμοθετημένων αρχών χωροταξίας όπως και της απόφασης του Σ.τ.Ε (3858/2007) που προβλέπει ρητά την μη κατασκευή φραγμάτων στον Άραχθο και στον Καλαρρύτικο ποταμό καλούν όλους τους Ηπειρώτες να στρατευθούν και να δημιουργήσουν ένα δυναμικό κίνημα υπεράσπισης της Ηπειρώτικης φύσις αλλά και των λίγων κατοίκων που έχουν απομείνει στην περιοχή.

Στον αγώνα αυτό είναι φυσικό ότι όλες οι δυνάμεις τις αριστεράς ενωτικά θα δώσουν το δικό τους παρών. Κανένας δεν δίνει το δικαίωμα στον κ. Παπακωσταντίνου και στο σινάφι του να εκχωρεί τον δημόσιο πλούτο της χώρας και να θυσιάζει υπέρ των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων τα ιστορικά μνημεία της πολιτιστικής μας κληρονομιάς..

Δήλωση-Ανάλυση του Κώστα Πουλάκη για την τελευταία δημοσκόπηση της VPRC.

2012-01-27T09:28:00.000+02:00

Του Κώστα Πουλάκη*

Αφήνουν πίσω τους καμένη γή…

«Ζούμε παρακμιακά φαινόμενα με την αποσύνθεση της κυβερνητικής πλειοψηφίας όπως επιβεβαιώνεται και από την προχθεσινή ψηφοφορία στην Βουλή. Η κυβέρνηση όταν αναγκάζεται να ζητήσει την ψήφο των κυβερνητικών βουλευτών φέρνει στην επιφάνεια την διάλυση των κυβερνητικών κομμάτων και ιδιαίτερα του ΠΑ.ΣΟ.Κ.

Είναι φανερό ότι η κυβέρνηση δεν διαθέτει ούτε την λαϊκή αποδοχή αφού και η τελευταία έρευνα της VPRC μετράει την δυσαρέσκεια στο 92%. Παρά την κατευθυνόμενη άνωθεν αισιοδοξία ότι με το PSI «θα μπει τάξη», οι πολίτες γνωρίζουν ότι τους περιμένουν χειρότερες μέρες. Δεν θα πρέπει να υποστούμε τη λαίλαπα της δεκαετίας για να έχουμε το 2020 ένα χρέος μη διαχειρίσιμο.

Επιγραμματικά πέντε στοιχεία και τα συμπεράσματα που εξάγουμε από αυτά από τη νέα δημοσκόπηση της VPRC η οποία όπως είπαμε καταγράφει ραγδαίες αλλαγές στους πολιτικούς συσχετισμούς:

Πρώτον, την κατάρρευση της εικόνας της κυβέρνησης του Παπαδήμου. Μέσα σε δύο μήνες παρουσιάζει την εικόνα που παρουσίαζε η κυβέρνηση του Παπανδρέου λίγες μέρες πριν την παραίτηση του από την θέση του πρωθυπουργού.

Δεύτερον, το ΠΑ.ΣΟ.Κ βρίσκεται στα όρια της κατάρρευσης και με βάση το σημερινό πολιτικό κλίμα δεν είναι αυτονόητο ότι μπορεί η αλλαγή στην ηγεσία του να του προσφέρει «σωσίβιο» σωτηρίας.

Τρίτον, η ραγδαία εκλογική άνοδος της ΔΗΜΑΡ. Είναι χαρακτηριστικό ότι το 65% της εκλογικής δύναμης της ΔΗΜΑΡ προέρχεται από το ΠΑ.ΣΟ.Κ και θέτει υποψηφιότητα για να παίξει τον ρόλο του διάδοχου σχήματος του ΠΑ.ΣΟ.Κ

Τέταρτον, η σταθερή εκλογική αύξηση του ΣΥΡΙΖΑ ιδιαίτερα σε περίοδο κοινωνικής ύφεσης, επιβεβαιώνει την σταθερή του επικοινωνία με το «ριζοσπαστικό» τμήμα του ΠΑΣΟΚ.

Πέμπτον, οι πολίτες ζητάνε εκλογές βιώνοντας την σκληρή πραγματικότητα, θέλοντας να παρέμβουν στις πολιτικές εξελίξεις.

Πρέπει να τους αναγκάσουμε να αποχωρήσουν άμεσα πριν ολοκληρώσουν το καταστροφικό τους έργο με την υπογραφή της νέας και χειρότερης δανειακής σύμβασης, πριν αφήσουν πίσω τους καμένη γη.

Η ενωτική πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ που απευθύνεται, από τις αντιμνημονιακές δυνάμεις που απεγκλωβίζονται από το ΠΑΣΟΚ έως την εξωκοινοβουλευτική αριστερά, είναι η προοδευτική εναλλακτική λύση που αναζητεί η κοινωνία. Χρέος μας να την υλοποιήσουμε αν δεν θέλουμε να γυρίσουμε πολλά χρόνια.»

*Μέλος της Π.Γ του Συνασπισμού και του ΣΥ.ΡΙΖ.Α

Υπεύθυνος της επιτροπής ερευνών και μελέτης δημοσκοπήσεων.

Η νεοφιλελεύθερη ανάκτηση του χώρου των ιδεών

2012-01-27T01:23:00.000+02:00

Της Μαρίας Β. Μαρκαντωνάτου

«(…) Οι διανοούμενοι που διαπνέονται από φιλελεύθερες ιδέες δυσπιστούν προς την ιδεολογία, αλλά έχουν πολύ άδικο. Γιατί, αν εγκαταλείψουμε το πεδίο της ιδεολογίας, το καταλαμβάνουν αμέσως κάποιοι άλλοι. Σʼ αυτήν άλλωστε την καλή κατανόηση των ιδεολογικών μηχανισμών οφείλουν οι σοσιαλιστές την πλεονεκτική τους θέση εδώ και έναν τουλάχιστον αιώνα. Απόκειται λοιπόν στους φιλελεύθερους να ανακτήσουν τον χώρο των ιδεών».

Αυτά έγραφε το 1985 ο Γάλλος φιλελεύθερος φιλόσοφος Guy Sorman στο βιβλίο του Το Ελάχιστο Κράτος (Ροές, Αθήνα, 1986). Και πράγματι στον στόχο της «ανάκτησης του χώρου των ιδεών» ενάντια στον «σοσιαλκρατισμό» παραμένει προσηλωμένος μέχρι και σε πρόσφατα άρθρα του. Στο Κράτος Πρόνοιας, Αναπαύσου Εν Ειρήνη επαινεί τις προσπάθειες Κάμερον - Όζμπορν να αναμορφώσουν το βρετανικό σύστημα πρόνοιας διαλύοντας τις εναπομείνασες «οικουμενικές παροχές» στην κατεύθυνση στοχευμένων παροχών αποκλειστικά στους «εγκεκριμένους φτωχούς». Το βασικό του επιχείρημα είναι πως το κράτος πρόνοιας έχαιρε αποδοχής εξαιτίας της συμμαχίας του με τη μεσαία τάξη. Εμμένοντας στην άποψη ότι ήταν η μεσαία τάξη και όχι οι φτωχοί που επωφελούνταν, ο Sorman ελπίζει ότι με την κατάργηση τέτοιων παροχών (π.χ. του επιδόματος παιδιού, που, σύμφωνα με τις μετρήσεις του, μεταβιβάζεται κατά 42% στη μεσαία τάξη και σε πλούσιες οικογένειες), η κυβέρνηση θα κατορθώσει να δείξει στον κόσμο «την αδικία του κράτους πρόνοιας». Κυρίως όμως, αναφέρει ο Sorman, αν έπρεπε να πειστούμε πως το κράτος πρόνοιας θα μας προστατεύει «από την κούνια ώς τον τάφο», όπως ήθελε ο Λόρδος Μπέβεριτζ, οι Κάμερον και Όζμπορν επιτέλους μας επιτρέπουν «να σταθούμε στα πόδια μας».

Οι προσπάθειες «ανάκτησης του χώρου των ιδεών», όπως το θέτει ο Sorman, ξεκίνησαν ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του 1970, για λόγους συνυφασμένους με την κρίση του εθνικοκρατικού, κορπορατιστικού κεϋνσιανισμού στη Δ. Ευρώπη, η οποία ωστόσο προβλήθηκε ως «κρίση υπερβολικής δημοκρατίας», «υπερφόρτισης» και «ακυβερνησίας». Αρκεί κανείς να ανατρέξει στην αναφορά της Τριμελούς Επιτροπής (1975), αποτελούμενης από τους S. Huntington, M. Crozier, και J. Watanuki, οι οποίοι καλούσαν τις συντηρητικές πολιτικές ελίτ να αντιμετωπίσουν τις -«πολύ πιο επικίνδυνες από τις εξωγενείς»- «ενδογενείς προκλήσεις»: τη νεολαία που στράφηκε από τις εργασιοκεντρικές αξίες στην κοινωνική αταξία, τις συνδικαλιστικές ομάδες που ζητούσαν από το κράτος περισσότερα απʼ όσα αυτό μπορούσε να δώσει, την ανευθυνότητα, την υπερβολική πολιτική συμμετοχή, τις υπέρμετρες κοινωνικές δαπάνες κ.ά. (βλ. The Crisis of Democracy: Report on the Governability of Democracies).

Πιο σύγχρονες εκδοχές της φιλελεύθερης ανάκτησης του πεδίου των ιδεών αναζητούν να τεκμηριώσουν επιστημονικά την υποχώρηση του κράτους, όπως π.χ. στο Η Άνοδος και η Πτώση του Κράτους (Τουρίκης, Αθήνα, 1999) του Ισραηλινού ιστορικού Martin Van Creveld. Ενδελεχώς αναλύεται η ιστορική συγκρότηση του κράτους: η προϊστορία του έως το 1300, η ανάδυση του μέσα από συγκρούσεις με την εκκλησία και τους αυτοκράτορες (1300-1648), η διαμόρφωση των νεωτερικών του χαρακτηριστικών (υποδομές, γραφειοκρατία, μονοπώληση της φυσικής βίας, δικαιολογητική του κράτους πολιτική θεωρία) (1648-1789), το «κράτος ως ιδεώδες» (1789-1945) και η «εξάπλωση του κράτους» ώς το 1975. Αλλά, παρά τη μακρά του πορεία, από το 1975 και πέρα, το Δυτικό κράτος αίφνης παρακμάζει οριστικά και αμετάκλητα, εξαιτίας λόγων όπως η «εξαφάνιση του μείζονος διακρατικού πολέμου», η «υποχώρηση του κράτους πρόνοιας» και η «διεθνοποίηση της τεχνολογίας».

Όμως, αυτό που υποχωρεί από το 1975 δεν είναι το κράτος στον ιδεότυπό του, όπως υποστηρίζει ο Creveld, αλλά το κράτος ως κράτος πρόνοιας, έτσι όπως αυτό εξισορροπούσε τις αξιώσεις αναπαραγωγής του καπιταλισμού με αυτές της κοινωνίας, εντός ενός διαρκώς εύθραυστου κορπορατισμού ανάμεσα σε κεφάλαιο, εργασία και κράτος. Στον «γενναίο κόσμο που μας περιμένει», «πέρα από το κράτος», αναφέρει ο Creveld, οι συνθήκες για το κάθε άτομο θα εξαρτώνται «από το φύλο του, την κοινωνική του θέση, το επάγγελμά του, τους δεσμούς του με διάφορους οργανισμούς κ.ο.κ.».

Τέτοιες θέσεις, όμοιες με αυτές της Τριμελούς Επιτροπής και του Sorman, είναι ενδεχομένως και ο λόγος της θερμής υποδοχής που έτυχε το βιβλίο του Creveld από το Ινστιτούτο Ludwig von Mises. Σύμφωνα με τον D. Gordon, επιμελητή έκδοσης του Mises Review (τεύχ. 6, νούμ. 2, 2000), ο Creveld «κάνει κατανοητές τις καταστροφικές συνέπειες που είχε το κράτος για την ανθρώπινη ζωή». Γιʼ αυτό ευελπιστεί ο Gordon ότι «αν ο Creveld έχει δίκιο, μπορούμε πλέον να πανηγυρίσουμε την απελευθέρωσή μας από τον καρκίνο του κράτους».

Έτσι, σε συγχορδία με το οικονομικό Zeitgeist, οι νεοφιλελεύθερες «ανακτήσεις του χώρου των ιδεών» εν τέλει επιζητούν: Αυτοευθύνη για την υγεία, την οικογενειακή και κοινωνική μέριμνα και την εκπαίδευση˙ συντριβή της συνδικαλιστικής δράσης˙ υπακοή στην κατάλληλη για την παρούσα φάση του καπιταλισμού μορφή της δημοκρατίας, δηλαδή στη φιλελεύθερη-επιχειρηματική έναντι της εξισωτικής-κοινωνικής˙και αποδοχή ενός κράτους που δεν εξυπηρετεί παρά τα ταξικά συμφέροντα επιχειρηματικών ολιγαρχιών και δεν προασπίζει παρά την αστυνομική καταστολή, τον νόμο και την τάξη.

Πηγή:

Αποσπάσματα ομιλίας Αλέξη Τσίπρα στην ανοιχτή πολιτική εκδήλωση του ΣΥΡΙΖΑ στη Ν.Ιωνία

2012-01-27T00:27:00.001+02:00

Μόνο που το μνημόνιο δεν ήταν σχέδιο αντιμετώπισης της κρίσης χρέους, αλλά σχέδιο φτωχοποίησης των Ελλήνων. κατάργησης του κοινωνικού συμβολαίου, εκποίησης του δημόσιου πλούτου και εκχώρησης της λαϊκής κυριαρχίας και της ανεξαρτησίας της χώρας στη διεθνή τοκογλυφία και στη διεθνή της κεφαλαιοκρατίας που μας κυβερνά.

Αυτό ήταν το σχέδιο και για αυτό υλοποιήθηκε στα κρυφά, στα μουλωχτά και ερήμην του ελληνικού λαού.

Αυτές τις μέρες το λεγόμενο PSI εξελίσσεται σε μεγάλη κλοπή των αποθεματικών των ταμείων και σε ωραίο πλιάτσικο για την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και τους ιδιώτες ομολογιούχους

Αυτό είναι απαράδεκτο. Κάποιος πρέπει να πει στον κ. Παπαδήμο ότι δεν είναι πλέον αντιπρόεδρος στην ΕΚΤ, αλλά πρωθυπουργός και οφείλει να υπερασπίζεται όχι τα συμφέροντα των τραπεζών αλλά τα δικαιώματα του λαού.

Και κάποιος πρέπει να του εξηγήσει ότι χρεοκοπία δε σημαίνει μόνο να μην έχουν λεφτά οι τράπεζες, αλλά και να καταρρεύσουν τα ταμεία και να μην έχουν να δώσουν για συντάξεις.

Η επιλογή τους για κούρεμα των αποθεματικών των ταμείων χωρίς καμία πρόβλεψη για αποκατάστασή τους, σημαίνει διάλυση του ασφαλιστικού συστήματος, σημαίνει λεηλασία του μόχθου μιας ολόκληρης ζωής εκατομμυρίων εργαζομένων στη χώρα και αυτό είναι εγκληματικό.

Και το ερώτημα είναι ποιος θα πάρει αυτή την επιλογή;

Μια κυβέρνηση που δεν έχει λάβει λαϊκή εντολή;

Δεν είναι τυχαίο ότι αποσυντίθεται μια γιγαντιαία κοινοβουλευτική πλειοψηφία και παρουσιάζονται φαινόμενα τραγελαφικά, όπως χθες στη ψηφοφορία για το πολυνομοσχέδιο.

Το ΠΑΣΟΚ καταρρέει και παίρνει μαζί του την κυβέρνηση του μνημονίου. Γελοιοποιούνται όταν λένε ότι δεν διάβασαν το μνημόνιο. Ανεκδιήγητοι είχαν μόνο 3 ώρες να διαβάσουν το μνημόνιο και τρείς μήνες προετοίμαζαν την απόλυτη διάλυση των εργασιακών σχέσεων.

Τώρα καταρρέουν και παίρνουν μαζί τους και τη μνημονιακή τρικομματική κυβέρνηση.

Προσπαθούν όμως να λεηλατήσουν πριν εγκαταλείψουν. Επιχειρούν με φτηνά κόλπα να πείσουν ότι η τρόικα επιμένει στην κατάργηση του 13^ου και 14^ου μισθού. Τους πιάσανε όμως με τη γίδα στην πλάτη. Αυτή η σφαγή πάει να επιβληθεί κατά τις υπαγορεύσεις της διαπλεκόμενης τραπεζοκρατίας και του ΣΕΒ.

Μας λένε ότι όλα πρέπει να τα κάνουμε για την ανταγωνιστικότητα. Και όταν λένε ανταγωνιστικότητα δεν εννοούν να εξάγουμε περισσότερο. Εννοούν να γίνουμε φτηνοί ως εργαζόμενοι για να έρθουν να επενδύσουν με προοπτική τεραστίων κερδών. Γι αυτό και επιμένουν στο μνημόνιο. Επιμένουν στην πολιτική που υποτιμά τους μισθούς και τις αξίες γης και επιχειρήσεων. Και αν αυτή η υποτίμηση μπλοκαριστεί δεν έχουμε αμφιβολία ότι είναι έτοιμοι να προχωρήσουν και στη νομισματική υποτίμηση.

Αυτή μας η πρόταση, η συγκρότηση ενός νέου συνασπισμού εξουσίας έχει προκαλέσει συζητήσεις.

Προς στιγμή την αρνούνται ο Φώτης Κουβέλης και Αλέκα Παπαρρήγα. Ο ένας μας κατηγορεί για αντιευρωπαϊσμό και η άλλη για ευρωλιγουρισμό. Τίποτα από τα δύο δεν ισχύει. Αυτά είναι προσχήματα.

Απευθύνομαι και στους δύο. Και τους λέω. Ας κάνουμε όλοι ένα βήμα πίσω στο στόχο της σωτηρίας των κομμάτων μας και πολλά βήματα μπροστά στη σωτηρία του λαού.

Η αριστερά τώρα πρέπει να πρωταγωνιστήσει. Όχι να δηλώνει ότι δεν έχει σημασία αν θα κυβερνήσει όπως είπε η Αλέκα Παπαρήγα, ούτε να γίνεται μαλακό μαξιλαράκι και Κολυμβήθρα του Σιλωάμ για το εκσυγχρονιστικό μνημονιακό πολιτικό κατεστημένο.

Η αριστερά μπορεί να γίνει πρώτη πολιτική δύναμη. Δεν δικαιούται ο Σαμαράς τις 50 έδρες που του επιφυλάσσει ο εκλογικός νόμος. Να μη του τις χαρίσουμε.

Ας απαντήσουμε όλοι μαζί στις αθλιότητες περί κυβέρνησης των αρίστων. Ας κάνουμε τον εφιάλτη του Καρατζαφέρη πραγματικότητα.

Ας ενωθούμε στην προσπάθεια να γίνουν εκλογές και αυτές οι εκλογές να σημάνουν μια μεγάλη αλλαγή που έχει ανάγκη ο λαός μας. Ας υπερασπιστούμε μαζί τη δημοκρατία

Είναι ώρα να κοιτάξουμε μπροστά.

Με πείσμα και με αισιοδοξία, με δράση στην πρώτη γραμμή των κοινωνικών αγώνων να κάνουμε το δικό μας πολιτικό σχέδιο υπόθεση της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας.

Η ώρα για την πλατειά συσπείρωση και την μεγάλη ανατροπή είναι τώρα

ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟ: ΤΡΟΜΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ''ΑΝΤΑΡΣΙΑ'' ΤΩΝ ΑΣΤΙΚΩΝ ΒΟΥΛΕΥΤΙΚΩΝ ΛΟΧΩΝ!

2012-01-26T18:26:00.000+02:00

Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΗΣ ΔΡΑΣΗΣ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ!

Ένας άτυπος και εκ των πραγμάτων, συντονισμός ανάμεσα στις Κοινοβουλευτικές Ομάδες του ΣΥΡΙΖΑκαι του ΚΚΕ, με πρωταγωνιστές τονΠαναγιώτη Λαφαζάνη και το Νίκο Καραθανασόπουλο, έφερε ένα πολύ θετικό και ελπιδοφόρο αποτέλεσμα.

Αποκάλυψε στη Βουλή τις κυβερνητικές πραξικοπηματικές διαδικασίες με επίκεντρο το πολυνομοσχέδιο - έκτρωμα και έγινε ο σπινθήρας για να εκδηλωθούν πλήθος εσωτερικών αντιδράσεων στις κοινοβουλευτικές ομάδες ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑΟΣ. Ματαίωσε τελικά τη ψήφιση του άρθρου 29 του πολυνομοσχεδίου - τέρατος με το οποίο προωθείτο η ατομική και απεριόριστη απελευθέρωση του ωραρίου στα φαρμακεία, πράγμα που στη συνέχεια θα επεκτείνετο σε όλο το εμπόριο!

Ακύρωσε με δυο λόγια τη ψήφιση μιας φωτογραφικής διάταξης που υπηρετούσε μια χούφτα μεγαλοφαρμακεία στην Ελλάδα και εξόντωνε τους μικροφαρμακοποιούς, ενώ ήταν άκρως επιζήμια για τους πολίτες.

Η εικόνα των κοινοβουλευτικών ομάδων ΠΑΣΟΚ αλλά και ΝΔ και ΛΑΟΣ που (έμοιαζε με σουρωτήρι) κατά τις ονομαστικές ψηφοφορίες επί των άρθρων του πολυνομοσχεδίου, προκάλεσε σοκ και δέος στους κυρίαρχους κύκλους.

ΤΑ ΚΑΘΕΣΤΩΤΙΚΑ ΜΕΣΑ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ "ΑΝΤΑΡΤΩΝ"

Aπό προχθές το βράδυ, τα καθεστωτικά μέσα ενημέρωσης και ειδικότερα τα τηλεοπτικά δελτία των 20:00, έχυναν χολή και δηλητήριο σε βάρος των "απείθαρχων" βουλευτών που το γύρισαν στο"αντάρτικο" απέναντι σε "μεταρρυθμιστικές διατάξεις", μόνο και μόνο για να εξυπηρετήσουνσυντεχνίες και συντεχνιακά αιτήματα.

Δεν θέλουμε να εξαγνίσουμε τις πιθανές προθέσεις ορισμένων βουλευτών των αστικών κομμάτων από εκείνους που δεν ψήφισαν διατάξεις του πολυνομοσχεδίου.

Ούτε φυσικά να εμφυσήσουμε αυταπάτες για τις δυνατότητες και τα όρια των όποιων αντιδράσεων βουλευτών αστικών κομμάτων.

Αυτά είναι κάτι παραπάνω από προφανή.

Πέραν αυτού, όμως, η λυσσώδης αντίδραση των κυρίαρχων καθεστωτικών μέσων δεν σηματοδοτεί τίποτα άλλο από το φόβο και τον τρόμο τους απέναντι σε μια ενδεχόμενη "εξέγερση" μεγάλου μέρους της"αστικής βουλευτικής πλέμπας"

Μια "εξέγερση" της αστικής βουλευτικής "πλέμπας" που από πειθαρχημένο και πειθήνιο λόχοχειροκροτητών και άκριτων ψηφοπαρόχων, μπορεί να τη μετατρέψει, αλίμονο, σε ένα απαιτητικό βουλευόμενο σώμα, που επηρεάζεται από τους πολίτες και διεκδικεί να πεισθεί κάθε φορά για να δίνει τη ψήφο του!!!

Κάτι τέτοιο για τη "δικτατορία" των αγορών, της ΕΕ, των πιστωτών, του ευρώ και των τραπεζώνπου διανύουμε, μπορεί να ισοδυναμεί με μια άκρως επικίνδυνη αστάθεια, που θα επέφερε εξίσου επικίνδυνες δυσλειτουργίες, τριβές και παρενοχλήσεις, από τις οποίες μόνο οι δυνάμεις τηςΑριστεράς, που θέλουν να ανατρέψουν το σύστημα, θα μπορούσαν να επωφεληθούν.

Εξ' ου και αυτή η λυσσασμένη επίθεση σε βάρος των βουλευτών που "σύρθηκαν πίσω από τις συντεχνίες".

Η ενόχληση είναι γιατί πρώτη φορά στην "εποχή του μνημονίου" αποσταθεροποιείται η κοινοβουλευτική του βάση.

Η ενόχληση αφορά στο γιατί οι αστικές κοινοβουλευτικές ομάδες δεν ακολούθησαν, για άλλη μια φορά, τυφλά τη μεγάλη "συντεχνία" "ΤΗΣ ΤΡΟΙΚΑΣ - ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ - ΤΗΣ ΕΕ - ΤΟΥ ΣΕΒ ΚΑΙ ΤΗΣ ΜΙΝΤΙΟΚΡΑΤΙΑΣ"

Η ενόχληση κυρίως είναι διότι με κάτι τέτοια, αστοί βουλευτές, σα δεν ντρέπονται (!), "ρίχνουν νερό στο μύλο" της Αριστεράς και των απαράδεκτων ανατρεπτικών επιδιώξεων της!

ΣΥΣΚΕΨΗ ΑΡΧΗΓΩΝ ΜΕ ΠΑΠΑΔΗΜΟ ΓΙΑ ΤΟΥΣ "ΑΝΤΑΡΤΕΣ"

Είναι τέτοιος, μάλιστα, ο "πανικός" ώστε ο Λ. Παπαδήμος, μετά τις "άνω - κάτω" ψηφοφορίες το βράδυ της Τρίτης, προωθεί για την Παρασκευή ή το Σάββατο, Σύσκεψη αρχηγών των κομμάτων που στηρίζουν την κυβέρνηση. Στη Σύσκεψη αυτή θα συζητηθούν, μεταξύ άλλων, μέτρα για την αυστηρή "πειθάρχηση"των βουλευτών, ενόψει, μάλιστα, πολύ πιο κρίσιμων ψηφοφοριών που θα αφορούν την σχεδιαζόμενηδανειακή σύμβαση και το νέο μνημόνιο.

Ταυτόχρονα, στην ίδια σύσκεψη εξετάστηκε να τεθεί επί τάπητος θέμα κυβερνητικού ανασχηματισμού, μιας και το σημερινό σχήμα θεωρείται ελάχιστα "αποτελεσματικό", χωρίς συνοχή και με πολύ μικρό κύρος στις κοινοβουλευτικές ομάδες. Τελικά, η σκέψη αυτή "αποσύρθηκε" με τον κυβερνητικό επκπρόσωπο Παντελή Καψή, να δηλώνει σήμερα πως "αυτή τη στιγμή, πάνω στο τραπέζι δεν υπάρχει ανασχηματισμός".

ΤΟ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

Η Αριστερά θα βγάλει κανένα συμπέρασμα από όλα τα παραπάνω;

Θα αντιληφθεί την μεγάλη δύναμη που κρύβει μέσα του κάθε μικρό βήμα κοινής δράσης τωναριστερών δυνάμεων;

Θα καταλάβουμε ότι κάθε βήμα κοινής δράσης και συνεργασίας της Αριστεράς συνιστά ση σημερινή, ιδιαίτερα, συγκυρία, μια πραγματική "βόμβα" στα θεμέλια του βρώμικου συστήματος;

Το βιάγκρα «ανασταίνει» και τα φυτά!

2012-01-26T01:15:00.000+02:00

Το φάρμακο που αναβιώνει την ερωτική ζωή ηλικιωμένων ζευγαριών είναι ικανό να… αναστήσει και τα μαραμένα φυτά! Μπορεί το φάρμακο να σχεδιάστηκε για να βοηθήσει άνδρες με στυτική δυσλειτουργία, φαίνεται όμως πως είναι εξίσου αποτελεσματικό και στην περίπτωση των φυτών.

Το παραπάνω πιστοποίησαν Αυστραλοί ερευνητές μετά από εργαστηριακές δοκιμές. Η μελέτη τους δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό περιοδικό «British Medical Journal» όπου και αναφέρεται καθαρά πως το Viagra μπορεί να διπλασιάσει τη διάρκεια ζωής των κομμένων λουλουδιών»

Το μονοξείδιο του αζώτου, που περιέχεται στο σκεύασμα επιβραδύνει τη διαδικασία του μαρασμού, δίνοντας στα κομμένα άνθη διάρκεια ζωής έως και 1 εβδομάδα αργότερα από το αναμενόμενο. Μάλιστα, ένα και μόνο χιλιοστόγραμμο Viagra αρκεί για να ανορθώσει και να αναστήσει τα λουλούδια!

Δημόσια Ερωτήματα του Ανεξάρτητου Βουλευτή, Παναγιώτη Κουρουμπλή προς τον Υπουργό Υγείας

2012-01-25T22:10:00.000+02:00

Οι χθεσινοβραδινές εικόνες χάους που αποτυπώθηκαν με την ψηφοφορία στο κοινοβούλιο αποκαλύπτουν με τον πιο εύληπτο τρόπο την ανάγκη προσφυγής στις κάλπες, προκειμένου... να εκφράσει ο ελληνικός λαός τη βούλησή του ως προς το ποιοι πρέπει να είναι εκείνοι που θα τον βγάλουν από την κρίση και να τιμωρήσει όσους τον οδήγησαν σε αυτή.

Ως βουλευτής αισθάνθηκα προσβεβλημένος με την, από του βήματος της Βουλής, προκλητική και αήθη δήλωση του κ. Υπουργού Υγείας ο οποίος υποστήριξε ότι πίσω από τις αντιδράσεις των βουλευτών που ο ίδιος προκάλεσε με τα λεγόμενά του, κρύβονται οι πολυεθνικές του φαρμάκου.

Ρωτώ δημόσια τον κ. Υπουργό:

Α) Γιατί εξακολουθεί μέχρι σήμερα το ασφαλιστικό φάρμακο να μην έχει την ίδια τιμή με το νοσοκομειακό, με συνέπεια την απώλεια 500 εκατομμυρίων ευρώ από τον κρατικό κορβανά;

Β) Ερωτώ τον κ. Υπουργό, γιατί εξακολουθεί να ισχύει η προκλητική ρύθμιση υπέρ των πολυεθνικών του φαρμάκου που αφορά τη δήθεν προώθηση του προϊόντος τους και τις απαλλάσσει από τη φορολογία σε ποσοστό έως 16%; Η απώλεια για τα κρατικά ταμεία από την παραμονή σε ισχύ αυτής της ρύθμισης ανέρχεται στα 300 εκατομμύρια ευρώ ετησίως. Την ίδια στιγμή συντηρεί τον εκμαυλισμό των γιατρών, αφού με τα χρήματα αυτά καλύπτονται από τις πολυεθνικές τα περίφημα ταξίδια των γιατρών στο εξωτερικό.

Γ) Ερωτώ τον κ. Υπουργό, γιατί δεν επιτρέπεται η εισαγωγή στην Ελλάδα του λεγόμενου παράλληλου φαρμάκου; Δηλαδή η δυνατότητα να επιτρέπεται η εισαγωγή του ίδιου τύπου φαρμάκου, ώστε να μην καθίσταται μονοπώλιο των πολυεθνικών. Η απώλεια για το κράτος ανέρχεται στα 150 εκατομμύρια ευρώ.

Δ) Ερωτώ τον κ. Υπουργό, γιατί δεν υλοποιούνται οι 24 προτάσεις του ΕΟΦ προς το αρμόδιο Υπουργείο, τα θεραπευτικά πρωτοκόλλα και οι δεσμεύσεις για τη μηχανογράφηση των νοσοκομείων;

Όλα τα παραπάνω, κ. Υπουργέ, το μονό που εξυπηρετούν είναι τις πολυεθνικές του φαρμάκου. Εάν υπήρχε η πολιτική βούληση να ελεγχθεί όλη αυτή η προκλητική σπατάλη και αρπαγή του δημόσιου χρήματος, θα εξοικονομούνταν μεγάλα ποσά που θα μας έδιναν την ευκαιρία να εφαρμόσουμε απνευστί ένα πρόγραμμα υπεράσπισης της αξιοπρέπειας όλων εκείνων που χειμάζονται από τη νέα ακραία φτώχεια και τον κοινωνικό αποκλεισμό. Θα γινόταν εφικτό να σταματήσουμε το φαινόμενο του υποσιτισμού των παιδιών στα σχολεία, τις ουρές των πεινασμένων ανθρώπων στα συσσίτια και την απελπισμένη αναζήτηση τροφής στους κάδους απορριμμάτων.

Οι σημερινές εικόνες στην πλατεία Συντάγματος απογυμνώνουν και αποκαθηλώνουν στη συνείδηση του ελληνικού λαού το πολιτικό προσωπικό ενός συστήματος εξουσίας που στην πλειοψηφία του στάθηκε ανίκανο και ανήμπορο να συγκρουστεί με τη μεγαλύτερη παθογένεια του πολιτικού μας συστήματος, που δεν είναι άλλη από τη διαπλοκή.

Συναυλία Συμπαράστασης στον Αγώνα των Εργαζομένων στον Τύπο

2012-01-25T21:20:00.000+02:00

Μόνο στη Ελλάδα αυτά!!!

2012-01-25T20:49:00.001+02:00

Μέρκελ: Στην Ελλάδα αποτύχαμε!

2012-01-25T20:10:00.000+02:00

Την αποτυχία τόσο της διεθνούς κοινότητας όσο και της ελληνικής κυβέρνησης να λάβουν μέτρα σταθεροποίησης της κρίσης χρέους παραδέχθηκε η Άνγκελα Μέρκελ, αμφισβητώντας ανοικτά για πρώτη φορά την ορθότητα της στρατηγικής που εφαρμόστηκε στο πρόβλημα της Ελλάδας.

Σε συνέντευξή της σε έξι μεγάλες ευρωπαϊκές εφημερίδες, τη γαλλική Le Monde, τη γερμανική Süddeutsche Zeitung, τη βρετανική The Guardian, την ιταλική La Stampa, την ισπανική El Pais και την πολωνική Gazeta Wyborcza, η καγκελάριος της Γερμανίας παραδέχθηκε ότι το πρόγραμμα στήριξης της Ελλάδας σε συνδυασμό με την επιβολή μέτρων λιτότητας απέτυχε στην πράξη οδηγώντας στην επιδείνωση της κρίσης εντός της Ευρωζώνης.

Δημοσιονομικό σύμφωνο

Ενώ, όμως, εξέφρασε αμφιβολίες για την ορθότητα των πολιτικών που εφαρμόστηκαν ως τώρα στην Ελλάδα, η κα. Μέρκελ εμφανίστηκε αταλάντευτη ως προς το νέο δημοσιονομικό σύμφωνο εντός της Ευρωζώνης που προωθεί το Βερολίνο.

«Δεν υπάρχει κανένα νόημα να δίνουμε περισσότερα χρήματα, χωρίς να αντιμετωπίσουμε τις αιτίες της κρίσης», δήλωσε σχετικά η καγκελάριος της Γερμανίας

Παράλληλα, απέκλεισε για άλλη μια φορά τα ευρωομόλογα, αφήνοντας όμως «ανοιχτό παράθυρο» για την έκδοσή τους στο μέλλον, όταν φανούν τα αποτελέσματα των πολιτικών που εφαρμόζει η Ευρώπη.

Γερμανοί τεμπέληδες

Αναφερόμενη στο μοντέλο ανάπτυξης στην Ευρώπη, η Μέρκελ υποστήριξε ότι δεν θα πρέπει να αποδυναμωθεί η Γερμανία, αλλά τουναντίον οι αδύναμες οικονομίες της περιφέρειας θα πρέπει να προσπαθήσουν να βελτιωθούν.

Μάλιστα, επιχείρησε να αποκηρύξει τα παλαιότερα στερεότυπα περί «τεμπέλικου Νότου» και «εργατικού Βορρά», καθώς όπως ανέφερε «υπάρχουν και Γερμανοί τεμπέληδες».

Πηγή:

Μπάχαλο μετά την ψηφοφορία για το πολυνομοσχέδιο Χαμός στο ΠΑΣΟΚ, οργή στο Μαξίμου

2012-01-25T19:35:00.000+02:00

Μεγάλη αναταραχή επικρατεί στην κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ, έπειτα από τις χτεσινές διαρροές στην ψηφοφορία για κρίσιμα άρθρα του πολυνομοσχεδίου, οι οποίες είχαν ως αποτέλεσμα ακόμη και τη μη ψήφιση ρυθμίσεων όπως η απελευθέρωση του ωραρίου λειτουργίας των φαρμακείων την οποία προωθεί το υπουργείο Υγείας.
Με δήλωση - βόμβα που έχει αναρτήσει στην προσωπική του ιστοσελίδα, ο υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης κ. Κώστας Σκανδαλίδης ζητεί την άμεση σύγκληση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας και την εκλογή Προέδρου της, καθώς " η χθεσινή μέρα έδειξε ότι υπάρχει κενό ηγεσίας και πολιτικής διεύθυνσης στην Κοινοβουλευτική Ομάδα, το όργανο που κατ' εξοχήν είναι επιφορτισμένο με την καθημερινή στήριξη της Κυβέρνησης"
O κ. Σκανδαλίδης λέει χαρακτηριστικά ότι η κυβέρνηση και η χώρα δεν μπορούν να περιμένουν τις εσωτερικές διαδικασίες του ΠΑΣΟΚ και επισημαίνει ότι "είναι αδιανόητο οι βουλευτές μας να μην αντιμετωπίζουν συντεταγμένα τα πολύ βαρύτερα και κρισιμότερα καθήκοντα που προμηνύονται της αμέσως επόμενες μέρες".
Διαβάστε εδώ αναλυτικά το σχετικό ρεπορτάζ.
Στην ανακοίνωση Σκανδαλίδη απάντησε, με δήλωσή του στο protothema.gr, ο εκπρόσωπος τύπου του ΠΑΣΟΚ - και εκ των ...ανταρτών στις χτεσινές ψηφοφορίες - κ. Πάνος Μπεγλίτης: «Το κάθε στέλεχος μπορεί να λέει ό,τι θέλει. Υπάρχουν συγκεκριμένες αποφάσεις, οι οποίες θα εφαρμοστούν» σχολίασε σε σκληρό ύφος.
Ωστόσο, ο πρώην πρόεδρος της Βουλής και παλαιότερος, πλέον, κοινοβουλευτικός κ. Απόστολος Κακλαμάνης πήρε με δηλώσεις του σαφώς το μέρος των βουλευτών που καταψήφισαν συγκεκριμένα άρθρα, αφήνοντας μάλιστα αιχμές και προς το Μέγαρο Μαξίμου: "«τα συντεχνιακά συμφέροντα δεν εξυπηρετούνται από τους βουλευτές, αλλά από αυτούς που ασκούν εκτελεστική εξουσία», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Διαβάστε εδώ το σχετικό ρεπορτάζ.
Όλα αυτά, όταν ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ κ. Γιώργος Παπανδρέου βρίσκεται στην Κόστα Ρίκα για μια ακόμη συνεδρίαση της Σοσιαλιστικής Διεθνούς και ενώ στο Μέγαρο Μαξίμου το protothema.gr πληροφορείται ότι ο πρωθυπουργός κ. Λουκάς Παπαδήμος και οι συνεργάτες του παρακολουθούν με απορία αλλά και οργή το εσωκομματικό γαϊτανάκι που εξελίσσεται, την ώρα που η χώρα βαδίζει πάνω σε τεντωμένο σκοινί για την αναδιάρθρωση του χρέους και τη σύναψη της νέας δανειακής σύμβασης.

Πηγή:

Χωρίς τη μεγάλη έκπληξη οι υποψηφιότητες για τα Όσκαρ

2012-01-25T19:12:00.000+02:00

Ακολουθώντας το καθιερωμένο τελετουργικό, ο πρόεδρος της Ακαδημίας Κινηματογράφου Τομ Σέρακ και η ηθοποιός Τζένιφερ Λόρενς ανακοίνωσαν τις υποψηφιότητες για τα 84α βραβεία Όσκαρ. Συγκεκριμένα, ανακοίνωσαν τους υποψήφιους σε 10 από τις 24 κατηγορίες, ενώ παράλληλα δόθηκε στη δημοσιότητα και η πλήρης λίστα. Ανάμεσα στις υποψηφιότητες ξεχωρίζουν: το «Hugo» του Μάρτιν Σκορσέζε που διεκδικεί χρυσό αγαλματίδιο σε έντεκα κατηγορίες, το «The Artist» του Μισέλ Χαζαναβίσιους που -μετά την διάκρισή του στις Χρυσές Σφαίρες- διεκδικεί Όσκαρ σε δέκα κατηγορίες, το «War Horse» με έξι υποψηφιότητες και «Οι απόγονοι» του Αλεξάντερ Πέιν που θα δώσουν την δική τους μάχη για ένα βραβείο σε πέντε κατηγορίες. Έκπληξη προκάλεσε η απουσία του Λεονάρντο ντι Κάπριο από την κατηγορία των διεκδικητών του βραβείου για τον πρώτο ανδρικό ρόλο. Η 84η απονομή των βραβείων Όσκαρ θα γίνει την Κυριακή 26 Φεβρουαρίου (ξημερώματα Δευτέρας 27/2 για την Ελλάδα) στο Λος Aντζελες, με παρουσιαστή τον κωμικό Μπίλι Κρίσταλ.

Οι υποψηφιότητες είναι οι εξής:

Καλύτερη ταινία

«War Horse»

«The Artist»

«Moneyball»

«The Descendants»

«The Tree of Life»

«Midnight in Paris»

«The Help»

«Hugo»

«Extremely Loud & Incredibly Close»

Πρώτος ανδρικός ρόλος

Ντέμιαν Μπίχιρ - «A Better Life»

Τζορτ Κλούνεϊ - «The Descendants»

Ζαν Ντουζαρντέν - «The Artist»

Γκάρι Όλντμαν - «Tinker Tailor Soldier Spy»

Μπραντ Πιτ - «Moneyball»

Πρώτος γυναικείος ρόλος

Γκλεν Κλόουζ - «Albert Nobbs»

Ρούνεϊ Μάρα - «The Girl with the Dragon Tattoo»

Βαϊόλα Ντέιβις - «The Help»

Μέριλ Στριπ - «The Iron Lady»

Μισέλ Ουίλιαμς - «My Week with Marilyn»

Δεύτερος ανδρικός ρόλος

Κένεθ Μπράνα - «My Week with Marilyn»

Τζόνα Χιλ - «Moneyball»

Νικ Νόλτε - «Warrior»

Κρίστοφερ Πλάμερ - «Beginners»

Μαξ φον Σίντο - «Extremely Loud & Incredibly Close»

Δεύτερος γυναικείος ρόλος

Μπερενίσε Μπέζο - «The Artist»

Τζέσικα Τσάστεϊν - «The Help»

Μελίσα Μακ Κάρθι - «Bridesmaids»

Τζάνετ Μακ Τιρ - «Albert Nobbs»

Οκτάβια Σπένσερ - «The Help»

Καλύτερη σκηνοθεσία

Μισέλ Χαζαναβίσιους - «The Artist»

Αλεξάντερ Πέιν - «The Descendants»

Μάρτιν Σκορσέζε - «Hugo»

Γούντι ʼλεν - «Midnight in Paris»

Τέρενς Μάλικ - «The Tree of Life»

Καλύτερο πρωτότυπο σενάριο

«The Artist»

«Bridesmaids»

«Midnight in Paris»

«Margin Call»

«A Separation»

Καλύτερο διασκευασμένο σενάριο

«The Descendants» - Αλεξάντερ Πέιν, Νατ Φάξον και Τζιμ Ρας

«Hugo» - Τζον Λόγκαν

«The Ides of March» - Τζορτζ Κλούνεϊ, Γκραντ Χέσλοφ και Μπο Γουίλιμον

«Moneyball» - Στίβεν Ζαϊλιαν, Ααρον Σόρκιν και Σταν Σέρβιν

«Tinker Tailor Soldier Spy» - Μπρίτζετ Ο' Κόνορ, Πίτερ Στρόγκαν

Καλύτερη ξενόγλωσση ταινία

«Bullhead» - Μίκαελ Ρόσκαμ (Βέλγιο)

«Footnote» - Γιόζεφ Σίνταρ (Ισραήλ)

«In Darkness» - Ανιέσκα Χόλαντ (Πολωνία)

«Monsier Lazhar» - Φιλίπ Φαλαρντό (Καναδάς)

«In Separation» - Ασγκάρ Φαραντί (Ιράν)

Καλύτερη ταινία κινουμένων σχεδίων

«A Cat in Paris»

«Chico & Rita»

«Kung Fu Panda 2»

«Puss in Boots»

«Rango»

Καλύτερα κοστούμια

Λίσι Κριστλ – «Anonymous»

Μαρκ Μπρίτζες – «The Artist»

Σάντι Πάουελ – «Hugo»

Μάικλ Ο'Κόνορ – «Jane Eyre»

Αριάν Φίλιπς – «W.E.»

Καλύτερο ντοκιμαντέρ

«Hell and Back Again» - Ντανφάνγκ Ντένις, Μάικ Λέρνερ

«If a Tree Falls: A Story of the Earth Liberation Front» - Μάρσαλ Κάρι, Σαμ Κάλμαν

«Paradise Lost 3: Purgatory» - Τζο Μπέρλινγκερ, Μπρους Σινόφσκι

«Pina» - Βιμ Βέντερς, Τζιαν-Πιέρο Ρίνγκελ

«Undefeated» - Ντάνιελ Λίντσεϊ, Τ.Τζ. Μάρτιν, Ριτς Μίντλμας

Καλύτερο μοντάζ

«The Artist» - Αν-Σοφί Μπιόν, Μισέλ Χαζαναβίσιους

«The Descendants» - Κέβιν Τεντ

«The Girl with the Dragon Tattoo» - ʼνγκους Γουόλ, Κερκ Μπάξτερ

«Hugo» - Θέλμα Σουνμέικερ

«Moneyball» - Κρίστοφερ Τέλεφσεν

Καλύτερη μουσική επένδυση

Τζον Γουίλιαμς – «The Adventures of Tintin»

Λουντοβίκ Μπουρς – «The Artist»

Χάουαρντ Σορ – «Hugo»

Αλμπέρτο Ιγκλέσιας - «Tinker Tailor Soldier Spy»

Τζον Γουίλιαμς – «War Horse»

Καλύτερη ταινία κινουμένων σχεδίων μικρού μήκους

«Dimanche/Sunday» του Πάτρικ Ντόγιον

«The Fantastic Flying Books of Mr. Morris Lessmore» των Γουίλιαμ Τζόις και Μπράντον Όλντενμπεργκ

«La Luna» του Ενρίκο Καζαρόζα

«A Morning Stroll» των Γκραντ Όρτσαρντ και Σου Γκόφι

«Wild Life» των Αμάντα Φόρμπις και Γουέντι Τίλμπι

Καλύτερη Φωτογραφία

«The Artist» - Γκιγιόμ Σίφμαν,

«The Girl with the Dragon Tattoo» - Τζεφ Κρόνενγουεθ

«Hugo» - Ρόμπερτ Ρίτσαρντσον

«The Tree of Life» - Εμανουέλ Λουμπέσκι

«War Horse»- Γιάνους Καμίνσκι

Καλλιτεχνική Διεύθυνση

«The Artist» - Λόρενς Μπένετ, Ρόμπερτ Γκουλντ

«Harry Potter and the Deathly Hallows, Part 2» - Στούαρτ Κρεγκ, Στέφενι ΜακΜίλαν

«Hugo» - Ντάντε Φερέτι, Φραντσέσκα Λο Σκιάβο

«Midnight in Paris» - Αν Σίμπελ, Ελέν Ντυμπρέιγ

«War Horse» - Ρικ Κάρτερ, Λι Σάνταλες

Καλύτερο Μακιγιάζ

«Albert Nobbs» - Μάρσιαλ Κόρνερβιλ, Λιν Τζόνσον, Μάθιου Γ. Μανγκλ

«Harry Potter and the Deathly Hallows, Part 2» - Νικ Ντάντμαν, Αμάντα Νάιτ, Λίσα Τόμπλιν

«The Iron Lady» - Μαρκ Κουλιέρ, Τζ. Ρόι Χέλαντ

Καλύτερο Τραγούδι

«Man or Muppet», Μπρετ Μακ Κένζι - «The Muppets»,

«Real in Rio», Σέρχιο Μέντες, Καρλίνιος Μπράουν, Σίντα Γκάρετ - «Rio»

Καλύτερος Ήχος

«The Girl with the Dragon Tattoo»

«Hugo»

«Moneyball»

«Transformers: Dark of the Moon»

«War Horse»

Καλύτερο Μοντάζ Ηχητικών Εφέ

«Drive» - Λον Μπέντερ, Βίκτορ Ρέι Ένις

«The Girl with the Dragon Tattoo» - Ρεν Κλάις

«Hugo» - Φίλιπ Στόκτον, Γιουτζίν Γκέρτι

«Transformers: Dark of the Moon» - Ίθαν Βαν ντερ Ριν, Έρικ Ααντάλ

«War Horse» - Ρίτσαρντ Χιμνς, Γκάρι Ρίντστρομ

Καλύτερα Οπτικά Εφέ

«Harry Potter and the Deathly Hallows, Part 2» - Τιμ Μπερκ, Ντέιβιντ Βίκερι, Γκρεγκ Μπάτλερ, Τζον Ρίτσαρντσον

«Hugo» - Ρόμπερτ Λεγκάτο, Τζος Γουίλιαμς, Μπεν Γκρόσμαν, ʼλεξ Χένινγκ

«Real Steel» - Έρικ Νας, Τζον Ρόζενγκραντ, Ντάνι Γκόρντον Τέιλορ, Σουέν Γκίλμπεργκ

«Rise of the Planet of the Apes» - Τζο Λετέρι, Νταν Λέμον, Ρ. Κρίστοφερ Γουάιτ, Ντάνιελ Μπάρετ

«Transformers: Dark of the Moon» - Σκοτ Φαράρ, Σκοτ Μπένζα, Μάθιου Ε. Μπάτλερ, Τζον Φρέζιερ

Καλύτερο Ντοκιμαντέρ Μικρού Μήκους

«The Barber of Birmingham: Foot Soldier of the Civil Rights Movement»- Ρόμπιν Φράιντεϊ, Γκέιλ Ντόλγκιν

«God is the Bigger Elvis» - Ρεμπέκα Καμίζα, Τζούλι ʼντερσον

«Incident in New Baghdad» - Τζέιμς Σπιόνε

«Saving Face» - Ντάνιελ Γιούνγκε, Σαρμίν Ομπάιντ-Τσινόι

«The Tsunami and the Cherry Blossom» - Λούσι Γουόκερ, Κίρα Κάρστενσεν

Καλύτερη Μικρού Μήκους Ταινία

«Pentecost» - Πίτερ ΜακΝτόναλντ

«Raju» - Μαξ Ζάλε, Στέφαν Γκίερεν

«The Shore» - Τέρι Τζορτζ, Ούρλα Τζορτζ

«Time Freak» - ʼντριου Μπόλερ, Τζίτζι Κόζεϊ

«Tuba Atlanic» - Χάλβαρ Γουίτζο

Το Σκίτσο της ημέρας!!!

2012-01-25T18:42:00.001+02:00

«Η Ελλάδα ακολουθεί τα βήματα της Αργεντινής»

2012-01-25T18:30:00.000+02:00

Αλήθεια γιατί επιμένουν στο παράδειγμα της Αργεντινής και όχι της Ισλανδίας;

Το PSI φαίνεται πως ακολουθεί τα βήματα της άτακτης χρεοκοπίας της Αργεντινής το 2002, σύμφωνα με μέλος της επιτροπής ομολογιούχων που έχει αναλάβει τις διαπραγματεύσεις για το PSI.

Μιλώντας σε εκδήλωση που διοργάνωσε το Bloomberg Link, ο Hans Humes, chief investment officer του hedge fund Greylock Capital Management είπε ότι οι ευρωπαϊκές παρεμβολές για το PSI, (σ.σ. Γερμανία) αύξησαν κατά πολύ τον κίνδυνο για ναυάγιο των διαπραγματεύσεων.

«Αυτό που έγινε πρόσφατα μου θυμίζει την Αργεντινή», δήλωσε χαρακτηριστικά. «Αν και ήμουν πολύ αισιόδοξος ότι δεν θα τραβάγαμε τον δρόμο της Αργεντινής, φαίνεται ότι προς τα εκεί οδεύουμε».

Όπως είπε, οι επόμενες ημέρες θα είναι κρίσιμης σημασίας για την επίλυση της ελληνικής κρίσης, ενώ εκτίμησε ότι μια άτακτη χρεοκοπία θα έχει πολλές επιπτώσεις στην ευρωζώνη, στέλνοντας μήνυμα ότι αν δεν υπάρξει συμφωνία, τα δεινά δεν θα τα αντιμετωπίσει μόνο η Ελλάδα, αλλά και όλη η Ευρωζώνη.

Ο μακαριστός και ο φιλόδοξος

2012-01-25T18:00:00.000+02:00

του Άγγελου Μανταδάκη

Ο μακαριστός ιεράρχης, μας είχε δηλώσει απερίφραστα ότι επί χούντας δεν είχε πάρει χαμπάρι περί βασανιστηρίων, ΕΑΤ –ΕΣΑ κλπ, διότι είχε υποχρεώσεις ως φοιτητής και διάβαζε τα μαθήματά του. Δεν του έμενε χρόνος να ασχοληθεί με τα αλλότρια, π.χ να ευαισθητοποιηθεί για τους πολιτικούς κρατούμενους.

Ο σημερινός υποψήφιος «ιεράρχης» του ΠΑΣΟΚ και κατ΄ εξακολούθησιν υπουργός, μας είπε σχεδόν τα ίδια: αν και πρωτοκλασσάτος υπουργός δεν μελέτησε καν το μνημόνιο, το ψήφισε εντελώς αδιάβαστο και όποιον πάρει ο Χάρος. Ο λόγος; Παρεμφερής με εκείνον που επικαλέστηκε ο μακαριστός. Δεν είχε χρόνο γιατί έπρεπε να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις του ως υπουργός επί της τάξεως. Να κυνηγήσει τους τρομοκράτες, τους κλέφτες κλπ.

Και ο μεν πρώτος δίνει πλέον εξηγήσεις στον Θεό, ο δε δεύτερος κρίνεται από τους ανθρώπους. Μόνο που η κρίση των ανθρώπων – ευτυχώς – είναι μάλλον πιο δίκαιη από εκείνην το μεγαλοδύναμου… ικανή να παραδώσει τον φιλόδοξο αυτόν κύριο εκεί που του αξίζει : στο μουσείο των πολιτικών της φτήνιας.

Να υπερνικήσουμε το φόβο και τη μοιρολατρία

2012-01-25T17:00:00.000+02:00

Θανάσης Τσιριγώτης

O άνθρωπος έχει τη ζωική του πλευρά. Μπορεί να ξέφυγε από τις αρπάγες της φύσης σ’ ό,τι αφορά τον τρόπο οργάνωσης της ζωής του, την οργανωμένη κοινωνία, αυτό που ονομάζουμε πολιτισμό – πρόβλεψη – πρόνοια – επιστήμη – τεχνική, και σε τούτο διαφέρει από κάθε ζώο που βασίζεται στο ένστικτο, αλλά δεν παύει να τον αμαυρώνει η ζωική του φύση.

Γεννιέται, μεγαλώνει, πεθαίνει, αναπαράγει φυσικά το είδος του (είναι άλλο πράγμα η κοινωνική αναπαραγωγή), τρώγει, κοιμάται, ξεκουράζεται κ.λπ. Oι υλιστές φιλόσοφοι υποστήριζαν και υποστηρίζουν πως ο πολιτισμός κρίνεται εκτός των άλλων από την υπερνίκηση αυτής της ζωώδους πλευράς και σ’ αντίθεση με τις ανόητες «φιλοσοφίες» που εξυμνούν κάθε φυσική μας πλευρά (δες τη λατρεία των πρωτόγονων φυλών) εξηγούν πως η εξύψωση του ανθρώπου σε «ον κοινωνικό» είναι αναγκαία και νομοτελειακή. Η φύση κρατάει για τον εαυτό της τη νομοτέλεια – χρόνος, ο άνθρωπος τη νομοτέλεια – ελευθερία.

Ωστόσο η σοβούσα κρίση εκτός των υπολοίπων δεινών αναδεικνύει με τρομακτικό τρόπο μία χθόνια – καταχθόνια θα λέγαμε – πλευρά των ανθρώπων. Αυτών που πλήττονται από τα μέτρα – χιλιόμετρα και μετράνε πάλι το καρβέλι στο τραπέζι. Και αυτή είναι ο φόβος. Τα ζώα δεν φοβούνται, τρομάζουν, γιατί δεν μπορούν να κάνουν εγκεφαλικές αναγωγές, να μετατρέψουν την αστραπή, τη βροχή, το χιόνι, την πείνα, το αρπακτικό σε εκλογικευμένη κατηγορία, να γενικεύσουν. O τρόμος αφορά τις αισθήσεις, εξαρτάται από αυτές και καταλήγει πάλι σ’ αυτές. Είναι ένστικτο αυτοσυντήρησης. O φόβος δημιουργείται από την ανάλυση του μυαλού μας, από τη γενίκευση, τη σύγκριση, την αναλογία.

Ένα βασικό ψυχολογικό αυτή τη φορά όπλο των εχθρών του λαού μας είναι η καλλιέργεια του φόβου για να παραλύσουν την αντίδραση του λαού.. Σαν το βλέμμα της Μέδουσας που παραλύει, όπως λέει ο μύθος, όποιον την κοιτάξει, έτσι και τώρα υπάρχει κι αναπτύσσεται ο Φόβος (γιος του Άρη και της Αφροδίτης, αδελφός του Δείμου, παραστάτης του πατέρα του στους πολέμους, σύμφωνα με την αρχαία ελληνική μυθολογία). Είναι φανερό ότι τα αστικά επιτελεία μαζί με την πρακτική του κεραυνοβόλου πολέμου σ’ όλα τα μέτωπα καλλιεργούν το αναπόφευκτο των μέτρων, το μονόδρομο της ΕΕ, αλλά και τον πολυσχιδή φόβο πως κάτι κακό θα συμβεί. Όπως περιγράφει ο Φ. Κάφκα στον «Πύργο» την εμπέδωση του δέους και του φόβου απέναντι σ’ ένα γκρίζο, ψηλό, απόκοσμο κρατικό κτίριο που βρίσκεται πάνω από την πόλη και τους ανθρώπους. Όπως οι χιτλεροφασίστες καλλιεργούσαν κι επέβαλλαν το φόβο στους κατεχόμενους λαούς πως ό,τι και να γίνει θα βρεθούν υπόλογοι, δέσμιοι και νικημένοι.

O σύγχρονος φόβος δεν απαντιέται με τον ψυχολόγο ούτε με ασκήσεις ατομικού θάρρους. Απαντιέται με δύο παραδοχές και προϋποθέσεις. Πρώτον οφείλουμε να πιστέψουμε ότι οι ιδέες της αριστεράς και του αγώνα είναι ισχυρότερες από αυτές των εχθρών μας. Και δεύτερον ότι η συλλογική δράση, πάλη, οργάνωση, αντίσταση δίνει στους ανθρώπους αντοχή και κουράγιο για να σαρώσουν όλα τα κακά τέρατα. Πως μία διαδήλωση μαζική και μαχητική σκορπά φως και βάλσαμο στις καρδιές των ανθρώπων! Πως ο λόγος και η πράξη μηδενίζει το κοντέρ της απελπισίας και του φόβου.

Ή αλλιώτικα όπως το διατύπωσε ο πρόεδρος Μάο. «Να υπολογίζουμε τον εχθρό αλλά να τον περιφρονούμε», που σημαίνει τακτικός υπολογισμός και στρατηγική ανωτερότητα. Nα υπερνικήσουμε το φόβο και τη μοιρολατρία.

Πηγή:

«Ο θάνατος του Θεόδωρου Αγγελόπουλου, δε σβήνει τη συμβολή του στη συλλογική μνήμη της αριστεράς και της Ελλάδας»–Aνακοίνωση τμήματος πολιτισμού ΣΥΝ

2012-01-25T16:57:00.001+02:00

Από την πρώτη του ταινία μικρού μήκους το 1965 «Περιπέτειες με τους Φόρμιγξ» μέχρι την τελευταία «Η άλλη θάλασσα» που έμεινε ανολοκλήρωτη λόγω του απρόσμενου θανάτου του, ο παγκόσμια αναγνωρισμένος σκηνοθέτης πορεύτηκε μέσα στην νεοελληνική ιστορία, στην αρχαία τραγωδία, την νεοελληνική ποίηση με επίκεντρο το Σεφέρη, την πορεία της αριστεράς με τις εποποιίες και τις τραγωδίες, μέσα σ΄ ένα τοπίο γεμάτο ομίχλη – βροχή – χιόνι. Επίσης σημαντικά στοιχεία που αναδειχθήκαν στις ταινίες του δεν είναι άλλα από τα μνημεία, τη φύση, την παράδοση γενικά, τη θάλασσα.

Μεγάλη συμβολή στην πορεία του Θεόδωρου Αγγελόπουλου είχαν συνεργάτες με μεγάλη καταξίωση κι αυτοί παγκόσμια, όπως η Ελένη Καραΐνδρου, ο Γιώργος Αρβανίτης, ο Πέτρος Μάρκαρης , Θανάσης Βαλτινός κα

Το πολιτικό όραμα του Θεόδωρου Αγγελόπουλου εκφράστηκε κυρίως με τις ταινίες : «Μέρες του 36», «Θίασος», «Κυνηγοί», «Μεγαλέξανδρος», «Ταξίδι στα Κύθηρα», και αν και είχε δηλώσει σε δημοσιογράφο «ότι ήταν αριστερός εν συγχύσει», πρόβαλε σταθερά την ουτοπία - όραμα της Αριστεράς, τις θυσίες της, όμως εξέφρασε και την οδύνη του για τη διάψευση των ονείρων. Κατάφερε με μοναδικό τρόπο να αποτυπώσει στους Έλληνες εικόνες συλλογικής και ιστορικής μνήμης μέσα από τις ταινίες του και μέχρι τέλος πίστευε στην κοινή δράση και συνεργασία της Αριστεράς.

Το επίσημο ελληνικό κράτος το 1975 αποκήρυξε το «Θίασο» για να εκπροσωπήσει την Ελλάδα στο επίσημο Φεστιβάλ των Καννών, με το επιχείρημα ότι η ταινία δεν εκπροσωπούσε το σύνολο των ελλήνων πολιτών. Παρόμοια αντιμετώπιση είχε κι από τη «Δεξιά του Κυρίου» το 1990 στη Φλώρινα.

Οι κόκκινες σημαίες με τις βάρκες στη λίμνη των Ιωαννίνων με υπόκρουση τη μουσική από το « Αξιον Εστί», «Της αγάπης αίματα» συνοδεύουν τον Θεόδωρο Αγγελόπουλο στην τελευταία του κατοικία και καλούν όλη την Αριστερά «στην άλλη θάλασσα».

Το τμήμα Πολιτισμού του ΣΥΝ 25/01/2012

Η βενζίνη θα φτάσει τα 2 ευρώ!

2012-01-25T16:40:00.000+02:00

Ήδη οι βενζινοπώλες προβλέπουν αύξηση της τιμής της βενζίνης μετά το εμπάργκο στο...

πετρέλαιο του Ιράν που επιβλήθηκε από την ΕΕ.
Λένε ότι η τιμή της αμόλυβδης μπορεί να αγγίξει και τα 2 ευρώ το λίτρο, ενώ στη διεθνή αγορά η τιμή του αργού θα φτάσει τα 120-130 δολάρια το βαρέλι.
Όλα αυτά θα συβούν γιατί το Ιράν είναι ο βασικός προμηθευτής μας σε πετρέλαιο αφού δέχεται να μας το δίνει με πίστωση.
Οι εισαγωγές πετρελαίου από το Ιράν είναι της τάξεως του 20%-22%.
Πηγές των ΕΛΠΕ λένε ότι θα αναζητηθεί εναλλακτικός προμηθευτής πετρελαίου έτσι ώστε να διασφαλιστεί η τροφοδοσία των διυλιστηρίων με τις αναγκαίες ποσότητες αργού πετρελαίου.
Ήδη, την Δευτέρα, η μέση τιμή της αμόλυβδης διαμορφωνόταν στα 1,705 ευρώ ανά λίτρο έχοντας αυξηθεί σχεδόν 8 λεπτά από τα μέσα Δεκεμβρίου.
Αντίστοιχα το πετρέλαιο θέρμανσης διαμορφώνεται κατά μέσο όρο στα 1,01 ευρώ από 95 - 97 λεπτά που ήταν τον Δεκέμβριο.
Όσο για το πετρέλαιο κίνησης έχουν εντοπισθεί και πρατήρια με τιμή 1,689!

Δίνουν γη, ύδωρ και ενέργεια στους δανειστές- Στήνεται το μεγαλύτερο ξεπούλημα στην ιστορία

2012-01-25T16:20:00.000+02:00

Ενόσω συνεχίζονται τα γυμνάσια σε βάρος της Ελλάδας και οι ένθεν- κακείθεν εκβιασμοί των πανίσχυρων παικτών (Γερμανία, ΔΝΤ- IIF, hedge funds κ.λ.π) εντείνονται, τη στιγμή που η εκστρατεία τρομοκράτησης των κατοίκων αυτής της χώρας κορυφώνεται γύρω από την κατάργηση ή περιορισμό του 13ου -14ου μισθού, τα δελτία των 20.00 «πυροβολούν» καθημερινά τον καθημαγμένο φορολογούμενο, στα μουλωχτά φαίνεται πως περνά το μεγαλύτερο ξεπούλημα στη σύγχρονη ιστορία του τόπου.
Υποθήκευση και μάλιστα εμπράγματη του ορυκτού πλούτου (και όχι μόνον της χώρας ) φαίνεται, πως περιλαμβάνει η δανειακή σύμβαση που υπέγραψε η Αθήνα στις 26-27 Οκτωβρίου 2011. Βάσει του περιβόητου πλέον άρθρου 13 -στο Κείμενο Συμπερασμάτων της Συνόδου Κορυφής- περιλαμβάνονται πρόνοιες μέσω των οποίων θα εκχωρούνται ακόμη και απευθείας στους δανειστές τα έσοδα από την πιθανή εκμετάλλευση κοιτασμάτων φυσικού αερίου-υδρογονανθράκων.
Το Moneypost.gr έχει αναφερθεί αρκετές φορές στη μεγαλύτερη εκχώρηση της ελληνικής πλευράς, που πολύ φοβούμεθα πως θα βρει μπροστά της τους επόμενους μήνες και αφορά στην υπαγωγή του ελληνικού χρέους από το εθνικό νομικό πλαίσιο στο καλούμενο βρετανικό δίκαιο. Μάλιστα πρόσφατα, είχαμε αναφερθεί στον κίνδυνο να συμπεριληφθούν στο πακέτο εμπράγματων δεσμεύσεων συμβόλαια εκμετάλλευσης ορυκτού πλούτου αλλά και εξόρυξης πετρελαίου-φυσικού αερίου.
Σε σχετική ανάρτηση (17/1) υπό τον εύγλωττο τίτλο «το βρετανικό δίκαιο “ρουφάει” τα ελληνικά πετρέλαια- Εξαφάνισαν τα κοιτάσματα πριν τα… βρουν», αναδεικνυόταν ακριβώς αυτός ο κίνδυνος που για ευνόητους λόγους κρατείται μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, με την πλειονότητα των ελλήνων να μην γνωρίζει ουσιώδεις υποχρεώσεις που θα απορρέουν από την νέα δανειακή σύμβαση και θα υποθηκεύουν το μέλλον των παιδιών μας για δεκαετίες.
Θα πείτε εδώ ολόκληρος υπουργός της κυβέρνησης ΓΑΠ, ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης ομολογεί πως «δεν διάβασε το μνημόνιο», με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται…
Οι δανειστές ζητούν εγγυήσεις και όσο τα πολυδιαφημισμένα προγράμματα αποκρατικοποίησης (δηλαδή ξεπούλημα των ΔΕΗ, ΟΠΑΠ), αξιοποίησης (…τύπου Ελληνικού), ή τα περίφημα σχέδια για ενεργειακά προγράμματα (…σαν το ΗΛΙΟΣ ), δεν προχωρούν άρα δεν αποφέρουν έσοδα, τόσο ο κίνδυνος εμπράγματης υποθήκευσης ορυκτού πλούτου - κοιτασμάτων αερίου και υδρογονανθράκων μεγαλώνει. Σύμφωνα με τον φιλόδοξο σχεδιασμό της κυβέρνησης ΓΑΠ οι αποκρατικοποιήσεις (και όλα τα συναφή ) θα έπρεπε μέχρι το 2015 να έχουν αποφέρει μεγάλο μέρος από το πακέτο των 50 δισ. ευρώ.
Έτσι όπως πηγαίνουν τα πράγματα, είναι ζήτημα εάν θα συγκεντρωθούν μετά βίας 8 με 10 δισ. ευρώ και αυτά με το καλύτερο σενάριο. Τα υπόλοιπα; Απάντηση στο καίριο ερώτημα ενδέχεται να δίνεται μέσω του περιβόητου άρθρου 13 που σύμφωνα με το defencenet.gr, αναφέρει επί λέξει ότι «Greece commits future cash flows from project Helios or other privatization revenue in excess of those already included in the adjustment programme to further reduce indebtedness of the Hellenic Republic by up to 15 billion euros with the aim of restoring the lending capacity of the EFSF».
Joffrey Postman

Πηγή:

Οι αγκαλιές Βελόπουλου με τη "μαφία του Θερμαϊκού"

2012-01-25T15:25:00.000+02:00

Νέες φωτογραφίες - που αποκαλύπτει "Το Βήμα" -, δείχνουν τις στενές σχέσεις του βουλευτή του ΛΑΟΣ Κυριάκου Βελόπουλου με ορισμένους από τους "τοκογλύφους του Θερμαϊκού".
Σε μία από αυτές εικονίζεται ο κ. Βελόπουλος να χειροκροτεί τον φερόμενο ως επικεφαλής του μεγαλύτερου κυκλώματος τοκογλυφίας Μάρκο Καραμπέρη, ενώ πίσω τους, με το μικρόφωνο στο χέρι βρίσκεται ο κατηγορούμενος για τη μαφία της Θεσσαλονίκης Δ. Λογοθέτης.
Σε άλλη φωτογραφία, ο βουλευτής του ΛΑΟΣ ποζάρει αγκαλιά με τον δεύτερο άνδρα, ο οποίος κατηγορείται ότι βοηθούσε στις παράνομες τραπεζικές συναλλαγές του κυκλώματος.
Ο κ. Βελόπουλος, μέχρι στιγμής, δεν έχει προχωρήσει σε κανένα διευκρινιστικό σχόλιο για τις φωτογραφίες αυτές, οι οποίες φέρεται να έχουν ληφθεί σε νυκτερινό κέντρο της συμπρωτεύουσας, το φθινόπωρο του 2010, σε εκδήλωση για την υποψηφιότητα του βασικού κατηγορούμενου Μάρκου Καραμπέρη ως υποψήφιου περιφερειάρχη Ημαθίας.
Σύμφωνα με το "Βήμα", φαίνεται ότι σειρά συναντήσεων με τα ίδια άτομα που είχαν πρωταγωνιστικό ρόλο στην υπόθεση τοκογλυφίας, είχε και ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ Γιώργος Καρατζαφέρης.

Ντόμινο εξελίξεων μετά το κλείσιμο του Megaupload!

2012-01-25T15:05:00.000+02:00

Ντόμινο εξελίξεων προκαλεί, όπως όλα δείχνουν, το κλείσιμο του Megaupload από την Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση των ΗΠΑ.
Μόλις χθες, το Filesonic μια εξίσου σημαντική υπηρεσία file-sharing και μεγάλος ανταγωνιστής του Megaupload διέκοψε σχεδόν τη λειτουργία της.
Για την ακρίβεια μόνο όσοι έχουν δημιουργήσει λογαριασμό έχουν τη δυνατότητα να κατεβάζουν αρχεία. Όχι οποιαδήποτε αρχεία όμως αλλά μόνο όσα έχουν ανεβάσει οι ίδιοι.
Το Filesonic λειτουργεί πια λοιπόν μόνο ως χώρος προσωπικής αποθήκευσης και όχι διαμοιρασμού. Ταυτόχρονα έχει διαγραφεί και η σελίδα της εταιρείας στο Facebook. Αν και οι λόγοι δεν είναι σαφείς, αναλυτές υποστηρίζουν ότι θα μπορούσε να περιέχει σχόλια χρηστών τα οποία ενδέχεται να χρησιμοποιηθούν εναντίον του Filesonic σε περίπτωση δίωξης από τις ομοσπονδιακές αρχές.
Αν και το Filesonic είχε συνεργαστεί με την Vobile προκειμένου να ελέγχει τα αρχεία που διαμοιράζονται για τυχόν παραβιάσεις του νόμου περί πνευματικής ιδιοκτησίας, φαίνεται ότι η κίνηση δεν ήταν αρκετή.
Προς το παρόν βέβαια δεν έχει γίνει κάποια δήλωση και όλοι βρίσκονται εν αναμονή των εξελίξεων. Παρόλο που η εταιρεία έχει γραφεία εκτός των ΗΠΑ, πολλοί από τους server που χρησιμοποιεί βρίσκονται σε αμερικάνικο έδαφος. Δεν είναι σαφές λοιπόν ποιου κράτους η νομοθεσία θα πρέπει να εφαρμοστεί.

Πηγή:

Vprc, δημοσκόπηση-σοκ: Πέμπτο κόμμα το ΠΑΣΟΚ, δεύτερη η Δημοκρατική Αριστερά

2012-01-25T14:54:00.001+02:00

NΔ 30,5%

ΔΗΜ.ΑΡ 13%

ΚΚΕ 12,5%

ΣΥΡΙΖΑ 12,5%

ΠΑΣΟΚ 12%

ΛΑΟΣ 6%

Ο.Π.3%

Tην πέμπτη θέση στην εκτίμηση της πρόθεσης ψήφου καταλαμβάνει το ΠΑΣΟΚ, σύμφωνα με την νέα δημοσκόπηση της εταιρείας Vprc που δημοσιεύεται αναλυτικά στο αυριανό τεύχος του περιοδικού «Επίκαιρα».

Την πρώτη θέση καταλαμβάνει η ΝΔ με 30,5%, την δεύτερη η Δημοκρατική Αριστερά με 13%, ενώ τις επόμενες δύο θέσεις μοιράζονται ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ με το ίδιο ακριβώς ποσοστό(12,5%). Το ΠΑΣΟΚ έρχεται πέμπτο, με ελαφρώς χαμηλότερο ποσοστό (12%) από τα προηγούμενα τρία κόμματα.

Η νέα δημοσκόπηση αποτυπώνει την κρίση του πολιτικού συστήματος με την διάχυση της ψήφου σε πολλά κόμματα, από τα οποία το ΛΑΟΣ, που βρίσκεται σε καθοδική πορεία, διεκδικεί ποσοστό 6%. Οι Οικολόγοι Πράσινοι συνεχίζουν να βρίσκονται στο όριακό για την είσοδο στη Βουλή 3%, ενώ η Δημοκρατική Συμμαχία, το Αρμα Πολιτών και η Χρυσή Αυγή μοιράζονται το ίδιο ποσοστό(2.5%). Περίπου 1% κερδίζει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και 0,7% το Κόμμα Κυνηγών, που εμφανίζεται πλέον σταθερά σε όλες τις δημοσκοπήσεις.

Τα εντυπωσιακά αυτά αποτελέσματα, αν αποτυπωθούν και στις επόμενες δημοσκοπήσεις, μεγαλώνουν την αβεβαιότητα για τις μετεκλογικές πολιτικές εξελίξεις: η ΝΔ που δεν χάνει αλλά και δεν κερδίζει σε εκλογική δύναμη, δεν μπορεί να σχηματίσει συμμαχική κυβέρνηση ούτε με το ΛΑΟΣ ούτε όμως και με το ΠΑΣΟΚ, αν τα δύο τελευταία συνεχίσουν την καθοδική τους πορεία. Περισσότερα ομως στοιχεία και αναλύσεις , παράλληλα με την δημοσίευση των εντυπωσιακών νέων δεδομένων στα «Επίκαιρα».

Συνεχίζουν τις επιθέσεις οι Anonymous

2012-01-25T14:25:00.000+02:00

Ο Ιανουάριος του 2012 έχει θέσει σοβαρή υποψηφιότητα για τον άτυπο τίτλο του πλέον ταραγμένου μήνα στην ιστορία του παγκόσμιου Internet. Η διαβόητη ομάδα hackers Anonymous συνεχίζει να επιτίθεται σε sites υπηρεσιών εμπορικών συμφερόντων.
Η πλέον πρόσφατη επίθεση είχε ως θύμα την online υπηρεσία της Ομοσπονδιακής Επιτροπής Εμπορίου (Federal Trade Commision).
Φυσικά, το κίνητρο των Anonymous ήταν η εκδίκηση για το κλείσιμο της online υπηρεσίας Megaupload, αλλά και η συνεχιζόμενη αντίσταση στα νομοσχέδια SOPA και PIPA.
Οι Anonymous αντικατέστησαν την αρχική σελίδα της FTC με ένα μήνυμα που ανέφερε μεταξύ άλλων τα εξής:
«Αν περάσουν οι νόμοι SOPA/PIPA/ACTA θα εξαπολύσουμε ανελέητο πόλεμο κατά του επιχειρηματικού Internet, καταστρέφοντας δεκάδες κυβερνητικά και εμπορικά sites. [...] Συγκεντρώνουμε τις συμμαχικές στρατιές του σκότους για την επόμενη επιδρομή μας. Βρισκόμαστε ήδη σε εκατοντάδες rooted server [...]»
Και η ένταση συνεχίζεται…

Πηγή:

Με επιλεκτική χρεοκοπία απειλεί την Ελλάδα η Standard & Poor’s

2012-01-25T14:05:00.000+02:00

Ο οίκος πάντως δεν «βλέπει» ότι θα τεθεί σε κίνδυνο η αξιολόγηση της Ευρωζώνης από μια ελληνική χρεοκοπία - «Ανήσυχο» εμφανίζεται το ΔΝΤ

Σε αντικρουόμενες εκτιμήσεις για τις επιπτώσεις μιας ενδεχόμενης άτακτης χρεοκοπίας του ελληνικού δημοσίου στις υπόλοιπες χώρες της Ευρωζώνης, ιδίως στις οικονομίες της Ευρωπεριφέρειας που παραμένουν ευάλωτες στην κρίση χρέους, προέβησαν, χθες, ΔΝΤ και Standard & Poor's. Η S&P ξεκαθάρισε πως θα υποβαθμίσει σε καθεστώς επιλεκτικής χρεοκοπίας (selective default) την πιστοληπτική αξιολόγηση του ελληνικού δημοσίου μόλις ολοκληρωθεί το PSI, υποστηρίζοντας, όμως, πως αυτό δεν είναι δεδομένο ότι η χρεοκοπία της Ελλάδας θα θέσει σε κίνδυνο την αξιολόγηση της Ευρωζώνης.

Την ίδια ώρα, όμως, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, παρουσιάζοντας τις επικαιροποιημένες του εκτιμήσεις για την προοπτική ανάπτυξης παγκοσμίως -με τις οποίες επιδείνωσε τις προβλέψεις του τονίζοντας πως η ευρωπαϊκή κρίση χρέους κλιμακώνεται και απαιτείται λήψη μέτρων- εμφανίστηκε ανήσυχο για τις επιπτώσεις μιας ενδεχόμενης άτακτης χρεοκοπίας του ελληνικού δημοσίου.

Ειδικότερα, το ΔΝΤ τόνισε, χθες, πως εάν υπάρξει άτακτη χρεοκοπία στην Ελλάδα ή σε κάποια άλλη χώρα, η Ευρωζώνη θα πρέπει να λάβει τα απαραίτητα μέτρα ώστε να διασφαλίσει πως θα αποφευχθεί η «μόλυνση» και σε άλλες οικονομίες. Τόνισε, παράλληλα, πως στόχος του PSI, που επιχειρείται αυτή τη στιγμή, παραμένει η μείωση του ελληνικού δημοσίου χρέους στο 120% του ΑΕΠ έως το 2020, επίπεδα τα οποία οποία κρίνονται βιώσιμα.

Οσον αφορά στη Standard & Poor's, ο επικεφαλής του διεθνούς οίκους για τις κρατικές αξιολογήσεις J. Chambers, μιλώντας χθες σε εκδήλωση της Bloomberg Link, ξεκαθάρισε πως ο οίκος είναι πιθανόν να υποβαθμίσει την πιστοληπτική αξιολόγηση της Ελλάδας στην κατηγορία της επιλεκτικής χρεοκοπίας (selective default) μόλις ολοκληρωθεί το PSI. Τόνισε, όμως, πως αυτή η κίνηση, που είναι σε γενικές γραμμές προεξοφλημένη από τις αγορές, δεν θα πλήξει απαραίτητα την αξιοπιστία της Ε.Ε. ως εκδότη χρέους. «Δεν είναι δεδομένο ότι η χρεοκοπία της Ελλάδας θα προκαλέσει ντόμινο στην Ευρωζώνη», δήλωσε χαρακτηριστικά ο κ. Chambers.

Πηγή:

ΚΥΡΙΕ ΧΡΥΣΟΧΟΪΔΗ, ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΑΠΟ ΚΑΡΔΙΑΣ!

2012-01-25T13:45:00.000+02:00

Του ΝΙΚΟΥ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ*

«Δεν διάβασα το μνημόνιο, γιατί είχα άλλες υποχρεώσεις.

Είχα άλλα καθήκοντα.

Είχα να αντιμετωπίσω το έγκλημα ως υπουργός Προστασίας του Πολίτη.

Δεν ήταν δική μου δουλειά»!

Αυτή είναι η δήλωση που έκανε χτες (στο ΣΚΑΪ) ο Χρυσοχοΐδης.

Και μετά από αυτό που εκστόμισε τούτος ο «ταγός» του έθνους δε χρειάζεται τίποτα, μα τίποτα περισσότερο. Είναι η ώρα να προβούμε στις απαραίτητες «συστάσεις».

Εχουμε και λέμε, λοιπόν:

- Αυτός, ο Χρυσοχοΐδης, είναι ο ίδιος που διατελεί ανελλιπώς υπουργός και υφυπουργός στις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ - και τώρα του Παπαδήμου - από το 1994...

- Αυτός, ο Χρυσοχοΐδης, είναι ο ίδιος που από το 2003 μέχρι το 2005 διατέλεσε ακόμα και γραμματέας του ΠΑΣΟΚ, του κόμματος δηλαδή που κυβερνάει την Ελλάδα τα 21 από τα 38 χρόνια της μεταπολίτευσης...

- Αυτός, ο Χρυσοχοΐδης, έχει υπάρξει εκλεκτός κατά σειρά του Α. Παπανδρέου, του Κ. Σημίτη, του Γιώργου Παπανδρέου και τώρα του Λ. Παπαδήμου...

Εν κατακλείδι:

Αυτός, ο Χρυσοχοΐδης,

ο ίδιος που ψήφισε το μνημόνιο,

ο ίδιος που εφάρμοσε το μνημόνιο,

ο ίδιος που ελεεινολογούσε εναντίον οποιουδήποτε αμφισβητούσε το μνημόνιο,

ο ίδιος που μετά το... άλλαξε το τροπάρι και έλεγε ότι «γίναμε αποικία» (!) με το μνημόνιο,

ο ίδιος που τώρα μας δηλώνει (...συντετριμμένος για το «λάθος» του!) ότι «δεν διάβασε το μνημόνιο» (!!!),

αξίζει (σ.σ.: δεν είναι σχήμα λόγου - ναι, αξίζει!) όλη μας την ευγνωμοσύνη! Αξίζει όλη μας τη συμπάθεια! Αξίζει όλα τα «ευχαριστώ» από τα βάθη της καρδιάς του ελληνικού λαού!

Είναι απλό:

Η περίπτωση «Χρυσοχοΐδη» είναι μια περίπτωση που υπερβαίνει κατά πολύ το συγκεκριμένο φυσικό πρόσωπο. Οι δηλώσεις του δεν έχει σημασία αν προσδιορίζουν τον άνθρωπο - αν ήταν έτσι δε θα ασχολούμασταν - αλλά ότι προσδιορίζουν ένα ολόκληρο σύστημα. Τα λεγόμενά του ξεπερνούν την όποια «ατομική σφραγίδα» και συνιστούν μια ανεπανάληπτη προσφορά που προέρχεται εν συνόλω από την πολιτική τάξη που εκπροσωπεί ο Χρυσοχοΐδης:

Εν ολίγοις:

Ο Χρυσοχοΐδης με μια του μόνο κουβέντα κατάφερε να αποτυπώσει ό,τι άλλοι (και μεις μαζί τους) πασχίζουν να καταδείξουν για μια ολόκληρη ζωή και πάλι δεν τα καταφέρνουν:

Κατάφερε - με τρόπο ανεπανάληπτο, λιτό, αψεγάδιαστο - να δείξει και να αποδείξει

το «πώς» μας κυβερνούν και

το «ποιοι» είναι αυτοί που μας κυβερνούν!

Κατάφερε, δηλαδή, να ακτινογραφήσει όλους τους λόγους για τους οποίους ο ελληνικός λαός έχει μια μόνο επιλογή: Να απαλλαγεί από το οικονομικό και πολιτικό καθεστώς των πράσινων, γαλάζιων και μαύρων «Χρυσοχοΐδηδων» που ορίζουν τις τύχες μας, που καθορίζουν το «είναι» μας και ρημάζουν τη ζωή τη δική μας και των παιδιών μας!

* Δημοσιεύτηκε στο Ριζοσπάστη την Τετάρτη 25 Ιανουαρίου

Ένας διάλογος με τον Θόδωρο Αγγελόπουλο

2012-01-25T13:10:00.000+02:00

To νέο του απρόσμενου θανάτου του Θ. Αγγελόπουλου πάγωσε όλους μας. Θα προσπαθήσουμε τις επόμενες μέρες να κάνουμε ένα αφιέρωμα στο έργο του. Ίσως να μην καταφέρουμε να είναι αντάξιο του, αλλά μπορεί να είναι αντάξιο του τι σήμαινε για εμάς. Όποιος θέλει και μπορεί να μας βοηθήσει είναι ευπρόσδεκτος.

Για αρχή θυμηθήκαμε μια συζήτηση στην οποία μερικοί από εμάς στάθηκαν τυχεροί και παρευρέθηκαν. Έλαβε χώρα στις 27/4/2009 στον κινηματογράφο Τριανον μετά από πρόταση του ίδιου του σκηνοθέτη. Ήταν μια ειδική προβολή της “Σκόνης του χρόνου” για τις Αναιρέσεις που συνοδεύτηκε με εκδήλωση- συζήτηση.

Ξεκίνησε με τρεις εισηγήσεις, που θα αναρτηθούν αργότερα. Στη συνέχεια ακολούθησε διάλογος με το σκηνοθέτη. Τον παραθέτουμε:

Ερώτηση (Ντίνα Ρέππα): Γιατί αυτοκτονεί ένα μέρος της ιστορίας;Αγγελόπουλος: Δεν αυτοκτονεί ένα κομμάτι της ιστορίας. Πολλές φορές μια πράξη τόσο απελπισμένη σημαδεύει περισσότερο το μέλλον από οτιδήποτε άλλο. Σκεφτείτε το έτσι.
Ερώτηση (Βασίλης Τσιράκης): Αν στη δεκαετία του ’90 το ζήτημα της μετανάστευσης ήταν αυτό που έδινε ερεθίσματα στην τέχνη, πιστεύω σε αυτή τη δεκαετία που διανύουμε το ζήτημα της εργασίας είναι ίσως αδικημένο από την τέχνη. Πιστεύω ότι όλοι έχουμε να διηγηθούμε ιστορίες από την εργασία τη δικιά μας αλλά και γενικότερα. Αλλά πολύ περισσότερο έχουμε την ανάγκη να προσλάβουμε εικόνες αναπλασμένες που θα έχουν ανακληθεί μέσα από την τέχνη. Κι έχουμε μεγάλη ανάγκη να το κάνουμε αυτό μιας και πιστεύω ότι σήμερα με την εργασία «παίζονται» διάφορα πράγματα. Το έργο του σκηνοθέτη, εκτός του ότι ψηλαφεί ανοικτές πληγές, ψηλαφεί και το μέλλον. Δηλαδή, σε όλη αυτή τη διαδρομή από τον Μεγαλέξανδρο και την ψηλάφιση των χωρών του «υπαρκτού σοσιαλισμού» και γενικότερα της εξουσίας, ή τον Μελισσοκόμο που εμείς τότε τον πήραμε σαν το προοίμιο της διάσπασης της ΚΝΕ, ή το Μετέωρο βήμα του πελαργού με το θέμα της μετανάστευσης που δεν είχε πάρει ακόμα όλα αυτά τα κοινωνικά στοιχεία και ήταν πραγματικά μια ψηλάφιση στο μέλλον. Για μένα η ωραιότερη στιγμή του έργου του είναι αυτή στο Βλέμμα του Οδυσσέα πριν ξεκινήσει το πλάνο σεκάνς με το κεφάλι του Λένιν, όπου κλαίει ο πρωταγωνιστής και τον ρωτάει η Μόργκενσεν «γιατί κλαις;» και της απαντάει «κλαίω γιατί δεν μπορώ να σε αγαπήσω». Αυτό δεν το πήρα ερωτικά, αλλά καθαρά πολιτικά.
Αγγελόπουλος: Μιλήσατε για την εργασία. Όλη μου η δουλειά είναι μια προσπάθεια αναζήτησης μιας οραματικής σχέσης με το μέλλον. Αυτή είναι όλη μου η προσπάθεια. Ακόμα κι όταν αυτοκτονεί κάποιος, ακόμα κι αν το τέλος μοιάζει απαισιόδοξο, ακόμα κι αν διατρέχει μια μελαγχολία όλη μου τη δουλειά, δεν παύει να είναι μια αναζήτηση της οραματικής σχέσης με το μέλλον. Λέει κάπου ο Μπρούνο Γκάντζ στην Μια αιωνιότητα και μια μέρα: «Αύριο, πόσο κρατάει το αύριο;». Θα πρόσθετα, ποιο είναι το αύριο;

Ερώτηση (Ειρήνη Δαφέρμου): Τη σκόνη του χρόνου, τη διατρέχει το όραμα του τρίτου φτερού. Τίποτα δεν τελειώνει και τίποτα δεν αρχίζει κι επειδή το μέλλον είναι κάτι που δεν γνωρίζουμε, ίσως αυτό είναι και το τρίτο φτερό. Κάτι που δεν υπάρχει, αλλά μπορεί να φυτρώσει σε έναν άγγελο από ένα ποίημα κι αυτό να είναι η ουτοπία, η ανασυγκρότηση του οράματος για το μέλλον. Κάτι που θέλει ποίηση και αγγελικό τρόπο, πέρα δηλαδή από την ήττα, τον πόνο και την όποια αντίληψη για την ανατροπή και το νέο κόσμο κυριάρχησε τον εικοστό αιώνα. Μια φωνή που λέει ότι για να γίνει οτιδήποτε χρειάζεται άγγελο, ποίηση και όραμα.

Αγγελόπουλος: Δεκτή η ανάγνωση. Νομίζω, ότι μία από τις δυνατότητες, ενός έργου που σέβεται τον εαυτό του και κυρίως σέβεται τον θεατή, τον συνομιλητή, που σέβεται τα μάτια του άλλου είναι να του επιτρέπει να κάνει τη δική του ανάγνωση. Οι πολλαπλές αναγνώσεις δείχνουν, ότι το έργο έχει ένα βάθος που επιτρέπει τις πολλαπλές αναγνώσεις. Αλλά όχι, όμως, τις παρανοήσεις. Υπάρχει μια διαχωριστική γραμμή.

Ερώτηση (Δημήτρης Δεσύλλας): Ο Νταφόε που δεν έχει όνομα στην ταινία, απαντάει στο ξέσπασμα της Χέλγκα, την οποία έχει παραμελήσει ότι «σπίτι μου είναι οι ιστορίες που αφηγούμαι και δεν μπορώ να κάνω αλλιώς». Αυτό είναι τεράστιο θέμα σε σχέση με την τέχνη και τη σχέση της με τη ζωή, σε σχέση με την στράτευση, με την οικογένεια, με την κοινωνία κλπ. Μπορούμε να κάνουμε αλλιώς;

Αγγελόπουλος: Όχι. Αυτό λέω στη γυναίκα μου κάθε μέρα. Ότι δεν μπορώ να κάνω αλλιώς. Είμαι σχεδόν καταδικασμένος να υπηρετώ αυτό το πράγμα. Είναι ταυτόχρονα μοίρα και λύτρωση.

Ερώτηση (…): Είναι πολύ σοβαρή η άποψη που περάσατε μέσα από την ταινία, ότι «εγώ δεν μπορώ να κάνω αλλιώς, αυτό ξέρω μόνον να κάνω, με αυτό θα ασχολούμαι». Όμως αν βασιστούμε και στο τέλος της ταινίας στο οποίο ο παππούς παίρνει το παιδί να το πάει στην επόμενη φάση κι όχι ο πατέρας, σημαίνει ότι ο Αγγελόπουλος θα πρέπει να μην ασχολείται καθόλου με τα παιδιά του. Δηλαδή, η γυναίκα σας ασχολείται με τα πάντα κι εσείς είστε απομονωμένος σκεφτόμενος το επόμενο έργο σας; Ο εργάτης, η μεσαία τάξη κλπ έχει την πολυτέλεια να απομονωθεί από τα πάντα, διαβάζοντας και σκεπτόμενος ποιο είναι το όραμα της νέας Αριστεράς και να δέχεται να ασχολείται με όλα η γυναίκα; Υπάρχουν περιπτώσεις διανοούμενων που κάπως έτσι πέρασαν τη ζωή τους. Είναι αριστερή άποψη και θέση αυτό; Αν ξαναγυρίζατε την ταινία από την αρχή τι θα αλλάζατε;

Αγγελόπουλος: Νομίζω ότι οι αλλαγές θα ήταν τέτοιες που δε θα άλλαζαν τη νοηματική της ταινίας. Θα άλλαζα ελαφρά κάποια σημεία πάνω στην αισθητική. Μόνο. Έχω δει την ταινία πάρα πολλές φορές κι έχω σκεφτεί και νομίζω ήταν ακριβώς αυτό που ήθελα να κάνω. Αυτό δεν γίνεται πάντα. Βέβαια κι εδώ υπάρχει μία σχετικότητα, αλλά είναι μικρότερη από άλλα έργα. Ο Τρυφώ έλεγε πετυχαίνουμε πάντα μόνο ένα το πολύ 30% των προθέσεών μας. Όταν ξεκινάς νομίζεις ότι το ποτήρι είναι τελείως γεμάτο κι ότι δεν έχεις παρά να το πιεις. Στην πραγματικότητα πίνεις ένα μέρος. Αυτό είναι γεγονός. Υπάρχει και μια τελείως πρακτική δυσκολία˙ η μετάβαση από το όραμα στην καθημερινότητα, στην πρακτική. Γιατί ένα κινηματογραφικό έργο φτιάχνεται από πολλούς ανθρώπους˙ υπάρχει μια συλλογικότητα στην κατασκευή. Τα πλεονεκτήματα και οι αδυναμίες του καθένα εγγράφονται μέσα στο έργο. Και οι δικές μου και των άλλων. Άρα υπάρχει μία σχετικότητα όσον αφορά το αποτέλεσμα. Πάντα, και νομίζω ότι αυτό υπάρχει σε όλα τα έργα τέχνης, και κυρίως σε αυτά που αναγκάζεται κανείς να χρησιμοποιήσει και άλλους ανθρώπους και μέσα, που δεν είναι απλώς ένα μολύβι. Η σύνθεση έχει πολύ μεγαλύτερες δυνατότητες. Είναι πολύ πιο ελεύθερη. Είναι ένας μόνο. Αυτός που φαντάζεται κι αυτός που τιμωρείται. Σε μια ταινία είναι πολλοί. Όσον αφορά τη γυναίκα μου. Όταν θα τη συναντήσεις να τη ρωτήσεις.

Ερώτηση (Αντώνης Κασίτας): Βλέπουμε στις ταινίες σας μια διαλεκτική σχέση του παρελθόντος με το μέλλον. Αυτό το υπέροχο πλάνο του Σπύρου με τη μικρή Ελένη που τη φωνάζει, του δίνει το χέρι του και προχωρούν μαζί περνώντας την Πύλη του Βρανδεμβούργου, στο τέλος της ταινίας…

Αγγελόπουλος: Να κάνω μια μικρή διόρθωση. Είναι μια περίεργη ιστορία, που δεν ξέρω κατά πόσο γίνεται κατανοητή. Μοιάζει να είναι ένα είδος νεκρανάστασης. Σαν να είναι η ίδια Ελένη που βγαίνει, που ανασηκώνεται. Είναι σαν αυτοί οι δύο άνθρωποι να ξανασυναντιούνται μέσα από το σώμα ενός παιδιού. Είναι ένα ερωτικό κάλεσμα. Μέσα από αυτό το μικρό παιδί είναι όλο το παρελθόν – μιας και βγαίνει από το σώμα της γιαγιάς – και είναι όλο το μέλλον.

Ερώτηση (συνέχεια): …Πάνω σε αυτό το σημείο θα ήθελα να σταθώ. Επειδή, εμείς εδώ είμαστε μια νέα Αριστερά που ψαχνόμαστε και ψάχνουμε και θέλουμε να κάνουμε και ρήξεις… Δεν θα πρέπει το μέλλον για να προχωρήσει περισσότερο από το παρόν, να έρθει σε σύγκρουση με το παρελθόν; Βγάλαμε τα ιστορικά συμπεράσματά μας από το παρελθόν;

Αγγελόπουλος: Αυτό είναι ένα ερώτημα. Το θέμα είναι ότι μια ταινία δεν είναι ένα εγχειρίδιο ιστορίας, απλώς φέρνει στην επιφάνεια την πορεία των ανθρώπων, των ηρώων της ταινίας, μέσα στην ιστορία. Αλλά και μέσα από τις προσωπικές τους ιστορίες. Μην ξεχνάμε ότι η προσωπική μας ιστορία, έχει σημαντικό ρόλο σε σχέση με το διάλογό μας με τη μεγάλη ιστορία. Πάντα έτσι είναι. Με αυτή την έννοια, τμηματικά μπορούμε να κάνουμε αφαιρέσεις. Όμως, η προσωπική μας ζωή είναι παρούσα. Απαιτεί και διαμορφώνει. Κι αυτό δεν μπορεί να το αποφύγει κανείς. Ένας θάνατος ή ένας έρωτας έχουν ένα διάλογο με την ιστορία, τον προσωπικό μας διάλογο με την ιστορία.

Ερώτηση (Γιώργος Μανιάτης): Αυτή η ταινία δεν μου άρεσε τόσο πολύ όσο οι προηγούμενες. Είχε μια σχηματικότητα που σε ορισμένα σημεία δεν την κατάλαβα. Είδα μια σχηματικότητα που τη θεώρησα βεβιασμένη, όπως για παράδειγμα, η σκηνή με τις μηχανές και το μαχαίρωμα. Ξέρω πού παραπέμπει, μιας κι έχετε αναφερθεί σε αυτό. Μου έκανε εντύπωση ότι βγάλατε τη μεσαία γενιά από την ιστορία. Δηλαδή, είναι ένας παππούς και μια εγγονή. Δεν ξέρω τη προοπτική έχει αυτό. Είναι η δική σας ανάγνωση. Η μεσαία γενιά, ο γιος δηλαδή, αρκέστηκε στο ρόλο του αφηγητή – ο οποίος είναι πολύ σημαντικός ρόλος – αλλά είναι μια γενιά που απουσιάζει στον ιστορικό χρόνο στην ταινία σας και θα ήθελα να λέγατε κάτι πάνω σε αυτό, εάν η δική μου προσέγγιση έχει κάποια αξία. Επειδή και οι ομιλητές αναφέρθηκαν στο ποιητικό και ουτοπικό στοιχείο του παρόντος και του μέλλοντος κι επειδή κατά κόρον γίνεται αυτή η αναφορά, δεν πιστεύω ότι το μέλλον είναι τόσο ουτοπικό ή πρέπει να είναι τόσο ουτοπικό, ούτε το παρόν τόσο ποιητικό όσο παρουσιάζεται σε συζητήσεις. Έχω την αίσθηση, επειδή ο Θανάσης μίλησε πολύ για το Σεφέρη, θα έλεγα ότι οι ταινίες σας – κι αυτή συγκεκριμένα – έχει περισσότερο τη δομή ενός έργου του Έζρα Πάουντ και λιγότερο του Σεφέρη. Αυτές οι αναφορές στον ιστορικό χρόνο – δεν έχει σημασία αν είναι λογοτεχνικός χρόνος – αυτό το «παίξιμο» με το χρόνο που έχετε, μου δίνει αυτή την αίσθηση, και θα ήθελα κάποια τοποθέτηση σε αυτό το ζήτημα.

Αγγελόπουλος: Πάμε από το τέλος σε σχέση με το χρόνο. Το πρόβλημα του χρόνου ήταν πάντοτε ένα από τα ερωτήματα και μία από τις προσπάθειες να ξεπεραστεί η συμβατική αντίληψη για το χρόνο. Ή τουλάχιστον για μένα συμβατική αντίληψη: παρελθόν, παρόν, μέλλον. Στο Θίασο υπάρχει η ταυτόχρονη ύπαρξη παρελθόντος – παρόντος μέσα στο ίδιο πλάνο, σαν να μη διαχωρίζονται, σαν να συνυπάρχουν. Μόνο που αυτό τότε ήταν μια αντίληψη συλλογικής μνήμης ή συλλογικής αντίληψης για το χρόνο. Ήταν ομάδες, ήταν ιστορία, ήταν μια μπρεχτική αντίληψη για τη δραματουργία και την πολιτική. Όμως, παρ’ όλα όσα λέει η Αιμιλία, εγώ έχω επιστρέψει στον Αριστοτέλη, για έναν πολύ σημαντικό λόγο. Η κάθαρση έρχεται μετά από τα παθήματα. «Την των τοιούτων παθημάτων κάθαρσιν». Και κάθαρση είναι η απελευθέρωση. Ο χρόνος για μένα τώρα πια και όπως υπάρχει σε αυτή την ταινία, είναι ένας. Δεν υπάρχει παρελθόν, παρόν, μέλλον. Είναι ένας. Είμαστε εμείς. Με το παρελθόν το οποίο φέρνουμε και το οποίο υπάρχει και δεν μπορούμε να απαλλαγούμε. Με το παρόν. Και το μέλλον είναι αυτό που θα λέγαμε «από ένα σημείο και μετά»˙ υπάρχει ένα μέλλον, το οποίο όμως εγγράφεται στο παρόν. Υπάρχει και η γνωστή αντίληψη του Έλιοτ που λέει «ο μέλλων χρόνος και ο παρελθών χρόνος, είναι παρών χρόνος». Εμείς είμαστε ο χρόνος. Με αυτή την έννοια, δεν διαχωρίζεται πια τίποτα και αυτό προσπαθεί να δείξει η ταινία. Ίσως για πρώτη φορά να γίνεται στο σινεμά. Όπως ήταν για πρώτη φορά στο Θίασο, που η συλλογική μνήμη παρουσιαζόταν όπως παρουσιαζόταν. Δεν υπάρχει προηγούμενο, τουλάχιστον στο σινεμά. Μιλάμε για μια πολύ συγκεκριμένη αντίληψη, ιδωμένη από μια πλευρά που μοιάζει περίπλοκη. Γιατί κάποιος μου είπε ότι υπάρχουν φύλλα χρόνου κάθε τόσο που συμπλέκονται κι εγώ έλεγα ότι δεν υπάρχουν φύλλα χρόνου γιατί δεν διακόπτεται ποτέ ο χρόνος, είναι παρών ο χρόνος. Κι αυτό τι νόημα έχει; Το νόημα που έχει είναι ότι δεν υπάρχει νοσταλγία του παρελθόντος. Υπάρχει το παρελθόν. Δεν υπάρχει η αδυναμία του παρόντος γιατί υπάρχει το παρόν και μέσα στο παρόν υπάρχει και η αδυναμία και η δυνατότητα. Και το μέλλον; Δεν υπάρχει το μέλλον γιατί το μέλλον είναι μια ιστορία που φτιάχνεται την ίδια στιγμή. Η επόμενη στιγμή είναι μέλλον. Μίλησα για οραματική σχέση με το μέλλον, αλλά είναι στο παρόν η οραματική σχέση με το μέλλον. Όταν διαχωρίζουμε το χρόνο είναι σαν να αναθέτουμε στο χρόνο την εκτέλεση των επιθυμιών μας. Αντίθετα όταν ο χρόνος είμαστε εμείς, είναι όλα τώρα.

Ερώτηση (Βασίλης Τσιράκης): Είναι ο χρόνος ο τόπος της Ιστορίας δηλαδή;

Αγγελόπουλος: Ναι. Το είπατε σωστά.

Ερώτηση (Αλέξανδρος Χρύσης): Θέλω να μετατοπίσω τον προβληματισμό από το χρόνο στο υποκείμενο. Έχω την αίσθηση – και ήθελα το σχόλιό σας πάνω σε αυτό – ότι τα υποκείμενα μέσα σε αυτή τη συγκεκριμένη ταινία λειτουργούν περίπου ως πεδία καταγραφής της ιστορίας κι όχι διαμόρφωσής της τώρα πια. Μου λείπει – και ίσως ευθύνομαι εγώ στην ανάγνωση που επιχειρώ να κάνω – ένα ενεργητικό υποκείμενο της ιστορίας. Είναι κάτι το οποίο συμμερίζεστε στη σημερινή συγκυρία ή είναι ένα σφάλμα δικό μου στην ανάγνωση;

Αγγελόπουλος: Νομίζω ότι όταν μίλησα για το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον, ότι εμείς είμαστε ο χρόνος, απαντάει κάπως σε αυτό. Είναι μια περίεργη συγκυρία, αυτή η συγκυρία που ζούμε αυτή τη στιγμή. Εγώ τουλάχιστον δεν ξέρω όσα χρόνια ζω, πιο ασαφές πεδίο ανάγνωσης του κόσμου. Αυτό κάνει πάρα πολλές φορές την προσπάθεια μας να δείξουμε, να δώσουμε κάτι, να έχει στοιχεία μιας κάποιας ασάφειας, μιας κάποιας αβεβαιότητας. Ξέρετε πόσο δύσκολο είναι να επιλέξει κανείς τι θα γίνει και πόσο μπορεί να κριθεί εύκολο, παραπλανητικό ή οτιδήποτε άλλο; Αυτό που γίνεται με αυτή την ταινία είναι εξαιρετικά κρίσιμο. Και κατά στιγμές αισθάνεσαι «γιατί;». Γιατί το κάνω; Από την άλλη μεριά δεν μπορώ να κάνω αλλιώς. Προσφέρω την αβεβαιότητά μου και τη μελαγχολία μου, αλλά περισσότερο σαν πρόταση περιμένουμε ένα αύριο αβέβαιο ακόμα. Ο παππούς με την εγγονή που φεύγουν – που στην πραγματικότητα δεν είναι η εγγονή – είναι μια γενιά κοντινή σε σας. Γιατί εγώ θεωρώ ότι αυτοί που φεύγουν, η μικρή και η γιαγιά, ο παππούς και όλοι μαζί είναι σε αναζήτηση ενός μέλλοντος. Στο σημείο που το έκανα ήταν το τείχος του Βερολίνου, είναι έξοδος από το τείχος.

Ερώτηση (Δήμητρα Κωσταγιώργου): Το πρώτο ερώτημα, ο Νταφόε στην ταινία είστε εσείς;

Αγγελόπουλος: Ας πούμε ναι.

Ερώτηση (συνέχεια): Οπότε εξηγεί πολλά πράγματα αυτό για την ταινία. Το δεύτερο είναι κατά πόσο μπορεί να συνδεθεί η ταινία αυτή με το Δεκέμβρη. Γιατί εγώ σε ένα κομμάτι της είδα προφητικά να υπάρχει ο Δεκέμβρης. Θα ήθελα εσείς να κάνετε τη σύνδεση ανάμεσα στην ταινία και το Δεκέμβρη.

Αγγελόπουλος: Με είχε καλέσει στις Σέρρες το Μουσικό Λύκειο Σερρών. Κι όταν τελείωσε κάποια τελετή που έγινε εκεί, μαζεύτηκαν τα παιδιά και με ρώτησαν την άποψή μου για το Δεκέμβρη, για τα «Δεκεμβριανά». Καταρχήν πρέπει να πω κάτι. Δεν ξέρω πώς ήταν η δική μου γενιά σε αυτή την ηλικία, αλλά εγώ σε αυτά τα παιδιά είδα μια ωριμότητα, μια παράξενη ωριμότητα. Δεν ξέραν ακριβώς τι θα ήθελαν να πουν για το Δεκέμβρη ή τι αντιπροσώπευε ο Δεκέμβρης, όμως αισθάνονταν ότι ήταν ο δικός τους Δεκέμβρης. Την επόμενη μέρα έγινε προβολή της ταινίας μου. Όλα αυτά τα παιδιά ήταν στον εξώστη. Κάτω ήταν οι μεγάλοι κλπ. Όταν τελείωσε, αυτοί που χειροκρότησαν, αυτοί που φάνηκε να τους ενδιαφέρει η ιστορία περισσότερο, ήταν αυτά τα παιδιά. Έχω δηλώσει, σαφώς το κοριτσάκι αυτό αντιπροσωπεύει μια γενιά που κάποια στιγμή έγιναν τα παιδιά του Δεκέμβρη. Είναι μια γενιά που εξεγείρεται χωρίς να ξέρει ακόμα τι ζητάει, αλλά ξέρει ότι είναι ένας κόσμος που δεν της αρέσει. Είναι ένας κόσμος κλειστού ορίζοντα, χωρίς κανένα σημείο αναφοράς, χωρίς καμιά προοπτική. Είναι ένας κόσμος που όλοι μας ξέρουμε και το βλέπουμε και το αισθανόμαστε, χαλασμένος. Δεν νομίζω ότι είχαν πολιτικά κριτήρια τα παιδιά που κατέβηκαν στους δρόμους. Αισθάνονταν ότι κάτι δεν πάει καλά και αυτό ήταν η εξέγερσή τους.

Ερώτηση (συνέχεια): Έλεγε ο Παύλος Σιδηρόπουλος ότι «όταν ένα έργο τελειώνει και φεύγει από τον δημιουργό του, αποκτά δική του υπόσταση, δική του ζωή, έχει δικιά του αυτονομία και συνεπώς δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να συνδεθεί με τον καλλιτέχνη, μπορεί κανείς να το εκλάβει όπως θέλει, να πάρει τον δικό του δρόμο τον οποίο δεν τον ελέγχει ο καλλιτέχνης». Κατά πόσο, λοιπόν, ο δημιουργός θέλει ή μπορεί να ελέγξει το έργο του. Σε ένα χαλασμένο κόσμο, όπως εσείς είπατε, αυτό που μου λείπει από τον Αγγελόπουλο είναι αυτή η εκδήλωση να γίνεται συχνότερα, να γίνεται στο αμφιθέατρο της Νομικής με 1000 άτομα, μιας και υπάρχει και η απειλή κατάργησης του ασύλου. Αυτό που μου λείπει εμένα είναι ένας παγκοσμίου φήμης σκηνοθέτης, σαν κι εσάς με την αναγνώριση που έχει, να ανήκει στο no sponsors movement. Να απορρίπτει πια το Μέγαρο, τους σπόνσορες, όσο μπορεί να γίνει αυτό.

Αγγελόπουλος: Αυτό που είπατε στην αρχή ισχύει. Είναι ελεύθερη η ανάγνωση. Όταν αρχίζει κανείς να κάνει ένα έργο δεν είναι 100% αποσαφηνισμένα τα στοιχεία που βάζει. Είναι τόσο ενστικτώδη που δεν ελέγχονται λογικά. Το αποτέλεσμα είναι όταν έχει ξεκινήσει να κάνει μια ταινία με έναν τρόπο, η πραγμάτωση της ταινίας τον ξεπερνάει. Άρα επιτρέπει στο έργο να αυτονομηθεί. Έτσι είναι πολλαπλές οι αναγνώσεις. Ειδάλλως θα ήταν πολύ κατευθυνόμενο αν επέτρεπε μία μόνο ανάγνωση.

Αιμιλία Καραλή: Θα συμπληρώσω με μία σκέψη για το έργο του Θόδωρου βασισμένη σε έναν τομέα πιο οικείο σε μένα, τη λογοτεχνία. Το 1910 πεθαίνει ο Τολστόι. Όσοι έχουμε διαβάσει Τολστόι έχουμε μια απόσταση φιλοσοφική και πολιτική από αυτόν. Φανταστείτε πόσο μάλλον ο Λένιν. Γράφοντας ο Λένιν, ως πολιτικό υποκείμενο, μια κριτική με αφορμή το θάνατο του Τολστόι λέει «Γιατί αποτύχαμε το 1905; Γιατί δεν είχαμε διαβάσει Τολστόι. Γιατί διαβάζοντας Τολστόι θα βλέπαμε πώς βαθαίνει μες στην ψυχολογία των μουζίκων, πως πιάνει την καθημερινότητα των ανθρώπων και πως διαμορφώνει τη συνείδησή τους. Ο Λένιν βέβαια δεν είπε στον Τολστόι τι να κάνει για να του διευκολύνει τη δουλειά στην Επανάσταση. Χρησιμοποίησε, όμως, ένας επαναστάτης ένα συντηρητικό φιλοσοφικά συγγραφέα για να κάνει την Επανάσταση. Εμείς μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τον Αγγελόπουλο σαν επαναστατικό καλλιτέχνη με πολύ συντηρητικό τρόπο. Το πολιτικό υποκείμενο με έναν τρόπο είναι ο καλλιτέχνης. Το πολιτικό υποκείμενο λειτουργεί αυτοτελώς και ποτέ δε λέει στον καλλιτέχνη τι να κάνει.

Ερώτηση (Ανδρέας Παγουλάτος): Αυτό που είπατε για την ενότητα του χρόνου, με την έννοια ότι στην ταινία ενυπάρχει το παρόν με το παρελθόν και το μέλλον σε μία ενότητα, μπορούμε να το εφαρμόσουμε και σε σχέση με το θέμα ποίηση, παραβολή, αφηγηματικότητα, όπως θέτει ο Παζολίνι τα δύο είδη κινηματογράφου. Δηλαδή από τη μια ο ποιητικός κινηματογράφος όπου οι κινήσεις της κάμερας είναι εμφανείς και δημιουργούν ένα στυλ, ένα ύφος, ενώ από την άλλη ο αφηγηματικός, ο πεζός κινηματογράφος έχει μια φυσικότητα στη ροή του. Εγώ, ως ιστορικός κινηματογράφου, θα ήθελα να πω ότι έγιναν πολλαπλές ρήξεις στην ιστορία – κι ο Αγγελόπουλος τις ξέρει πολύ καλά – κυρίως μεταπολεμικά, με την παρουσία παρόντος – παρελθόντος στο ίδιο πλάνο, ξεκίνησαν οι Σουηδοί και μετά είχαμε το Ρενέ που στο Χιροσίμα αγάπη μου σπάει το φράγμα του χρόνου, με τρόπο δικό του, αλλά οι χρόνοι και οι χρόνοι είναι ξεχωριστοί, υπάρχει αυτός ο διαχωρισμός. Σε σχέση με την ποίηση, σε άλλες ταινίες του Αγγελόπουλου ξεκινώντας από εγγραφή της πραγματικότητας με όλα της τα επίπεδα, φτάνουμε στον ποιητικό λόγο. Δηλαδή υπάρχει μια αναγωγή, ένα πέρασμα από το πραγματικό στο ποιητικό. Εδώ βλέπω αυτά τα στοιχεία και με βρίσκει σύμφωνο η ανάγνωσή του, ότι υπάρχει αυτή η ενότητα του χωροχρόνου. Εκεί που δεν συμφωνώ απόλυτα είναι στο θέμα της κάθαρσης. Μια κάθαρση σημαίνει και μια επανένταξη σε μια κοινωνία, διότι το υποκείμενο που καθαρίζεται, είναι για να μπει πάλι μέσα στα δεδομένα της ιστορίας της εποχής του. Με τον τρόπο της ενότητας του χωροχρόνου και τη σύμπραξη του ποιητικού και του αφηγηματικού λόγου, δεν έχουμε μια κάθαρση τέτοιου τύπου, αλλά μια άλλου τύπου κάθαρση.

Αγγελόπουλος: Ναι, διότι εδώ η τραγική σύγκρουση δε γίνεται μέσα στα πρόσωπα. Είναι τελείως διαφορετικό. Μιλούσα για άλλες ταινίες, χρησιμοποιώντας την έννοια της κάθαρσης. Όταν είπα περισσότερο προς τον Αριστοτέλη παρά προς τον Μπρεχτ είναι γιατί έβλεπα από κοντά ότι δεν αρκεί να κάνουμε πολιτικές ταινίες αλλά πρέπει να τις κάνουμε με πολιτικό τρόπο, εννοώντας αυτού του είδους τις αποστάσεις, την παρουσία του Μπρεχτ. Εδώ δεν υπάρχει η παρουσία του Μπρεχτ κατά την άποψή μου. Οι όροι, είναι οι όροι της κλασικής δραματουργίας κατά τον Αριστοτέλη. Όσον αφορά το πρώτο μέρος, κάθαρση όντως δεν υπάρχει. Αν ενεργοποιείται κάτι διαφορετικό είναι όταν ο Γκανζ πάει στο παρόν και, μιλώντας στο παρόν, ουσιαστικά περνάει ο ίδιος στο παρελθόν, μέσα στο ίδιο πλάνο. Όμως, με όρους δραματουργικούς έχουμε μια τελείως άλλη ιστορία από αυτή που συνήθως χρησιμοποιείται στα έργα. Για να περάσουμε στο παρελθόν κάνουμε κόψιμο πλάνου και μετάβαση. Εδώ όλα συντελούνται μέσα στην ίδια σκηνή, και το παρόν και το παρελθόν. Εφόσον πρόκειται για μια ταινία που κάνει ένας σκηνοθέτης, όλα είναι στο κεφάλι του. Γυρίζει για να συνεχίσει μια ταινία και βλέπει με το μάτι του πάνω στο φιλμ που περνάει. Το μέρος που βλέπουμε μετά μέχρι τη στιγμή του θανάτου του Στάλιν είναι μέρος γυρισμένης ταινίας. Αμέσως μετά περνάμε στη μουσική και ταυτόχρονα στην προσωπική του ζωή και ξαναμπαίνουμε σε ένα παρελθόν που πια δεν ανήκει σε γυρισμένη ταινία, αλλά σε κάτι που φαντάζεται. Άρα είναι ένα μελλοντικό γεγονός.

Ερώτηση (Ανδρέας Παγουλάτος): Αυτό είναι σαφές. Το γεγονός ότι έχουμε να κάνουμε ως ένα σημείο με φιλμικά γεγονότα και μετά το πέρασμα. Αυτό κάνει την ενότητα. Μια ενότητα μες στο μυαλό του και μια προβολή αυτού που σκέφτεται.

Αγγελόπουλος: Και είδατε και πολύ συχνά ο Νταφόε οδηγεί τη σκηνή, πάλι στο παρόν αλλά που την επιστρέφει στο παρελθόν. Ταυτόχρονα, ο ίδιος διαμορφώνει συνέχεια τη δραματουργία. Αλλά καθαρά νοητικά, ακόμα και η φυγή στο τέλος, η «ανάσταση», είναι μέσα στο μυαλό του.

Ερώτηση (Ανδρέας Παγουλάτος): Έτσι, θα μπορούσε να δικαιολογηθούν και κάποια στοιχεία δραματουργίας που επανέρχονται στις δύο τελευταίες σας ταινίες. Εξαιτίας αυτής της ροής κι αυτής της προβολής μπορεί να δικαιολογηθεί το γεγονός ότι έχουμε σαφή δραματουργικά στοιχεία σε ορισμένες σκηνές. Ίσως να είναι το πλανάρισμα που κάνει ο ίδιος.

Αγγελόπουλος: Ακριβώς αυτό θέλω να πω. Θεωρώ ότι δεν θα έπρεπε να το κάνω πιο επεξηγηματικό, ξέροντας ότι κάποιοι χάνονται μέσα στη διαδρομή της ταινίας. Έκανα μια διαδρομή με την ταινία κι άκουγα διάφορους ανθρώπους. Εκείνο που ήταν κυρίαρχο και μου έκανε μεγάλη εντύπωση και δεν το είχα συναντήσει σε άλλες μου δουλειές, είναι ένα κοινό να βγαίνει πολύ συγκινημένο. Αυτοί οι άνθρωποι δεν σκέφτηκαν το παρελθόν, το παρόν κλπ. Είδαν μια ιστορία σαν να ήταν μια γραμμική ιστορία κι έτσι την εισέπραξαν με τα συγκινησιακά, τα δραματουργικά της στοιχεία, αλλά όχι με αναζητήσεις χρόνου – σαν να είναι όλο στο παρόν. Και πολλοί από αυτούς ήταν απλοί άνθρωποι και λέω ότι καμιά φορά αναζητούμε με το μυαλό πράγματα που δεν χρειάζεται να τα αναζητήσουμε, έστω κι αν προσφέρεται μέσα από το υλικό που προτείνεται. Υπάρχει καμιά φορά ένα είδος σοφίας του συναισθήματος, που οδηγεί τα πράγματα πολύ καλύτερα από τη λογική.

Ερώτηση (…): Πράγματι λείπει η δική μας η γενιά. Ενώ έχουμε αναφορές στο θάνατο του Στάλιν, στο εικοστό Συνέδριο του ΚΚΣΕ και σε μεταγενέστερα γεγονότα όπως η πτώση του τείχους του Βερολίνου, δεν έχουμε έστω μια μικρή μνεία της πτώσης της Χούντας και της καταστροφής της Κύπρου, που όλα αυτά περνούν με τη μεγάλη επιστροφή στην Ελλάδα. Θεωρώ ότι είναι έλλειψη στο φιλμ. Ο λόγος της επιστροφής τους είναι ότι έχει πέσει η Χούντα κι έχει αποκατασταθεί μια στοιχειώδης δημοκρατία την Ελλάδα.

Αγγελόπουλος: Η ταινία εξελίσσεται εκτός Ελλάδας και δεν μπορούσε να περιλάβει αυτά τα γεγονότα. Ο χρόνος μας είναι λίγος και αυτό που έκανα στο Λιβάδι που δακρύζει ήταν η Ελληνική ιστορία. Εδώ βγαίνουμε έξω κι εγώ αυτό θεώρησα ότι έπρεπε να κάνω.

Ερώτηση (…): Πιστεύετε ότι το έργο σας συνολικά αγγίζει και είναι ευκολονόητο από ευρύτερα στρώματα της εργατικής τάξης; Είναι οι απλοί άνθρωποι σε θέση να καταλάβουν την ιστορική, την αισθητική και τη νοηματική του έργου σας; Σας ενδιαφέρει το έργο σας να απευθύνεται στα ευρύτερα λαϊκά στρώματα;

Αγγελόπουλος: Μια ταινία δεν απευθύνεται συγκεκριμένα σε κάποιον. Απευθύνεται γενικώς, σε όλο τον κόσμο. Δεν μπορεί να απευθύνεται σε ένα ειδικό κοινό, σε έναν ειδικό άνθρωπο ή ειδικό επάγγελμα. Απευθύνεται σε όλους. Πολλές φορές έχει σημασία να εισπράττεται οι ταινία με τον τρόπο που το διαβάζει κανείς. Το Θίασο τον έχουν δει οι πάντες. Δεν μπορώ να αποκλείσω αυτούς ή σε εκείνους. Απευθύνομαι σε όλο το κόσμο. Σε εσάς καταρχήν.

Ερώτηση (…): Έγινε κατανοητή στα πλατιά λαϊκά στρώματα;

Αγγελόπουλος: Επιμένω. Κι ο Ιβάν ο τρομερός, ας πούμε, δεν ξέρω κατά πόσο έγινε κατανοητός από τα πλατιά λαϊκά στρώματα.

Καραλή: Είναι και το κίνητρο που σου δίνει μια ταινία για να ψάξεις μόνος σου. Αυτή είναι και η κριτική που κάναν από το Ριζοσπάστη στον Αγγελόπουλο. Ότι είναι απαισιόδοξος γιατί δεν ταίριαζε με την κοσμοθεωρία του ανθρώπου που αν έφτιαχνε μια ταινία θα την έφτιαχνε με τέτοιο τρόπο ώστε να την καταλάβει ο μέσος νους. Υπάρχουν εργάτες που είναι λαμπρότεροι των λαμπρότερων επιστημόνων. Αυτοί οι εργάτες έχουν και ένα άλλο χαρακτηριστικό. Συνειδητοποιούν ότι είναι υποκείμενα της ιστορίας και της ζωής τους. Κι ένας που είναι υποκείμενο της ιστορίας και της ζωής του δεν αφήνει να του πλάσουν το μυαλό, ούτε με μασημένη τροφή, ούτε με χάπι εντ. Καλώς ή κακώς, κακώς η εργατική τάξη δίνει στο Σούλα Έλα Ξανά 300000 εισιτήρια. Να μας απασχολήσει αυτό; Όταν παλιότερα η τραγωδία ήταν ένα στοιχείο συμμετοχής των πολιτών στα κοινά και δίναν δωρεάν τα εισιτήρια για να πηγαίνουν μέσα και μαθαίναν τα πάθη των θεών και των ανθρώπων, την κάθαρση κλπ. Σήμερα δεν ξέρω κατά πόσο ενδιαφέρει την εργατική τάξη ο Προμηθέας Δεσμώτης και πώς λύνεται. Δεν ξέρω πώς μπορούν να καταλάβουν τον Βαν Γκογκ που δεν πούλησε στην εποχή του ούτε ένα έργο. Άλλο η λαϊκότητα κι άλλο ο λαϊκισμός. Πόσοι μπορούμε σε βάθος το Σολωμό, τον Κάλβο, το Γιάννη Ρίτσο. Ή μήπως νομίζουμε ότι ο Ρίτσος ήταν αυτούς που έγραφε μόνο για τα καραούλια στο Βιετνάμ; Δεν είναι μόνο αυτό ο Ρίτσος.

Ερώτηση (…): Διατυπώθηκε ο προβληματισμός ότι στην ταινία σας το υποκείμενο χρησιμοποιείται ως πεδίο καταγραφής της ιστορικής μνήμης και του ιστορικού παρελθόντος κι όχι ως υποκείμενο διαμόρφωσης της νέας προοπτικής και της νέας γεγονοτολογικής εξέλιξης. Διαφωνώ, διότι μία από τις διδαχές της διαλεκτικής θα μπορούσε να είναι ότι η ολοκληρωτική έκλειψη του υποκειμένου είναι συγγενής με την ολοκληρωτική ενεργοποίηση του κειμένου περισσότερο από μια ασαφής κι αφηρημένη δράση αυτού. Έχοντας αυτό στο πίσω μέρος του μυαλού μας, θεωρώ ότι η πράξη αυτοκτονίας του Μπρούνο Γκανζ, θα μπορούσε κάλλιστα να ερμηνευθεί υπό το πρίσμα μιας πράξης καταστατικής καθαγίασης για ένα νέο πολιτικό ορίζοντα. Κάτι αντίστοιχο που συμβαίνει και με τους Δαιμονισμένους του Ντοστογιέφσκι, όπου υπάρχει έντονη φιλολογία γύρω από το γεγονός γιατί θα πρέπει ένας ήρωας να αυτοκτονήσει και η αυτοκτονία του να δώσει το νομιμοποιητικό έρεισμα και το ηθικό κύρος σε ένα νέο επαναστατικό δυναμικό και σε μια νέα ριζοσπαστική κίνηση. Ποια θα μπορούσε να είναι μια πολιτικού τύπου ανάγνωση της αυτοκτονίας του ήρωα;

Αγγελόπουλος: Πολλές φορές ένα τραγικό γεγονός, μια αυτοκτονία μπορεί να σημαίνει περισσότερα πολιτικά πράγματα από οτιδήποτε άλλο.

Ερώτηση (Τάσος Κατιντσάρος): Υπάρχει μια σκηνή στο Μεγαλέξανδρο που ενώνεται το συλλογικό με τον ατομικό άνθρωπο με έναν από τους καλύτερους τρόπους στην παγκόσμια κινηματογραφική τέχνη. Η σκηνή της πλατείας και της συγκέντρωσης που δημιουργείται για να μιλήσει ο Μεγαλέξανδρος που όλοι οι άνθρωποι είναι μονάδες ένας – ένας κι όλοι αυτοί οι άνθρωποι γίνονται μία μάζα. Σε αυτή την ταινία, για πρώτη φορά, δε βρίσκω την κοινωνία ούτε το συλλογικό άνθρωπο. Βλέπω κάποιους ήρωες που είναι μονάδες και δεν αναφέρονται σε τίποτα. Δε βλέπετε να υπάρχει κοινωνία, δε βλέπετε να υπάρχει συλλογικός άνθρωπος;

Αγγελόπουλος: Είναι πάρα πολύ σοβαρό, αλλά μπορεί να είναι σοβαρή και η απάντηση. Αυτή τη στιγμή δε βλέπω. Υπάρχουν μικρές κινήσεις, αλλά δεν είναι μάζα. Αυτή είναι η εντύπωσή μου. Μακάρι να κάνω λάθος.

πηγή: Λέσχη Ανυπότακτης Θεωρίας

Ιαπωνία: Εμπορικό έλλειμμα για πρώτη φορά από το 1980

2012-01-25T13:00:00.000+02:00

Ετήσιο εμπορικό έλλειμμα εμφάνισε η Ιαπωνία για πρώτη φορά μετά από τουλάχιστον 30 χρόνια, εγείροντας αμφιβολίες για το κατά πόσο θα μπορεί πλέον η χώρα να βασίζεται στις εξαγωγές για την εξυπηρέτηση του υπέρογκου δημόσιου χρέους της.

Σύμφωνα με το ιαπωνικό υπουργείο Οικονομικών, το 2011 καταγράφηκε εμπορικό έλλειμμα ύψους 2,49 τρισ. γεν (32 δισ. δολ.) - για πρώτη φορά από το 1980. Οι εισαγωγές αυξήθηκαν κατά 12%, ενώ οι εξαγωγές υποχώρησαν κατά 2,7% σε σχέση με το 2010.

Όπως προκύπτει από τα στοιχεία του ιαπωνικού υπουργείου, ο καταστροφικός σεισμός του περασμένου Μαρτίου οδήγησε σε αύξηση των τιμών εισαγωγών στα καύσιμα, ενώ πλήγμα στις εξαγωγές επέφεραν επίσης η επιβράδυνση της παγκόσμιας ανάπτυξης και η ανατίμηση του γεν.

Το Δεκέμβριο οι εξαγωγές μειώθηκαν κατά 8% και οι εισαγωγές αυξήθηκαν κατά 8,1%, φέρνοντας το εμπορικό έλλειμμα στα 205,1 δισ. γεν, έναντι 139,7 δισ. γεν που προέβλεπαν οι οικονομολόγοι.

Θεωρίες συνωμοσίας, της Σώτης Τριανταφύλλου

2012-01-25T12:30:00.000+02:00

Σε περιόδους οικονομικής ύφεσης και γενικευμένης κρίσης ενισχύονται τα πολιτικά άκρα, η θρησκεία και οι θεωρίες συνωμοσίας. Ίσως εμείς οι Έλληνες να έχουμε σταθερή κλίση και στα τρία – τον τελευταίο καιρό επαναλαμβάνονται περισσότερο από ποτέ παλιές ιδέες, παλιές υποψίες και ψίθυροι: «υπάρχει διεθνές σχέδιο καταστροφής της Ελλάδας», «το κέντρο της Αθήνας υποβαθμίζεται για να το εκμεταλλευτούν οι εργολάβοι», «ο Παπανδρέου είναι πράκτορας»…

Η ιστορία, όπως έρχεται σ’ εμάς από τις μελέτες των ιστορικών κι από τα ντοκουμέντα, είναι πράγματι φτιαγμένη από συνωμοσίες. Έτσι, το να αποκλείουμε εξαρχής τα ενδεχόμενα της συνωμοσίας αποτελεί μιαν ακόμη προκατάληψη: «τρελά» πράγματα συμβαίνουν διαρκώς· η ανθρώπινη φύση είναι ικανή για απίστευτες παλαβομάρες.

Όπως λέμε συχνά: «η φαντασία ξεπερνάει την πραγματικότητα». Το σφάλμα της λογικής δεν είναι η θεωρία της συνωμοσίας αυτή καθεαυτή αλλά η άρνηση του υποκειμένου να εξετάσει οποιεσδήποτε αποδείξεις για το αντίθετο. Για παράδειγμα, αν συζητήσει κανείς με κάποιον που φρονεί ότι οι τρομοκρατικές επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 ήταν έργο του Πενταγώνου, θα διαπιστώσει ότι οποιοδήποτε αντεπιχείρημα χρησιμοποιείται για να ενισχυθεί η αρχική θεωρία. Αυτή η έλλειψη επικοινωνίας μού φέρνει στο μυαλό την ιστορία με τον Μπέρτραντ Ράσελ: μετά από ομιλία του, τον πλησιάζει μια γηραιά κυρία και του λέει: «Είπατε ένα σωρό ωραία πράγματα για το σύμπαν αλλά σας διέφυγε η ουσία: ότι όλα όσα βλέπουμε βρίσκονται στην πλάτη μιας γιγάντιας χελώνας». «Και πού βρίσκεται η χελώνα;» ρωτάει ο Ράσελ. «Ακουμπάει σε μια μεγαλύτερη χελώνα» συνεχίζει η κυρία. «Το σύμπαν είναι γεμάτο χελώνες από πάνω μέχρι κάτω!»

Οι θεωρίες συνωμοσίας λειτουργούν συχνά στο ίδιο μοντέλο: αν ο πρώτος ισχυρισμός δεν βγάζει νόημα, δεν πειράζει – αρκεί να εκφραστεί ένας άλλος που να μοιάζει στον πρώτο, άσχετα αν πρόκειται για κάτι απίθανο ή παράλογο που αντιβαίνει στους νόμους της φυσικής.

Συνωμοσίες εκτυλίσσονται κάθε μέρα: πελατειακές σχέσεις, φαβοριτισμός, μυστικές συμφωνίες («ξύσε μου την πλάτη να σου ξύσω τη δική σου»)… Όσο για το τρομοκρατικό χτύπημα της 11ης Σεπτεμβρίου 2001, εκτός από τις θεωρίες συνωμοσίας, υπάρχει και ο «πραγματικός κόσμος» στον οποίον ο Ρούντολφ Τζουλιάνι έστειλε στα χαλάσματα πολύ περισσότερους πυροσβέστες απ’ όσους μπορούσαν να επιζήσουν με αποτέλεσμα περισσότερα θύματα. Οι συνωμοσιολόγοι όμως δεν ενδιαφέρονται για τον «πραγματικό κόσμο»: επιμένουν ότι ο Τζορτζ Μπους, ο Ντικ Τσένι κι όλοι αυτοί είναι δαίμονες· έχουν αναγάγει τον συντηρητικό, φανατικό χριστιανό πολιτικό σε υπερφυσικό ον, σε εκπρόσωπο του Κακού. Θα έλεγα, με κάθε επιφύλαξη, ότι, αντιθέτως, οι δυνατότητες των Μπους και Τσένι –πνευματικές και άλλες– δεν ξεπερνούν τον μέσο όρο. Συχνά λοιπόν οι πολιτικοί που θεωρούνται συνωμότες δεν είναι ικανοί για συνωμοσία: η συνωμοσία απαιτεί κάποιο επίπεδο ευφυΐας και οργανωτικότητας.

Έτσι κι αλλιώς, οι συνωμοσίες που φτιάχνουν την ανθρώπινη ιστορία δεν είναι σκοτεινές διαδικασίες με αστυνομική πλοκή: είναι συμπαιγνίες που εκτυλίσσονται σε μεγάλες επιχειρήσεις, σε συναντήσεις κορυφής, σε τόπους όπου συναντώνται οι πολιτικές και οικονομικές ελίτ. Οι συνωμοσίες αυτές δεν έχουν χαρακτήρα «συνωμοσίας» όπως τη φαντάζεται ο απλός συνωμοσιολόγος – είναι αποφάσεις, σχεδιασμοί, στρατηγικές, τακτικές που διατηρούνται μακριά από τη δημοσιότητα ώστε να αποφευχθεί η αντίδραση των πολιτικών αντιπάλων ή του κοινού. Αλλά τίποτα κρυφό δεν μένει κάτω από τον ήλιο: απλώς, με το πέρασμα του χρόνου η ιστορία γίνεται μια σειρά από νεφελώματα.

Μιλώντας με έναν Ισπανό φίλο πέφτω πάνω σε τοίχο: πιστεύει βαθιά ότι η τρομοκρατική επίθεση του 2004 στη Μαδρίτη (κάτι ανάλογο με την 11η Σεπτεμβρίου) οφείλεται στην Καθολική Εκκλησία. «Μα», διαμαρτύρομαι, «από πού κι ως πού; Αφού φαινόταν συνδυασμός Βάσκων και Αλ Κάιντα…» Η λογική της συνωμοσίας είναι η εξής: Ποιος ωφελείται από το γεγονός; Αυτός που ωφελείται είναι ο δράστης… Η Καθολική Εκκλησία εκμεταλλεύτηκε προς όφελός της την τρομοκρατική επίθεση, άρα «βρίσκεται από πίσω».

Αυτό το «βρίσκεται από πίσω» εκφράζει τον μυστικισμό που προσδίδει όχι μόνον στην πολιτική αλλά και στη γενική πορεία των πραγμάτων ο απλός άνθρωπος: «τίποτα και κανείς δεν είναι όπως φαίνεται». Για παράδειγμα, οι Αμερικανοί δεξιοί λαϊκιστές πιστεύουν ότι ο Ομπάμα είναι κρυπτο-ισλαμιστής και κρυπτο-σοσιαλιστής: «Μα», διαμαρτύρομαι πάλι, «τι μας νοιάζει αν είναι “κρυπτο-κάτι” εφόσον δεν το εκφράζει και δεν επηρεάζει με αυτό το “κάτι” την κοινωνική κατάσταση;». Η απάντηση των συνωμοσιολόγων υπερβαίνει τη λογική: «Υπάρχει σχέδιο εξολόθρευσης της μεσαίας τάξης» (ποιανού; γιατί;), «Υπάρχει αντισημιτικό σχέδιο: επιστροφή στη ναζιστική τάξη πραγμάτων», «Υπάρχει σχέδιο…». Μα, ποιος τα σκαρώνει όλα αυτά τα εν εξελίξει σχέδια; Και γιατί;

Απάντηση δεν παίρνω. Εκτός αν, όπως υπαινίχθηκα, θεωρήσουμε συνωμοτική τη διεθνή πολιτική, την περίπλοκη, την αντιφατική πορεία της ιστορίας – αν θεωρήσουμε συνωμοτικό τον συσχετισμό δυνάμεων και τις πολλαπλές εύθραυστες ισορροπίες. Η ψυχολογική βάση της συνωμοσιολογίας είναι, στην καλύτερη περίπτωση, η ανημπόρια –ο πολίτης χρησιμοποιείται σαν πιόνι· τα πράγματα συμβαίνουν ερήμη του· ποτέ δεν θα μάθει την «αλήθεια»– και στη χειρότερη η παράνοια: όλοι μάς επιβουλεύονται, δεν υπάρχει διαφυγή.

Το πρόβλημα είναι ότι οι συνωμοσιολογικές θεωρίες αντικαθιστούν την ιστορική ανάλυση: εξηγούν τον κόσμο με απλό τρόπο διακρίνοντας τις δυνάμεις του φωτός από τις δυνάμεις του σκότους και αποδίδοντας το Κακό σε μία και μοναδική πηγή –π.χ. στις ΗΠΑ (ειδικά στη CIA και στο FBI που είναι, από τη φύση τους, συνωμοτικές οργανώσεις), στο Ισλάμ, στους μασόνους, στο «διεθνές κεφάλαιο» ή στους Εβραίους– η οποία πηγή του Κακού διαρκώς ενισχύεται και επικρατεί. Το πράγμα παίρνει γκροτέσκες διαστάσεις καθώς το τυχαίο αποκλείεται, ενώ οι λεπτομέρειες των γεγονότων μεγεθύνονται δυσανάλογα της σημασίας τους. Οι συνωμοσιολόγοι εμφανίζονται σαν να γνωρίζουν κάτι που εμείς, ο αμαθής όχλος, αγνοούμε. Ο «εχθρός» απεικονίζεται με τέτοιο τρόπο ώστε, στην πραγματικότητα, αντανακλά τον συνωμοσιολόγο: η Κου Κλουξ Κλαν, που πίστευε σε διεθνή συνωμοσία της Καθολικής Εκκλησίας, άρχισε να τη μιμείται σε δομές και τελετουργίες, ενώ οι φανατικές αντικομμουνιστικές οργανώσεις εμπλέκονταν σε ιδεολογικές σταυροφορίες παρόμοιες με τις κομμουνιστικές.

Η αφθονία των πληροφοριών επιβαρύνει τη συλλογική νοσηρότητα (παράνοια, παρειδωλία, σύνδρομο «ο κόσμος είναι κακός»): ο κιτρινισμός των μέσων ενημέρωσης βασίζεται και τροφοδοτεί αυτή την εξήγηση του κόσμου κατά την οποία αυτός που παίρνει τον λόγο είναι είτε άμοιρος ευθύνης, είτε αθώο θύμα με κρίσεις ηθικού πανικού. Όσο πιο απομονωμένες είναι οι κοινότητες, όσο λιγότερο ισχυρές και σεβαστές, τόσο περισσότερες είναι οι πιθανότητες καταφυγής στις θεωρίες συνωμοσίας: για παράδειγμα, κάτοικοι μικρών χωριών «βλέπουν» εξωγήινους ή εξηγούν φυσικά φαινόμενα με γλαφυρές μυθολογίες.

Η μαρξιστική κριτική θεωρία, έτσι όπως διαδόθηκε στον ακαδημαϊκό κόσμο από το 1970, καταλήγει θεωρία συνωμοσίας διαψεύδοντας τον ίδιο τον επιστημονικό της ισχυρισμό: τίποτα δεν είναι ωραίο σ’ αυτόν τον κόσμο που υποφέρει κάτω από την τρομακτική κυριαρχία του κεφαλαίου. Τελειώνω με κάτι που γράφει ο Καρλ Πόπερ: «Συνωμοσίες συμβαίνουν· αποτελούν μάλιστα συνηθισμένα κοινωνικά φαινόμενα. Όμως, λιγοστές καταλήγουν σε επιτυχία: τελικά, λίγοι συνωμότες είναι επιτυχημένοι συνωμότες».

Πηγή:

Σοκ στο Σύνταγμα: στην ουρά για πατάτες και κρεμμύδια

2012-01-25T11:50:00.000+02:00

Ουρές σχηματίζουν οι πολίτες στην πλατεία Συντάγματος οι οποίοι σπεύδουν για να προμηθευτούν τα λαχανικά των διαμαρτυρόμενων παραγωγών της Βοιωτίας που μεταξύ άλλων είναι πατάτες, καρότα, σπανάκι, κρεμμύδια.
Οι αγρότες από την Θήβα κατέβηκαν στο κέντρο της Αθήνας, θέλοντας με αυτό τον τρόπο να αποδείξουν ότι τα προϊόντα τους δεν έχουν κάποιο πρόβλημα μόλυνσης, όπως σημειώνουν οι κρατικές υπηρεσίες.
Οι αγρότες αποφάσισαν να μοιράσουν δωρεάν τα προϊόντα τους, αντιδρώντας σε αναφορές που μιλούν για επικίνδυνα μέταλλα και άλλες ουσίες στα προϊόντα της περιοχής.
«Είμαστε εδώ για να αποδείξουμε ότι τα προϊόντα μας είναι ασφαλή για κατανάλωση» δήλωσε σε τηλεοπτικό σταθμό ένας από τους παραγωγούς που βρίσκονται στην πλατεία Συντάγματος.
Υπολογίζεται ότι θα μοιραστούν περί τους 20 τόνους προϊόντων ενώ 3 τόνοι θα δοθούν στο Ιδρυμα Αστέγων του Δήμου Αθηναίων.
Οι ουρές των κατοίκων της πρωτεύουσας που περιμένουν για να πάρουν δωρεάν λαχανικά αποδεικνύουν ότι η μείωση του εισοδήματος που έχουν υποστεί τα τελευταία χρόνια είναι τόσο μεγάλη που θέλουν να γεμίσουν το καθημερινό τους τραπέζι με οποιονδήποτε τρόπο. Στέκονται στην ουρά στο κέντρο της Αθήνας θεωρώντας την οικολογία έναν ελιτισμό για τη σημερινή οικονομική κατάσταση της χώρας, αδιαφορούν για τις καταγγελίες και το μόνο ουσιαστικά που τους ενδιαφέρει είναι να φέρουν σπίτι κάτι παραπάνω για την οικογένεια. Δεν πρέπει να ξεχνάμε βέβαια και τους οικονομικούς μετανάστες, που για αυτούς η διανομή των λαχανικών είναι ένα δώρο από τον ουρανό, καθώς ειναι οι πρώτοι που έχει πλήξει η κρίση.